ระบบสุดยอดอาจารย์ ศิษย์ของข้าลิขิตฟ้าด้วยตัวเอง

ภายในห้องโถงใหญ่ซึ่งเคยประดับด้วยผ้าไหมแดง พลันถูกกลืนด้วยเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อย่างดุเดือด เปลวไฟสีชมพูกำลังเผาทุกสิ่งให้กลายเป็นเถ้าธุลี

และที่กลางห้องตรงหน้าแท่นพิธีซึ่งพังทลายไปแล้ว ร่างของ ฮัวจินหรู ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงในชุดแต่งงานสีแดงที่ฉีกขาดบางส่วน ผมยาวปลิวไสว สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

เบื้องหลังของนาง คือลูกสาวบุญธรรมทั้งเจ็ดของซุยจื่อเมิ่งที่ยืนล้อมนางอยู่เงียบๆ และธิดาแห่งโชคชะตาอีกสิบสี่คนที่ยังอยู่ในชุดเจ้าสาว แต่ตอนนี้แทบไม่มีใครเหลือความสง่างามจากพิธีแต่งงานไว้เลยแม้แต่น้อย

ในมือของฮัวจินหรู นางบีบคอของ อู๋จ้าว เอาไว้แน่นจนปลายเล็บจิกเข้าไปในผิวของเขา ใบหน้าของชายหนุ่มที่เคยเต็มไปด้วยความสุข ตอนนี้กลับซีดขาวและหวาดกลัว

เสียงในห้องเงียบงันลง มีเพียงเสียงลมหายใจของฮัวจินหรู และเสียงเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้สิ่งต่างๆ อยู่

ภายในดวงตาของนางเต็มไปด้วยไฟแค้น ไม่ใช่เพราะอู๋จ้าวเคยทำร้ายร่างกายนางโดยตรง แต่เพราะเขา...ใช้พลังบางอย่างที่มองไม่เห็นควบคุมจิตใจของนาง และบงการให้นางกระทำเรื่องที่นางไม่อยากนึกถึงมันอีกในชีวิตนี้

เขาบังคับให้นางสังหารผู้คนจำนวนมาก เขาทำให้นางต้องหักหลังศิษย์ของตนเองด้วยมือตัวเอง

และที่เลวร้ายที่สุด นางไม่เข้าใจเลยว่าในช่วงเวลานั้น...จิตใจของนางเปลี่ยนไปได้อย่างไร ทำไมจึงยอมเชื่อฟังโดยไม่มีเหตุผล

แต่ในตอนนี้ ทุกอย่างชัดเจน ไม่มีอะไรเหลือให้นางลังเลอีกต่อไป

เปลวไฟสีชมพูเข้มซึ่งเป็นพลังแท้จริงของนางพวยพุ่งขึ้นจากทั่วร่าง ลุกลามมาสู่แขนข้างที่จับอู๋จ้าวไว้ จนไฟเริ่มเผาเนื้อเผาหนังของเขาอย่างรวดเร็ว

เสียงกรีดร้องดังสะท้านไปทั้งห้อง

“อ๊าาาาาาาาาาาาาาา!!!”

เสียงแหลมแตกของอู๋จ้าวดังขึ้นสุดกำลัง เขาดิ้นพล่านไปมา มือทั้งสองพยายามดึงแขนของฮัวจินหรูออก แต่ยิ่งดิ้น เปลวไฟก็ยิ่งลุกลาม

“พวกเจ้ามัวยืนดูอะไรกันอยู่! ช่วยข้าสิ!!” เขากรีดร้องลั่นออกมาอย่างเจ็บปวดทรมาน

เจ้าสาวทั้งสิบสี่คนยืนนิ่ง น้ำเสียงของเขาไม่ได้ทำให้พวกนางขยับเขยื้อนแต่อย่างใด ใบหน้าของบางคนยังมีคราบน้ำตา บางคนกำลังยืนนิ่งด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีใครเข้าไปช่วย

ตรงกันข้าม พี่สาวทั้งเจ็ดของเขา ซึ่งเป็นลูกบุญธรรมของซุยจื่อเมิ่ง ยืนนิ่งเสียยิ่งกว่าเจ้าสาวคนใดเสียอีก พวกนางแต่ละคนยังคงยืนอยู่อย่างเงียบสงบ ราวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้านั้นไม่เกี่ยวข้องกับพวกนางแม้แต่นิด

“อ๊าาาาาา ปล่อยข้า! ปล่อยข้าาา!!” เสียงกรีดร้องของอู๋จ้าวดังต่อเนื่อง มือไม้ของเขาสั่นระริก

ทันใดนั้น หอกดินสีดำที่มีพลังสังหารระดับจักรพรรดิก็พุ่งทะลุเปลวเพลิงตรงเข้าหลังของฮัวจินหรูอย่างรวดเร็ว

