[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง

บทที่ 43 เป็นทางเลือกที่ยาก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของพ่อเฒ่าอวิ๋นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงโดยพลัน

อวิ๋นซิ่วชิงช่วยประคองพ่อเฒ่าอวิ๋นเดินไปที่ลานด้านข้าง หลังจากอวิ๋นหมิงเซียวและเฉียวฮุ่ยแต่งงานกัน ทั้งสองก็อาศัยอยู่ที่เรือนด้านข้างซึ่งแยกออกจากเรือนหลักและมีสวนขนาดเล็ก

ก่อนที่อวิ๋นซิ่วชิงและพ่อเฒ่าอวิ๋นจะมาถึง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของอวิ๋นหมิงเซียวที่ลานด้านข้าง

ทันทีที่ฮูหยินอวิ๋นเดินตามทั้งคู่มา นางก็ได้ยินเสียงของอวิ๋นหมิงเซียวและรีบเข้ามาเช่นกัน

อวิ๋นหมิงเซียวเจ็บปวดมากจนถึงกับลงไปนอนกลิ้งบนพื้น ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น อีกทั้งตัวเขายังเปียกไปทั้งตัวราวกับเพิ่งถูกดึงขึ้นจากน้ำ

ในทางกลับกัน เฉียวฮุ่ยเองก็กำลังซ่อนตัวด้วยความหวาดกลัว เมื่อฮูหยินอวิ๋นเห็นว่าลูกสะใภ้ของตัวเองไม่ยอมดูแลลูกชายของตนก็ถึงกับโกรธจัด จึงพุ่งเข้าไปตบนางทันที

เฉียวฮุ่ยรู้สึกเสียใจอย่างมาก ยายเฒ่าเสียสติคนนี้กล้าตบนางหรือ?!

นางโกรธจัดและเริ่มลงมือตบฮูหยินอวิ๋นกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า

“พอแล้ว! พวกเจ้าทะเลาะอะไรกันอีก?!” พ่อเฒ่าอวิ๋นตวาดขึ้นเมื่อมองไปยังบรรยากาศที่ดูยุ่งเหยิง

ฮูหยินอวิ๋นและเฉียวฮุ่ยยังคงเกรงกลัวพ่อเฒ่าอวิ๋น ดังนั้นพวกนางจึงยอมหยุดในทันที เฉียวฮุ่ยนั่งลงที่พื้นพลางเช็ดน้ำตา ก่อนจะบอกความคับข้องใจของตัวเอง

“ตาเฒ่า ช่วยลูกชายของเราด้วย เขาทนทุกข์ทรมานมากพอแล้ว!” ฮูหยินอวิ๋นคลานไปที่เท้าของพ่อเฒ่าอวิ๋นและขอร้อง

ชายชราหันไปมองอวิ๋นหมิงเซียวที่กำลังเจ็บปวดและถามว่า “เจ้าจะให้ข้าช่วยอย่างไร?”

“ตาเฒ่า ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมีเงินหรือของมีค่าเหลืออยู่ ได้โปรดช่วยหมิงเซียวด้วย!” ฮูหยินอวิ๋นและพ่อเฒ่าอวิ๋นอยู่ด้วยกันมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ดังนั้นนางจึงรู้ดีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สามีของนางย่อมสามารถช่วยเหลือนางได้

ดังนั้น ฮูหยินอวิ๋นจึงมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องมีของมีค่าหรือของดีบางอย่างที่สามารถช่วยลูกชายสุดที่รักได้อย่างแน่นอน

แม้มองเห็นแม่ตัวเองที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก อวิ๋นซิ่วชิงก็ไม่รู้สึกเห็นอกเห็นใจนางเลยสักนิด แต่นางรู้จักพ่อของตัวเองดี เขามีของดีอยู่ในมือจริง ๆ และเมื่อเช้าเขาได้มอบให้นางไปแล้ว

พ่อเฒ่าอวิ๋นกำหมัดแน่น จิตใจของเขาตอนนี้สับสนว้าวุ่นอย่างสิ้นเชิง เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี

อวิ๋นหมิงเซียวก็เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกับนางเหมือนกัน ดังนั้นเมื่อเห็นท่าทีของผู้เป็นพ่อ ตัวนางเองก็สับสน

อวิ๋นซิ่วชิงก้มลงและมองไปยังพ่อเฒ่าอวิ๋น ทันใดนั้นนางก็เกิดความอยากรู้ว่าระหว่างลูกชายจอมล้างผลาญ กับ ลูกสาวของเขาอย่างนาง พ่อเฒ่าอวิ๋นจะเห็นใครสำคัญกว่ากัน?

ฮูหยินอวิ๋นยังคงโอดครวญขอความเมตตา เฉียวฮุ่ยก็ยังคงร้องไห้ และอวิ๋นหมิงเซียวก็ยังร้องโอดโอยดิ้นทุรนทุรายต่อไป เสียงเหล่านี้เสียดแทงหัวใจพ่อเฒ่าอวิ๋นยิ่งนัก

คิ้วที่ขมวดอยู่ของพ่อเฒ่าอวิ๋นคลายลงทันที “เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะออกไปยืมเงินเพื่อพาหมิงเซียวไปหาหมอ”

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไป

ทันใดนั้นเองอวิ๋นซิ่วชิงก็รู้สึกตกใจ เหตุใดพ่อเฒ่าอวิ๋นจึงเลือกเช่นนี้!

ในความเป็นจริง พ่อเฒ่าอวิ๋นไม่ได้เอ่ยปากขอคืนสิ่งที่ได้ให้นางไปเมื่อเช้านี้ แสดงให้เห็นว่าเขายังคงเห็นนางสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อมองตามแผ่นหลังอันแก่ชราของเขา อวิ๋นซิ่วชิงก็รีบร้องห้าม “ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องออกไปยืมเงินใคร ข้ามีวิธีอื่นช่วยเขาได้”

พ่อเฒ่าอวิ๋นหันไปมองลูกสาวแล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้ง “แต่นั่นเป็นสมบัติของเจ้านะ”

อวิ๋นซิ่วชิงยิ้ม นางรู้ว่าพ่อหมายถึงอะไร เขาไม่ต้องการให้นางคืนกุญแจทองและสร้อยข้อมือที่เขาให้นางไปเมื่อเช้า

“ข้ารู้ ท่านพ่อ แต่ข้ายังมีวิธีอื่นที่ช่วยเขาได้จริง ๆ” อวิ๋นซิ่วชิงเดินไปหาพ่อเฒ่าอวิ๋น ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

“อวิ๋นหมิงเซียวไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว ท้องของเขาเลยอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก แล้วดันไปกินเนื้อดิบเข้าไปอีก ซึ่งเนื้อดิบนั้นย่อยยากจึงทำให้เขาปวดท้อง ถ้าหากเขาอาเจียนเอาเนื้อส่วนที่ไม่สามารถย่อยได้ออกมาจนหมด เขาก็จะหาย”