ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

“แต่เบื้องบนสั่งมาว่าให้พวกเราเร่งกำจัดพวกผู้ใช้อาชีพประเทศเสินเซี่ยที่พลัดหลงพวกนี้ให้สิ้นซากโดยเร็วที่สุดนะ...”นักฆ่าประเทศหนานป้างขมวดคิ้วมุ่น

“วางใจเถอะ!”

นักฆ่าประเทศวอหนูยิ้มอย่างกระหยิ่มใจพลางอธิบายว่า“เพื่อสงครามทรายโลหิตในครั้งนี้พันธมิตรสามประเทศของพวกเราได้ระดมผู้ใช้อาชีพที่เลเวลต่ำกว่าระดับเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองมาเกือบหมดประเทศแถมยังมีทั้งอาชีพขั้นระดับยอดและอาชีพเฉพาะตัวคอยติดตามคุ้มกันอยู่ด้วย”

“ในขณะที่ไอ้พวกหมูชั้นต่ำพวกนี้ไม่ได้ระแวดระวังตัวเลยสักนิด”

“ภายใต้เงื่อนไขแบบนี้อย่างมากก็แค่สามวันเขตสงครามทรายโลหิตแห่งนี้ก็จะกลายเป็นอาณาเขตของพันธมิตรสามประเทศของพวกเราอย่างสมบูรณ์”

เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาก็หันไปเอ่ยกับนักฆ่าประเทศหนานป้างต่อว่า “อีกอย่างตลอดทางมานี้พวกเราก็ฆ่าพวกผู้ใช้อาชีพประเทศเสินเซี่ยไปตั้งเยอะแล้วต่อให้จะผ่อนคลายหาความสำราญสักหน่อย ก็ถือว่าสมเหตุสมผลออกไม่ใช่เหรอ”

“นั่นก็จริง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นนักฆ่าประเทศหนานป้างก็ดูเหมือนจะเริ่มโอนอ่อนตาม เมื่อมองไปยังเหวินถิงดวงตาก็เริ่มฉายแววตัณหาออกมาเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ฆ่าไอ้ผู้ชายนั่นก่อน”

“ตกลง!”

ทั้งสองโต้ตอบกันไม่กี่ประโยคก็บรรลุข้อตกลงร่วมกันได้ทันที

“ไอ้พวกสารเลว ฉันจะสู้ตายกับพวกแก”

ในขณะเดียวกันเมื่อเห็นทั้งสองเดินปรี่เข้ามาล้อมจ้าวสวินและเหวินถิงก็ไม่ได้เลือกที่จะนั่งรอความตายแต่เตรียมตัวจะสู้สุดชีวิตกับอีกฝ่าย

ทว่าในจังหวะคอขาดบาดตายนั้นเอง

ฟึ่บ!

จู่ๆเสียงแหวกอากาศที่เฉียบคมอย่างถึงที่สุดก็ดังสนั่นมาจากที่ไกลๆ

“ใครกัน?”

เมื่อได้ยินเสียงนี้นักฆ่าประเทศวอหนูและหนานป้างก็ตกใจจนตัวโยนรีบตั้งท่าป้องกันและมองไปยังต้นเสียงทันที

ในวินาทีต่อมาก็เห็นพาลาดินในชุดเกราะหนักผู้หนึ่งขี่สุนัขสามหัวแห่งขุมนรกควบตะบึงออกมาจากพงไพรที่รกครึ้มด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบจนมวลอากาศม้วนตลบกลายเป็นลมพายุโหมกระหน่ำ

“หือ? ที่แท้ก็เป็นแค่พาลาดินงั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นผู้มาใหม่นักฆ่าประเทศวอหนูและหนานป้างต่างก็รูม่านตาหดเกร็งเพราะทีแรกนึกว่ากำลังเสริมของประเทศเสินเซี่ยมาถึงแล้ว

ส่วนเหวินถิงและจ้าวสวินกลับมีแววตาเป็นประกายขึ้นมา

เพราะในตอนนั้นเองพวกเขาได้มองเห็นค่าสถานะพื้นฐานของผู้มาเยือนแล้ว

[เป้าหมาย: ลู่เซิ่ง]

[อาชีพ: พาลาดิน]

[สัญชาติ: เสินเซี่ย]

[เลเวล:??]

[ค่าพลังชีวิต:??]

[ค่ามานา:??]

[ระดับดาวพลังรบ:??]

...

บนดาวสีน้ำเงินในปัจจุบันแม้ผู้ใช้อาชีพจะมีไอเทมมากมายที่ใช้ปกปิดค่าสถานะได้

ทว่าข้อมูลสัญชาติของผู้ใช้อาชีพนั้นกลับไม่มีไอเทมชิ้นใดสามารถปกปิดได้เลย

ดังนั้นจ้าวสวินและเหวินถิงจึงมองเห็นสัญชาติของลู่เซิ่งได้ในทันที

“เป็น... เป็นเพื่อนร่วมชาติประเทศเสินเซี่ยของพวกเรางั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นลู่เซิ่งที่ดูองอาจสง่างามจ้าวสวินก็ตื่นเต้นจนเกือบจะตะโกนออกมา

“คุณคะ ช่วยพวกเราด้วย...”

เหวินถิงที่อยู่ข้างๆก็ไม่ได้หยุดคิดแม้แต่น้อย เธอร้องขอความช่วยเหลือจากลู่เซิ่งทันที

แต่สิ่งที่ทั้งสองไม่คาดคิดก็คือลู่เซิ่งไม่ได้แยแสต่อคำร้องขอของเหวินถิงเลยแม้แต่นิดเดียวเขาเพียงแค่ควบออสการ์วิ่งผ่านข้างกายทั้งสองคนไปอย่างรวดเร็วและหายลับเข้าไปในป่าลึกทางข้างหน้าในชั่วพริบตาจนไร้ร่องรอย

“อะไรนะ?”

