"เหมือนมึงจะอยากตายก่อนเรียนจบเหมือนไอ้ป้องนะ"พี่เทเซียสพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่คำพูดของเขากลับดูเหมือนจะจริงจังอย่างมาก
"แค่ล้อเล่นเฉยๆเอง โถ่!จริงจังไปได้"พี่เนียร์พูดแล้วยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนที่เขาจะนั่งลง "คุยกับแฟนพูด พี่ ซิน พูดกับเพื่อน มึง กู ไอ้เ*ี้ยอย่างงั้น ไอ้ควายอย่างงี้ สองมาตรฐานมากเลยมึง"พี่เนียร์พูดเชิงตัดพ้อออกมา...นี่เขาเพื่อนกันจริงๆใช่ไหมเนี่ย!?
"ไม่ใช่แค่สองมาตรฐานแล้วแหละ กูว่าร้อยแปดมาตรฐานมากกว่า"พี่ปกป้องพูดเสริมขึ้นมา ทุกคนถึงกับหลุดยิ้มออกมา
"รู้สาเหตุรึยังล่ะซินว่าทำไมไอ้เนียร์ได้เป็คิงส์ของคณะ"พี่เทเซียสพูดถามผมโดยที่ยังคงจ้องพี่เนียร์อยู่ แถมจับมือผมไม่ปล่อยอีก
"เพราะ...เพราะเขาเก่งหรอ?"ผมตอบกลับด้วยคำถาม ก็เป็ถึงตำแหน่งคิงส์ก็น่าจะเก่งในระดับหนึ่งเลยนิ...ไม่ใช่หรอ? หรือว่าไม่ใช่?
"ตำแหน่งนี้เขาไม่ได้ดูที่ความรู้ความสามารถเลย ไอ้เนียร์มันได้มาเพราะสันดานมันนี่แหละ กวนตีนคนเขาไปทั่วมหาวิทยาลัย ชอบหาเื่คนอื่นเขาไปทั่ว เพราะงี้เลยได้เป็"พี่เทเซียสพูดบอก...เอ๋!?สาเหตุที่ได้ตำแหน่งอะไรแบบนี้มีด้วยรึนี่...แล้วตำแหน่งแบบนี้ใครมันเป็คนขึ้นขึ้นมาล่ะ!?
"อ๊ะๆเื่อื่นรับได้ยกเว้นชอบหาเื่คนอื่นเขานะครับ"พี่เนียร์พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ "กูไม่ได้ชอบหาเื่คนอื่น คนอื่นอ่ะชอบมาหาเื่กู กูเลยต้องสู้กลับ กูเป็พวกไม่ชอบหาเื่ใครก่อน"
"มันปากหมาด้วย อย่าไปยุ่งกับไอ้นี่มากนะซิน เดี๋ยวสุขภาพจิตไม่ดีรู้ปล่าว พี่ห่วงนะ หวงด้วย"พี่เทเซียสพูดสั่งผมแล้วยกมืออีกข้างขึ้นลูบศีษะผมอย่างอ่อนโยน แต่น้ำเสียงเขาจริงจังมาก แล้วผมก็หน้าแดงเลยสิครับ!
"น้องคบกับมึงก็เสียอนาคตเหมือนกันแหละ"พี่เนียร์พูดแทรกขึ้นมาอีกครั้งกับพี่เทเซียส สักพักเขาคงจะตีกันอ่ะผมว่า พวกเขามาเป็เพื่อนกันได้ยังไงนะผมงงจริงๆ คุยกันก็จะตีกัน
"สรุปคบกันแล้ว?"พี่ปกป้องถามขึ้นมา พี่เทเซียสก็ยักคิ้วข้างหนึ่งแทนการพูดตอบ พี่ปกป้องยกยิ้มขึ้นมาทันที ทำไมต้องยิ้มแบบนั้นด้วย...
"ไปห้องเลยไหม?"พี่เทเซียสถาม...ห้ะ!?
