Emperor of the Immortal God

*เรื่องนี้ไม่ใช่ฮาเร็มนะครับคำว่าฮาเร็มสำหรับผมคือ พระเอกจีบสาวไปทั่ว มีนางเอกเยอะแยะมากมายไปที่ไหนก็ได้คนนั้น พระเอกจะเน้นการบ่มเพาะเพื่อตัดผ่านกลับไปสู่โลกเดิม นางเอกอาจจะไม่ได้มีคนเดียว แต่ไม่เยอะ บอกไม่ได้นะครับ เดี๋ยวเนื้อหาจะไม่สนุกยืนยันว่าพระเอกไม่ได้คิดแต่เรื่องรัก ๆ แน่นอน

ไตรภพหันไปมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำบางอย่างแน่ หญิงสาวตรงหน้าถึงรู้ประวัติของเขาราวกับไปสืบมาอย่างดี

“ฉันขอแนะนำตัวเองก่อน ฉันชื่อ เขมิกาหรือจะเรียก เขมก็ได้”

“อืม แล้วข้อเสนออะไร ?เธอต้องการอะไรกันแน่ถึงไปค้นประวัติของฉัน”

“ฉันรู้สึกแปลกใจมากจากประวัติที่ได้มาครอบครัวของนายอยู่ในชนชั้นกลาง แม่เปิดร้านขายสมุนไพรพื้นบ้านแล้วทำไมนายถึงขับรถ Benzป้ายแดงได้หรือมีอะไรผิดพลาด”

เขมิกากล่าวออกมาอย่างไม่ปิดบัง เธอจ้างนักสืบด้วยราคาแพงแสนแพงไปสืบประวัติของชายหนุ่มหากจะถามว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่าเขามีชื่อจริงและนามสกุลอะไร ง่ายมากเพราะประวัติการโอนเงินของเธอ จึงไม่ยากที่จะสืบข้อมูลชายหนุ่ม

“ฉันยังไม่ได้เอาเรื่องเธอที่มาค้นประวัติของฉันเลยนะ แล้วตกลงเธอต้องการอะไร”

“ไปคุยกันที่อื่นได้ไหม”

เขมิกามองซ้ายมองขวาในลานจอดรถแบบนี้เธอไม่สะดวกที่จะพูดคุยเรื่องสำคัญ ไตรภพได้แต่พยักหน้าอย่างฝืน ๆ

“ที่ไหน ฉันจะได้ขับรถตามไป”

“ไม่ต้อง ฉันไปรถนาย แล้วนายค่อยย้อนมาส่งฉัน”

“ยุ่งยาก”

ไตรภพบ่นออกมา สุดท้ายก็ทำตามที่เขมิกาบอก เขาเอาสิ่งของด้านข้างไปไว้เบาะหลังสตาร์ทรถขับออกไปจากโรงแรม

“จะไปที่ไหน ?”

“ร้านครัวช่อผกาไหม ?ฉันเห็นรีวิวในอินเตอร์เน็ตดีมาก อาหารน่ากินด้วย”

เขมิการพูดออกมาเหมือนเด็กน้อยเธอเองก็เป็นผู้หญิง เวลาไปไหนมาไหนมักจะใช้โทรศัพท์มือถือค้นหาร้านอาหารอร่อย ๆ

“ไม่เอา เอาที่อื่น”

ไตรภพปฏิเสธทันที จู่ ๆจะพาหญิงสาวไปที่ร้านแม่เขา ไม่มีทางดูเหมือนเขมิกาจะยังไม่รู้ว่าร้านนั้นเป็นร้านของแม่เขา

“งั้นเป็นร้าน Moon Star แล้วกัน”

“ได้”

ไตรภพรับคำหลังจากมีเรื่องในร้านวันนั้นจนต้องขึ้นโรงพัก เขาก็ไม่ได้ไปที่ร้านนั้นอีกไม่รู้ป่านนี้ยงศิลป์จะเป็นอย่างไรบ้าง 

ไตรภพขับรถออกมาจากโรงแรมแบบไม่เร็วมากนักเพราะชายหนุ่มอยากจะดูวิวธรรมชาติมากกว่าขณะนั้นเองชายหนุ่มได้เหลือบมองที่กระจกหลัง

“มีคนตามเรามา”

“ใคร ?”