แต่ฮัวจินหรูกลับเอนตัวหลบออกอย่างแผ่วเบา แต่ยังไม่ทันที่ทุกอย่างจะสงบลง ร่างของ หนิงซิน และ จางฟู่ ก็พุ่งเข้าหานางจากคนละทิศทันที ตามด้วยพลังโจมตีจากเจ้าสาวอีก 12 คนที่เหลือ

สายพลังหลากสีพุ่งทะลวงกลางอากาศพร้อมอาวุธที่ฟาดฟันเข้ามาจากทุกมุม ทว่าฮัวจินหรูกลับยังยืนอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งจับคออู๋จ้าวไว้แน่น อีกข้างกระตุ้นเปลวเพลิงให้ยิ่งลุกไหม้ขึ้น

“ข้าไม่ต้องการสู้กับพวกเจ้า ข้าแค่ต้องการ...ฆ่ามันให้ตายเท่านั้น!”

เสียงของนางสั่นเครือด้วยความโกรธเกลียดที่แทบระเบิดออกจากทุกอณู

หนิงซินพูดขึ้นทันที “ถ้าเขาตายพวกเรารวมถึงกองกำลังด้านหลังของพวกเราก็จะตายด้วย!!”

“อ๊าาาาาาาาาาาาาา!!!” อู๋จ้าวร้องลั่น เสียงแหบแห้งจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง ร่างของเขาถูกไฟเผาไปทั่วทั้งตัว ผิวหนังแหวกแตก เส้นผมกลายเป็นเถ้าถ่าน

ด้านนอกห้อง อู๋เวินตอนนี้การบ่มเพาะของเขาหายไปเหลือเพียงแค่ระดับกึ่งจักรพรรดิ แต่เขาได้กินยาและเผาอายุขัยของตัวเองทำให้ตอนนี้เขามีพลังของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ระดับต่ำ เขาพยายามฝ่าเปลวเพลิงเข้ามาด้วย ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

เขาตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง “ไม่! หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าทำเขา!”

…..

…..

แต่มันสายเกินไปแล้ว

ในขณะที่เขายังฝ่าคลื่นพลังไม่ถึงตัว ฮัวจินหรูก็ปลดปล่อยพลังของตนออกมาในจุดสูงสุด เปลวเพลิงสีชมพูพุ่งสูงขึ้นไปถึงท้องฟ้า

ภายในไม่กี่ลมหายใจ ร่างของอู๋จ้าว...ก็สลายไปต่อหน้าต่อตาของอู๋เวิน ร่างของเขามอดไหม้จนไม่มีแม้แต่เถ้าถ่านหลงเหลือ

ฮัวจินหรูยืนอยู่ในเปลวเพลิงที่ดับลงอย่างช้าๆ สายตาของนางยังคงว่างเปล่าและหนักแน่น แต่แล้ว...

“นังสารเลว!! ข้าจะฆ่าเจ้า!!”

เสียงคำรามแหลมของอู๋เวินก็ดังก้องขึ้น ที่ตอนนี้ดวงตาของเขาแดงฉาน พลังวิญญาณเริ่มปะทุออกมาทั่วร่าง ราวกับว่าเขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว แต่ฮัวจินหรูกลับยืนนิ่ง นางไม่ได้ขยับถอยแม้แต่ครึ่งก้าว

…………

…………

…………

ขณะเดียวกันที่ด้านนอกโถงหลักของตระกูลอู๋ ท่ามกลางเสียงโกลาหลและความสับสนของผู้คนที่ยังไม่ทันได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ร่างของชายหญิงในตระกูลอู๋จำนวนมากถูกฟันขาดออกเป็นชิ้นๆ โดยไม่ทันได้ตอบโต้

พวกเขาไม่แม้แต่จะได้ยกอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วทั้งผืนหินและกำแพง ดาบของเย่หลินฟันผ่านร่างของศัตรูอย่างรวดเร็ว เสียงกล้ามเนื้อฉีก เสียงกระดูกถูกตัด เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวผสมรวมกันจนแยกไม่ออก

เย่หลินที่กินโอสถจักรพรรดิเข้าไปแล้วไม่แม้แต่จะมองว่าดาบในมือของเขากำลังฟันใคร เพราะเขาไม่คิดว่าจะปล่อยใครไป ทุกการฟันคือความตาย เลือดจากร่างของศัตรูไหลท่วมฝ่าเท้าของเขาจนทุกย่างก้าวกลายเป็นเสียงชื้นแฉะจนน่าขนลุก บนร่างกายของเขาไม่มีสิ่งใดที่ยังสะอาด เสื้อผ้าถูกชโลมด้วยสีแดงฉานจนไม่เห็นสีเดิม ผิวหนังของเขาเปื้อนเลือดจนมองไม่ออกว่าเขาคือใคร และในดวงตาคู่นั้น...ไม่มีแม้แต่ประกายของมนุษย์หลงเหลือ