"ห้ะ!?อะไรนะครับ? ไปห้อง!!? หะ...ห้อง ห้องอะไร!?"ผมถามออกมาด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กและในิดหน่อย นั่นสิห้องอะไร!?อยู่ๆก็มาถามไปห้องเลยมั้ย
"ห้องเรียนไง..."พี่เทเซียสตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "คิดไปถึงดาวอังคารเลยหรอครับ?"พี่เทเซียสถามออกมาอย่างยิ้มๆ แล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะผมอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง
"ก็คนมันในี่นา อยู่ๆก็ถามไปห้องเลยไหม ไม่ยอมระบุให้ชัดเจนอ่ะ!"ผมตอบแล้วก้มหน้านิดหน่อยด้วยความเขิน บ้าเอ๊ย!! เขาจะมองผมเป็คนยังไงล่ะทีนี้!
"ไปดีกว่า เหม็นความรัก"พี่เนียร์พูดแทรกขึ้นมาก่อนจะเดินแทรกระหว่างผมกับพี่เทเซียสไป พร้อมกับเดินล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเท่
"ป่ะ"พี่เทเซียสพูดแล้วจับมือผมเดินไปเช่นกัน
เทเซียสเดินจับมือซินมาเรื่อยๆแต่ไม่ได้ไปที่ตึกเรียนของซิน เขาพามาที่ๆหนึ่ง ซึ่งเป็ที่ค่อนข้างจะลับหูลับตา ถึงแม้จะอยู่ภายในมหาวิทยาลัยก็ตาม
เทเซียสหยุดอยู่ตรงห้องๆหนึ่ง เขานำกุญแจออกมาไขเพื่อที่จะเปิดประตูห้องก่อนจะเดินเข้าไป เขาหันมามองซินนิ่งๆเป็เพียงการสื่อสารโดยที่ไม่ต้องพูดว่าให้เข้ามา ซินก็เดินเข้าไปอย่างไม่ระวังตัวหรือเอะใจอะไร แล้วเทเซียสจึงหันมาล็อคประตู
"นี่คือห้องพักส่วนตัวของพี่เอง ไม่มีใครเข้ามาได้เพราะกุญแจอยู่ที่พี่ พี่มีกุญแจอยู่คนเดียว พี่จะเข้ามาเฉพาะเวลาทำงานอยู่มหาลัยจนดึก"เทเซียสพูดบอกซินโดยที่ไม่ต้องรอให้เขาถาม ซินจึงหันมองนิ่งๆ
"แล้วพี่พาผมมาทำไม? ผมต้องไปเรียนนะ"ซินถามออกมาด้วยความงุนงง เทเซียสเดินเข้าหาซินแล้วกอดเอวเขาไว้หลวมๆ มือหนาอีกข้างยกขึ้นมาััใบหน้าของซินอย่างเบามือและอ่อนโยน
"คืนนี้พี่อยากให้นายมานอนด้วยจัง พรุ่งนี้ก็เป็วันหยุดด้วยอ่ะ ไปนอนที่บ้านพี่ได้ไหม?"เทเซียสพูดถาม ซินก็ทำหน้าครุ่นคิดก่อนสักพัก
"กลับบ้านไปเดี๋ยวไปขอพ่อกับแม่พร้อมกันนะครับ"ซินพูดด้วยสีหน้าออดอ้อน เทเซียสยิ้มแล้วพยักหน้ารับ
ก่อนที่เขาจะก้มลงประกบจูบบนริมฝีปากหยัก ซินถึงกับชะงักตัวแข็งทื่อทันทีด้วยความใ ร่างกายไม่รักดีหยุดนิ่งปล่อยให้ลิ้นสากล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปาก
"อึ๊...อื๊ออ~..."ซินเผลอหลุดครางออกมาในลำคอแล้วกอดเอวเทเซียสไว้หลวมๆ ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านเบาๆเมื่อความรู้สึกแปลกๆแล่นพล่านเข้าทั่วร่างกาย สักพักเทเซียสก็ค่อยๆผละจูบออกอย่างช้าๆ
