ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

      สถานการณ์ในคุกไม่มีทางเล็ดลอดมาถึงด้านนอกเพราะดูท่าทางคนที่จับตัวซูเจินอยู่นั้นจะเป็นขาโจ๋ในคุกหรืออาจจะอยู่มาหลายปีแล้ว นั่นเอง ในขณะที่ตนเองกำลังโดนจับตัวอยู่นั้น ซูเจินไม่ได้วิตกกังวลถึงเรื่องนั้นเลย…ในทางกลับกันนางกลับใช้เหตุการณ์นี้ เพื่อไต่ถามถึงความเคลื่อนไหวของเพื่อนนางในนี้อีกด้วย

"ว่ายังไง..เจ้ามีสิทธิ์ตอบได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ เลือกเอาเเล้วกันว่าเจ้าจะให้คำตอบยังไง?"

"ลืมไปแล้วหรอว่า ข้ากำลังกุมชะตาชีวิตท่านอยู่ หากไม้แหลมนี่ปักเข้าที่คอของท่านแล้วล่ะก็…."

"เจ้าก็จะยังอยู่ในคุกตลอดไป ไม่แน่ว่าอาจจะนานกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นคำต่อรองของเจ้า มีผลกับการตายของข้าอย่างมาก…ถ้าเจ้าเลือกที่จะฆ่าข้า..เจ้าอาจจะต้องโทษไปอีกร้อยปี เเต่ถ้าเจ้าเลือกบอกกับข้าในสิ่งที่ข้าถาม ตอนนี้เจ้าอาจจะออกจากคุกไปแล้วก็เป็นได้…"

"แล้วข้าจะเชื่อได้ยังไง ว่าท่านจะไม่หักหลังข้า?"

"เจ้าก็ลองคิดทบทวนดูแล้วกัน ไม่ต้องเชื่อข้าหรอก ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนโง่เขลาขนาดนั้น"

"พระชายา..เจ้า..เจ้าอย่าอะไรไม่ได้นะ..หากเจ้าทำอะไรพระชายาแล้วเรื่องนี้หลุดรอดไปถึงฝ่าบาท เจ้าต้องโดนประหารแน่ๆ!!"

"อาเหมย…ออกไปบอกทหารหน้าประตูว่าเกิดเรื่องในนี้!!"

"เจ้าค่ะ!!"

"ช้าก่อน!..ข้ายอมบอกแล้ว" นักโทษผู้นั้นค่อยๆคลายมือออกจากคอของซูเจินพร้อมกับปล่อยนางให้เป็นอิสระ อาเหมยรีบดึงตัวเจ้านายของนางมาสำรวจว่าเจ็บตรงไหนหรือไม่ ผลสรุปสุดท้ายคือซูเจินยิ้มแล้วพยักหน้าให้เจ้าใช้ของนาง

"เอาล่ะ..ทีนี้เจ้าก็ตอบข้ามาได้แล้ว"

"ใช่..มีนักโทษหญิงอย่างที่ท่านว่าเข้ามาจริงๆ เเต่ตอนนี้นางไม่อยู่แล้ว นางเพิ่งจะถูกพาตัวออกไปเมื่อเช้านี้เองล่ะ"

"นางถูกพาตัวไปที่ใดกัน แล้วทำไมต้องพาตัวเมาไปด้วย?"

"เรื่องพาไปไหนข้าไม่รู้หรอก ข้ารู้แต่ว่าเมื่อเช้านี้นางมีสีหน้าและอาการที่ไม่สู้ดีนัก ข้าเห็นมีนางกำนันและทหารอีก 2 นายนำอาหารมาให้นางแต่นางไม่ได้กินมันเข้าไปหรอกนะ จากนั้นไม่นานองค์ชายอี้เถียนก็พรวดพราดเข้ามา สั่งให้ทหารรีบเปิดประตูและพานางออกไปทันที"

"พระสนมลีอยู่ที่นี่จริงๆด้วยเจ้าค่ะ เเต่ตอนนี้องค์ชายอี้เถียนพานางไปที่ใดแล้วไม่รู้นะเจ้าคะ?"

"ถ้านักโทษคนนี้บอกว่านางป่วย นั่นก็หมายความว่า หอปรุงยา!! อาเหมยไปเร็ว!!"

"เอ้าเดี๋ยว!!แล้วข้าล่ะ..ท่านสัญญาว่าจะปล่อยข้าไปไม่ใช่หรือ?"

"เออลืม..โทษที เเต่ข้าไม่มีกุญเเจเปิดประตูน่ะสิ ทำยังไง?"

"ข้าเคยเห็นเวลาที่องค์ชายอีเถียนมาหานักโทษหญิงผู้นั้น บนนั้นน่ะมีกุญเเจซ่อนอยู่ เอามาเปิดประตูให้ข้าสิแล้วข้าจะหาทางออกไปเอง!!"

"ได้..ตามสัญญา อาเหมยจัดการให้ข้าด้วย!!ว่าเเต่ก่อนจะออกไป..เจ้าชื่ออะไร?"