ไตรภพไม่ได้เอ่ยตอบเร่งความเร็วจากแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง เป็นร้อยสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงทันทีด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบของรถยุโรปเพียงไม่นานก็สลัดรถพวกนั้นได้

“มันหนีไปแล้วไปบอกพวกข้างหน้าว่ามันเลี้ยวซ้ายไปทางถนนหลวง”

ภายในรถแคมรี่สีดำคนในรถสั่งให้ลูกน้องอีกสามคนที่นั่งอยู่โทรไปประสานงานกับหน่วยด้านหน้าที่ดักรอเอาไว้ทันที

ไตรภพเมื่อเลี้ยวเข้าถนนหลวงแล้วชายหนุ่มได้แต่ครุ่นคิดว่าพวกมันเป็นใครกัน เหตุใดจึงตามเขามาในระหว่างที่กำลังสงสัยอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีรถตัดหน้า จนไตรภพต้องหักหลบ รถพุ่งตกลงจากถนนหลวงไปที่ไหล่ทางดีที่เป็นเนินไม่ชันมาก รถจึงไม่ได้เสียหายอะไร

หลังจากรถแคมรี่สีดำอีกคันหนึ่งซึ่งดักรออยู่ข้างหน้าได้ตัดหน้ารถของไตรภพจนตกลงไหล่ทางแล้ว รถคันนั้นก็ได้ขับไปยังที่ ๆรถไตรภพจอดอยู่ เป็นเวลาเดียวกันกับรถอีกคันที่ตามหลังมาพอดี

ชายฉกรรจ์ลงรถมาทั้งสองคัน นับจำนวนได้แปดคนต่างมีปืนพกเหน็บบริเวณเอวทุกคน มองหน้ากันให้สัญญาณเพื่อไปจับตัวคนในรถ

“เธออยู่ในรถนี่แล้วกัน ฉันจัดการเอง”

“แต่ว่า…”

ไตรภพไม่สนใจคำทัดทานของเขมิกา เปิดประตูรถออกมา เผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์ทั้งแปดยักคิ้วขึ้น ประเมินสถานการณ์เบื้องหน้า

“พวกแกเป็นใครกัน ตามฉันมาทำไม ?”

“ของที่ประมูลมาได้อยู่ไหน”

ชายฉกรรจ์ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าเดินมาเผชิญหน้ากับไตรภพ ทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงสามเมตร ชายผู้นี้มีศีรษะล้านใส่แว่นตาสีดำ

“ขโมย ?”

“ฉันไม่มีเวลามาตอบคำถามแกหรอกนะเด็กน้อยส่งของมา”

“ถ้าฉันไม่ให้หละ ?”

พรึบ

ปืนเจ็ดกระบอกด้านหลังปลายกระบอกปืนชี้ไปที่ไตรภพอย่างพร้อมเพรียงกัน ไตรภพได้แต่แสยะยิ้มมองพวกมันอย่างไม่สะทกสะท้าน

“พวกแกอุ้มมัน เจ้านายต้องการทรมานมันทั้งเป็น”

ชายหัวล้านสั่งให้บรรดาลูกน้องเข้าไปจับชายหนุ่มนี่เป็นงานง่ายอย่างมากหลังจากแบ่งกำลังออกเป็นสองชุดเพื่อตามดูหญิงสาวและชายหนุ่มแล้วกลายเป็นว่าพวกเขาทั้งคู่ได้ขับรถมาด้วยกัน จึงไม่ต้องเสียเวลาให้ยุ่งยาก

“ในเมื่อพวกแกมาร้าย งั้นก็ตายที่นี่ให้หมด”

ไตรภพโคจรลมปราณใช้กระบวนท่าแรกของเพลงหมัดเทพอสูร ‘หมัดอสูรคลั่ง’ พุ่งเข้าใส่ชายฉกรรจ์ที่ถือปืนทั้งเจ็ดคน

ตึง

ตึง

“โอ๊ยยยยยยยยย”

“อ๊ากกกกกกกกกกกก”

ระยะเวลาเพียงแค่สิบวิปืนทั้งเจ็ดกระบอกได้หล่นออกจากมือพวกเขาทุกคน ไตรภพไม่รอช้า ใช้กระบวนท่าที่สอง ‘อสูรวายุ’ ปรากฏฝุ่นจำนวนมากแผ่พุ่งเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ

เมื่อฝุ่นหายไป ร่างของทั้งเจ็ดได้ตกตายลงดวงตาเบิกค้างเหมือนตายไม่สงบ  ชายหัวล้านตัวสั่นผงก ๆ ปืนที่จ่อที่ชายหนุ่มเริ่มสั่นตามแรงมือ

“แกเป็นรายต่อไป”

สำหรับไตรภพ เขาไม่ได้บอกว่าเขาคือคนดีเขาแค่ทำทุกอย่างตามกฎเกณฑ์ของตัวเขาเท่านั้น ‘ดีมาให้ดีตอบร้ายมาให้ร้ายคืนพันเท่า’ในตอนที่เป็นจักรพรรดิเทพไม่รู้ว่ามีผู้คนทั้งห้วงสุริยะได้ตายลงในน้ำมือของเขาเท่าไหร่มันมากเกินกว่าจะนับได้

“อะ อย่าเข้ามานะ”