มีบางคนที่คิดจะยืนหยัดต่อต้าน มีบางคนที่พยายามใช้ค่ายกล มีบางคนที่รวมตัวกันเพื่อหวังจะหยุดยั้งเขา แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาเหมือนมดที่กำลังเผชิญหน้ากับพายุ เย่หลินในตอนนี้คือความตายที่ไม่มีวันหยุด เขาฉีกทำลายทุกอย่างที่ขวางทางไปด้วยความเงียบอย่างน่าสะพรึง

เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน คนของตระกูลอู๋ก็เหลือเพียงกองศพนอนเกลื่อนพื้น เย่หลินยืนอยู่ท่ามกลางซากศพมากมายที่เขาสร้างขึ้นโดยไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่คำเดียว ดวงตาของเขายังคงนิ่งเฉย ดาบในมือของเขาสะบัดเลือดออกไปเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันหน้าพุ่งตรงไปยังโถงด้านในของตระกูลอู๋ทันที

เขารู้ดีว่าคุกลับของพวกมันอยู่ที่ไหน เพราะว่าเขาเคยอยู่ที่นั่นมาก่อน หลังจากนั้นไม่นานเขามายื่นอยู่หน้าหอคอยแห่งหนึ่งที่มีประตูบานสูงใหญ่

เมื่อเย่หลินผลักประตูคุกออก สิ่งแรกที่พุ่งเข้าสู่ดวงตาของเขาคือกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพ กลิ่นเลือดที่เก่าและแห้งแข็งเกาะตามผนัง เสียงแมลงวันบินวนอยู่ทั่วห้อง และจากนั้น...หัวใจของเขาก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ

เย่หลินยืนนิ่งราวกับร่างถูกตรึงไว้ ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือเสาไม้สามต้นตั้งเรียงอยู่กลางห้อง ภายใต้แสงสลัวมีร่างของผู้ชาย 2 คนและผู้หญิง 1 คนถูกตรึงร่างไว้ด้วยโซ่เหล็กสนิมเขรอะ และรอบด้านนั้นเต็มไปด้วยร่างไร้วิญญาณของคนจากตระกูลเย่

สายตาของเขามองไปที่พื้นก่อนจะเห็นหม้อเก็บวิญญาณที่แตกอยู่บนพื้นพร้อมวิญญาณของคนจากตระกูลเย่ที่หายไปตลอดกาลอย่างไม่มีวันกลับคืน

ร่างของชายชราคือปู่ของเขา ผู้เป็นถึงผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะ ถัดไปคือพ่อของเขา ชายผู้เข้มงวดแต่เปี่ยมไปด้วยความรักต่อเขา และอีกคน...คือย่าของเขา ใบหน้าที่อ่อนโยนที่สุดที่เขาเคยจำได้ในวัยเด็ก

ร่างทั้งสามมีบาดแผลจากมีดกรีดเป็นเส้นลึกทั่วร่าง ทุกจุดถูกบรรจงเฉือนให้กลายเป็นตัวอักษร และสิ่งที่ถูกเขียนลงบนร่างของพวกเขาคือประโยคที่แทงทะลุลงไปถึงกลางใจของเย่หลิน

“นี้คือการลงโทษของคนที่ทรยศข้า”

เย่หลินทิ้งร่างลงกระแทกกับพื้นโดยไม่รู้ตัว เข่าของเขากระแทกพื้นหินแข็งอย่างแรงจนเลือดไหล แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย ภายในดวงตาของเขามีน้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ สติของเขาหลุดลอยไป หัวใจของเขามันเหมือนจะถูกบีบ

เสียงของพ่อที่เคยสอนการจับดาบ เสียงของย่าที่เคยกล่อมเขานอน มันไหลบ่าท่วมท้นเข้ามาในหัวของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง และสุดท้าย... เสียงของปู่ของเขาก่อนจะจากกันเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ลอยเข้ามาในใจ

“ไม่ต้องห่วงทางนี้ ปู่ติดต่อกับท่านผู้นำแล้ว ท่านมู่หนานซือจะช่วยเราออกมาเอง เจ้าทำสิ่งที่เจ้าต้องการไปเถอะ ปู่จะปกป้องตระกูลเย่ไว้เอง”

ภาพแห่งความเชื่อใจ ความมั่นใจ และรอยยิ้มที่ยืนยันว่าเขาจะทำสำเร็จ กลับกลายเป็นศพที่เย็นเฉียบและเปื้อนเลือดตรงหน้า

“อ๊าาาาา!!! ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!!!”

เสียงกรีดร้องของเย่หลินก้องสะท้านออกไปทั่วทั้งคุก มันไม่ใช่แค่เสียงของความเจ็บปวด แต่คือเสียงของคนที่สูญเสียทุกอย่างที่เป็นเหตุผลให้มีชีวิตอยู่ น้ำตาเขาไหลอาบแก้ม หัวใจเขาแตกสลายละเอียดจนไม่รู้จะหาทางซ่อมได้อย่างไร