"ข้ามีนามว่านัมมี ฉายาของข้าคือจอมโจรทางใต้"

"ดี..ยินดีที่ได้พบนะนัมมี..หวังว่าหลังจากนี้ข้าจะไม่เห็นเจ้าที่นี่และหวังว่าต่อจากนี้เจ้าจะเลิกเป็นโจรนะ"

"ขอบพระทัยพระชายาที่ช่วยข้า บุญคุณครั้งนี้นัมมีไม่มีวันลืม"

"อืม..อาเหมยรีบจัดการอละตามข้ามา!!"

"เจ้าค่ะ..เจ้าน่ะ..รอให้ข้ากับพระชายาออกไปพ้นก่อน แล้วค่อยเปิดประตูเองนะ อยู่ตรงไหนนะ..นี่หรอ อึ้บ!!อ่ะ.ได้แล้ว..อย่าลืมล่ะ ข้าไปล่ะ!!" ซูเจินกับเหมยวิ่งพรวดออกมาทำเอาทหารหน้าประตูถึงกับตกใจ พวกเขารีบวิ่งเข้าไปดูสถานการณ์ด้านในและก็พบว่ามีนักโทษกำลังจะแหกคุก…แน่นอนว่าทหาร 2 คนหน้าประตูนั้นเอานัมมีไม่ลงอยู่แล้ว…ด้วยพละกำลังที่มากและร่างกายที่กำยำ ทำให้ทหาร 2 คนนั้นพ่ายแพ้ไปอย่างราบคาบ ในขณะที่คุกใต้ดินกำลังเกิดความวุ่นวาย ซูเจินกับอาเหมยก็รีบวิ่งไปที่หอปรุงยาเพื่อตามหาสนมลี พวกนางไม่รู้ตัวเลยว่านางได้ทำเรื่องไม่ดีเข้าให้แล้ว นอกจากพวกนางจะบุกรุกเข้าไปในคุกใต้ดินโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว นางยังปล่อยตัวนักโทษประหารไปอีกด้วย เเน่นอนว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้อี้เฉียนจะไม่รู้ได้อย่างไร…อาฉางวิ่งหน้าตาตื่นมาในขณะที่อี้เฉียนยังคงดูเเลสนมฮงอยู่ที่ศาลากลางน้ำ

"เจ้าว่ายังไงนะ!!นักโทษจากคุกใต้ดินหนีไป เช่นนั้นรึ!!"

"พะยะค่ะ!!"

"พระสนมลีทรงหนีไปหรือเจ้าคะ?" จู่ๆสนมฮงก็หลุดปากออกมาพร้อมกับใบหน้าท่าทางที่ตกใจ ทำเอาอี้เฉียนกับอาฉางหันมามองหน้านางเป็นตาเดียวกัน สนมฮงเรียกสติกลับมาได้และรู้ว่ากำลังพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป นางพยายามหลบตาแล้วเปลี่ยนประเด็นในการพูดทันที

"คือ..ที่ข้ารู้เพราะ..ข้าได้ยินเสี่ยวไป๋ป่าวประกาศไปทั่วทั้งเมืองว่าสนมลีถูกฝ่าบาทจับตัวไปขังไว้ในคุกใต้ดินและไม่มีกำหนดออกน่ะเจ้าค่ะ"

"อ่อ..เช่นนั้นหรอกหรือ.."

"ไม่ใช่พะยะค่ะ..นักโทษที่หนีไปคือ นัมมีจอมโจรทางใต้ที่องค์ชายจับตัวมาพะยะค่ะ!!" สนมฮงได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจ ท่าทางยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัยได้เผยบนหน้านางอีกครั้ง ทว่าอี้เฉียนนั้นกลับรู้ได้ทันทีว่านัมมีหนีออกจากคุกไปได้ยังไง

"สนมฮง…ข้าจำเป็นที่จะต้องให้เจ้ากลับไปที่จวนก่อน เพราะตอนนี้ข้าไม่รู้เลยว่านักโทษคนนั้นหนีไปที่ใดหรือไม่แน่ว่าอาจจะยังลอยนวลอยู่ในหยุนเปิงก็เป็นได้ เพื่อความปลอดภัยเจ้าห้ามออกจากจวนเก็ดขาด จนกว่าข้าจะกลับไปหาเจ้าที่จวน เข้าใจหรือไม่?"

"เจ้าค่ะ..ท่านพี่เองก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ"

"ได้..ข้าจะไปส่งเจ้าที่จวนก่อน เสร็จจากนั้นข้าจะรีบไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แล้วข้าจะกลับมาดูแลเจ้าตามเดิม"

"เจ้าค่ะ…"

"ส่วนเจ้า ล่วงหน้าไปที่นั้นแล้วตรวจสอบสถานการณ์ให้เรียบร้อยก่อนที่ข้าจะไปถึง…!!!"

"พะยะค่ะองค์ชาย!!" อี้เฉียนรีบไปส่งสนมฮงที่จวนเพราะเขาไม่เเน่ใจว่าจะเจอใครที่นั่นบ้าง ทางเดียวก็คือกักบริเวณสนมฮงไว้แล้วไปจัดการเรื่องทั้งหมดให้เรียบร้อย..ทันทีที่มาส่งสนมฮงถึงจวนเขาก็รีบย้อนกลับไปที่คุกใต้ดินทันที…