"อื้อ!"เทเซียสร้องออกมาในลำคอด้วยความใทันที เมื่อจู่ๆซินจับดึงเน็กไทของเขาเพื่อให้เทเซียสก้มลงมา ก่อนที่เขาจะประกบจูบอีกครั้ง ถึงจะรู้สึกใเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกดีเช่นกัน
เทเซียสอุ้มซินขึ้นมาโดยที่ยังคงประกบจูบกันอยู่แล้วเดินไปที่เตียง เขาค่อยๆวางซินลงนอนบนเตียงแล้วตามขึ้นคร่อมร่างไว้แล้วดึงเข็มขัดซินออก และตามปลดกระดุมเสื้อของซินต่อ
มือหนาจับข้อมือซินไว้แล้วกดล็อคบนเตียงเหนือศีรษะอย่างแรง ก่อนที่เขาจะซุกไซร้ตามซอกคอขาว ซินก็ทำสีหน้าเหยเกเล็กน้อยด้วยความเ็ป
"ฮึก!พะ...พี่เซียส...ผมเจ็บอื๊อ!!"ซินพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาตรงหางตาเล็กน้อย ก่อนจะร้องลั่นออกมาในลำคอ เมื่อเทเซียสขบกัดที่ไหล่ของซินจนเห็นรอยฟันนิดหน่อย
"พี่...เทเซียส...ฮึก!ผมเจ็บ..."เทเซียสชะงักกึกแล้วหยุดทันทีเมื่อรับรู้ถึงความตัวสั่นกลัวของซินและน้ำเสียงที่สั่นเครือ หางตาก็มีน้ำตาไหลออกมา
ก่อนที่เขาจะเงยมองซิน พบว่าเขานอนหันหน้าอยู่ หลับตาและเม้มปากนิดหน่อย ใบหน้าแดงก่ำเปรอะน้ำตาเล็กน้อย ร่างกายยังคงสั่นไม่หยุด
"ขอโทษ..."เทเซียสพูดออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดแล้วปล่อยข้อมือของซินให้เป็อิสระ เขาลุกออกนั่งอยู่กลางเตียง ซินจึงค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งบนตักเขาเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูสำนึกผิดของเทเซียส
มือบางััใบหน้าของเทเซียสแล้วทำให้เขาเงยขึ้นมอง ซินส่งยิ้มหวานเล็กน้อยจนแทบจะทำให้คนมองหัวใจวายได้ เทเซียสจับประคองเอวซินไว้ด้วยหัวใจที่สั่นไหวไม่หยุด เสื้อซินก็ร่นลงมาครึ่งตัว แต่เสื้อติดตรงข้อแขนอยู่
"ขอโทษจริงๆนะที่ทำแรงไป"เทเซียสจับมือซินเบาๆแล้วดูตรงบริเวณข้อมือ ก่อนจะพูดขอโทษออกมาอีกครั้ง
"ไม่เป็ไรหรอกครับ ผมรู้ว่าพี่แค่ลืมตัว"ซินพูดแล้วส่งยิ้มหวานให้ ก่อนจะจูบลงเบาๆบนริมฝีปากแล้วผละออกแล้วลุกขึ้น แต่เทเซียสยังคงจับมือเขาไว้ไม่ปล่อย แล้วมองอยู่อย่างนั้น
"แต่ข้อมือแดงเลย"เทเซียสพูดก่อนจะลุกขึ้น เขายังคงไม่ปล่อยมือซิน นิ้วเรียวลูบเบาๆที่รอยแดงตรงข้อมือ "ไม่เจ็บหรอ? หายาทาก่อนไหม?"
"ไม่เจ็บครับ มันเจ็บแค่...ตอนที่พี่จับกดบนเตียง"ซินตอบ ก่อนจะพูดเสียงแ่ในประโยคท้าย ใบหน้าเห่อแดงขึ้นมาทันที
"แน่ใจนะ?"เทเซียสถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ซินก็พยักหน้าหงึกๆ
196