คราวนี้ไม่ใช่แค่เหวินถิงและจ้าวสวินที่อึ้งไปแม้แต่นักฆ่าจากประเทศวอหนูและหนานป้างทั้งสองคนก็ถึงกับเหวอไปเช่นกัน

ทว่าไม่นานนักนักฆ่าประเทศวอหนูก็ได้สติกลับมาก่อนคนแรกเขาอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มกว้างแล้วหัวเราะลั่น

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆได้ยินมานานแล้วว่าไอ้พวกหมูชั้นต่ำอย่างพวกแกน่ะขี้ขลาดที่สุดบนดาวสีน้ำเงินวันนี้ได้เห็นกับตา สมคำร่ำลือจริงๆ!”

“เหอะ! แม้แต่เพื่อนร่วมชาติที่ตกอยู่ในอันตรายยังทำเป็นมองไม่เห็นวิ่งหนียังกับกระต่ายมิน่าล่ะประเทศเสินเซี่ยของพวกแกถึงมีผู้ใช้อาชีพหนีออกไปนอกประเทศตั้งมากมายทุกปี”นักฆ่าประเทศหนานป้างเองก็มีสีหน้าดูแคลนอย่างยิ่ง

“แต่ไอ้หมูชั้นต่ำนั่นก็ถือว่าฉลาดอยู่บ้างเพราะถ้าเมื่อกี้มันกล้าอยู่สู้กับพวกเรา มันคงได้ตายเร็วและสยดสยองยิ่งกว่านี้แน่”นักฆ่าประเทศวอหนูเอ่ยอย่างลำพองใจ

“นั่นสินะ” นักฆ่าประเทศหนานป้างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างที่สุด

“ไอ้สารเลว มันจะเกินไปแล้วนะ”

ในขณะเดียวกันเมื่อเห็นลู่เซิ่งวิ่งหนีไปดื้อๆ แบบนั้นจ้าวสวินก็แทบจะกระอักเลือดตายด้วยความโกรธ เขาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะด่าทอ

แต่ในตอนนั้นเอง

[ลู่เซิ่งส่งคำเชิญเข้าร่วมทีมมาถึงคุณ]

[ปฏิเสธ / ตกลง]

“เอ๊ะ? มีคนเชิญฉันเข้าทีมงั้นเหรอ?”

จ้าวสวินมองข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอด้วยอาการเหม่อลอย

“หรือว่าจะเป็นพาลาดินคนเมื่อกี้?”

เหวินถิงเองก็ขมวดคิ้วมุ่นเช่นกันเพราะบนหน้าจอระบบของเธอก็มีข้อความเชิญเข้าทีมปรากฏขึ้นมาเหมือนกัน

“เขาก็หนีไปแล้วนี่นา แล้วจะมาดึงเราเข้าทีมทำไม?”

จ้าวสวินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“คุณว่าเขาอาจจะคิดว่าตัวเองสู้ไอ้นักฆ่าสองคนนี้ไม่ไหวเลยดึงพวกเราเข้าทีมไว้ก่อน แล้วรีบไปตามคนมาช่วยหรือเปล่า?” เหวินถิงกล่าวเสริม

“มีความเป็นไปได้”

จ้าวสวินตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีราวกับไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้เขารีบบอกเหวินถิงว่า “เร็วเข้า เข้าทีมไปเลยเขาจะได้รู้ตำแหน่งของพวกเรา”

“ตกลง” เหวินถิงพยักหน้า

วินาทีต่อมาทั้งสองคนก็กดตกลงเข้าร่วมทีมตามสัญชาตญาณ

จากนั้น

วิ้ง...

รัศมีลึกลับสีทองอร่ามก็พลันปรากฏขึ้นรอบกายของคนทั้งสองทันที

“เอ๊ะ? นี่มันอะไรกัน?”

เมื่อเห็นรัศมีที่จู่ๆก็ปรากฏขึ้นใต้เท้า จ้าวสวินและเหวินถิงต่างก็ยืนงง ไม่ทันได้ตั้งตัวว่ามันคืออะไร

“ตายซะเถอะ ไอ้พวกหมูชั้นต่ำ”

“มีดชำแหละกระดูก”

ทันใดนั้นนักฆ่าประเทศวอหนูได้จู่โจมอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าเขาฟาดฟันเข้าใส่จ้าวสวินอย่างรุนแรงหมายจะลบหลอดเลือดที่เหลืออยู่ของอีกฝ่ายให้เกลี้ยง

“เหมันต์ขบเคี้ยว”

นักฆ่าประเทศหนานป้างตามติดมาทันทีและลงมือโจมตีจ้าวสวินพร้อมกัน

“ระวัง!”

เหวินถิงเห็นดังนั้นก็ตกใจแทบสิ้นสติเธอตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปช่วย

ทว่าอาชีพนักฆ่านั้นจัดอยู่ในสายว่องไวความเร็วจึงสูงมาก

แม้เหวินถิงจะมีปฏิกิริยาตอบโต้แล้วแต่เธอก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งอยู่ดี

ปัง!ปัง!

HP-277

HP-312

“อ๊าก...”

วินาทีต่อมาพร้อมกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวด จ้าวสวินก็ถูกนักฆ่าทั้งสองฟันจนกระเด็นออกไปทันที

“จ้าวสวิน!”