ชายหัวล้าน ถอยหลังหนีไตรภพนี่มันเป็นเรื่องราวอะไรกัน ชายหนุ่มมือเปล่าสามารถฆ่าลูกน้องของเขาที่ถือปืนได้แค่สามสิบวิเท่านั้น สามสิบวิ! ลูกน้องของเขาตายเรียบอย่างไร้หลุมศพฝัง

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง

ชายหัวล้านยิงปืนไปทางไตรภพจนหมดแมกเขาไม่เชื่อว่าไตรภพจะสามารถรับลูกปืนได้ ไม่ว่าอย่างไรชายหนุ่มก็ต้องตายแน่นอน

ฟิ้ว

ไตรภพเคลื่อนร่างหลบลูกกระสุนด้วยความเร็วสูงพุ่งทะยานเข้าหาชายหัวล้าน มือขวาคว้าจับไปที่ลำคออย่างแม่นยำออกแรงบีบจนยกตัวให้ลอยขึ้น

“บอกมา ใครสั่งแกมา”

“ฉะ ฉัน มะ ไม่ บะ บอก”

ชายหัวล้านพยายามดิ้นทุรนทุรายมือสองข้างพยายามที่จะตะเกียกตะกายตีมือของไตรภพที่กุมลำคอมันอยู่แต่ไตรภพก็ยังคงจับลำคอมันยกขึ้นแบบนั้นเหมือนไม่สะทกสะท้าน

“ดี ไม่บอกใช่ไหม ได้”

ไตรภพโคจรลมปราณผ่านมือซ้าย กระแทกไปที่หัวใจของชายหัวล้านมือนี้เหมือนจะกุมหัวใจไว้ เพียงแค่ออกแรงนิดเดียวสามารถบีบหัวใจให้แหลกสลายได้คามือ

“โอ้ยยยยยยยยย”

ชายหัวล้านรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นแม้มือของไตรภพจะไม่ได้ทะลวงผ่านผิวหนัง แต่เขาก็รู้สึกว่าหัวใจถูกคร่ากุมอยู่จริงๆ

“จะบอกไหม!”

“ฉะ ฉันบอก บอกแล้ว”

ไตรภพมองมันด้วยใบหน้าเรียบเฉยมือขวาปล่อยมันลงมาด้านล่าง ร่างของชายหัวล้านกระแทกพื้นเสียงดัง

“บอกมา”

“เป็นหัวหน้า เขาสั่งให้ฉันมาจับตัวคนที่ได้โสมหิมะและตราลัญจกรไป”

“หมายถึงเธอด้วย ?”

ไตรภพชี้ไปทางเขมิกา ที่กำลังมองมาข้างนอกอย่างตื่นกลัวเธอรู้สึกตาพร่า อธิบายเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ถูก ตัวสั่นไปหมด

“ใช่ ผมได้รับคำสั่งมาเช่นนั้น”

“มันอยู่ที่ไหน”

“บ้านเลขที่ 99 หมู่บ้านอัสดง ปะ ปล่อยฉันได้รึยัง”

ชายหัวล้านบอกข้อมูลที่ไตรภพต้องการจนหมดไม่ว่าอย่างไรเขาต้องออกไปจากที่นี่ให้แล้ว ชายตรงหน้าน่ากลัวเกินไปแล้วตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอใครที่โหดร้ายแบบนี้

“ฉันพูดตอนไหนว่าจะปล่อยแกไป ?”

ผลั้วะ

ไตรภพใช้มือขวากุมหัวใจของชายหัวล้าน บีบออกอย่างรุนแรงชายหัวร้านดิ้นได้แค่สามวินาที ก่อนที่วิญญาณจะหลุดออกจากร่าง เสียชีวิตทันที

“ฮัลโหล จักรภพ ฉันเอง”

“ครับบอส”

จักรภพเมื่อเห็นโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเบอร์ของไตรภพจึงรีบรับโทรศัพท์ เอ่ยด้วยความสุภาพ

“ฉันจะส่งโลเคชั่นให้นายทาง Line ให้คนมาเก็บกวาดอย่าให้มีหลักฐาน”

ไตรภพวางสายลงทันที พร้อมส่งโลเคชั่นไปให้จักรภพเขาไม่ต้องการให้มีหลักฐานใด ๆ สืบมาถึงตัวเขา ไม่ช้าตำรวจต้องแห่มาอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มเดินขึ้นไปเปิดประตูรถขับรถออกจากไหล่ทาง มุ่งตรงไปยังสถานที่ ที่ได้รับมาทันที ใครที่กล้าคิดร้ายกับเขามันจะต้องไม่มีชีวิตรอดอีกต่อไป

“กลัวหรอ ?”

ตาของไตรภพมองทางด้านหน้า เอ่ยถามเขมิกาที่นั่งเงียบ ตัวสั่น ท่าทางกวาดกลัวต่อเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นอย่างยิ่ง