“เอลซี่...”
“คะ?”
“รู้ไหมว่าผมเพิ่งกลับจากชิคาโกเมื่อเช้านี้เองระยะนี้แทบไม่มีเวลาเป็ของตัวเองเลยต้องวิ่งวุ่นอยู่กับงาน”
“หรือคะ...แล้วเป็อย่างไรบ้างล่ะ ประสบความสำเร็จสักแค่ไหน?”
“ก็คิดว่าคงจะได้เป็ผู้จัดการสาขาละคราวนี้”ทอมหัวเราะเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจ
“ค่ะ...ก็น่าดีใจด้วย”
“รู้สึกว่าคุณไม่ได้สนใจในงานของผมเท่าที่ควรนะ”
“ก็ทำไมล่ะคะฉันไม่ได้บอกคุณมาก่อนหรือว่าคุณน่าจะได้เป็ผู้จัดการสาขาในนิวยอร์คนี่”
“คุณเปลี่ยนไป”ทอมพูดตรง ๆ “แล้วผมก็รู้ด้วยว่าเป็เพราะนายเคาท์รัสเซียนั่นจริงไหม แต่มันก็น่าฝันถึงอยู่หรอกเกิดมาบนกองเงินกองทอง ไม่เคยรู้จักความยากลำบากอะไรในชีวิต”
“ฉันไม่อยากเห็นคุณพูดจาทำนองนี้เลยค่ะดูไม่เป็ผู้ชายเลย”
“ผมจะพูดจริงๆ นะ ผมไม่เคยเห็นคนพวกนี้มีค่าที่ตรงไหนเลยคุณรู้ไหมว่าคนพวกนี้น่ะแย่ยิ่งกว่าคนธรรมดาสามัญมาก งานการก็ไม่ทำ แล้วก็ยังเที่ยวตระเวนไปทั่วผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาไม่อยู่ในบ้านในเมืองของเขา ออกมาเพ่นพ่านอยู่ถึงที่นี่”
“เลิกพูดเื่นี้เสียทีเถอะค่ะไม่ก็... เลิกเต้นรำเสียก็ได้ พาฉันกลับเถอะค่ะ หมดอารมณ์เสียแล้ว”
“ก็ทำไมจะไม่หมดล่ะ”ทอมพูดประชด “ป่านนี้คงกลับรัสเซียไปกันหมดแล้วละกระมังรับรองได้ว่า ถ้าเกิดเื่อย่างนี้ขึ้น พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางกันแล้ว”
“อย่างนั้นหรือคะ?”
“ใช่สิแต่ก็ดีเหมือนกัน จะได้หมดเื่ยุ่งยากกันเสียที”
เอลซี่นิ่งเงียบ...บางทีอาจจะเป็อย่างที่ทอมคิดก็ได้ เคาท์ อเล็กซานเดอร์กับพี่สาวจะอยู่ได้อย่างไรในเมื่อมีข่าวร้ายของบุคคลในครอบครัวอย่างน้อยเขาก็จะต้องกลับไปทำหน้าที่รับผิดชอบอยู่เธอพยายามสอดส่ายสายตาหาใครสักคนหนึ่งที่ร่วมอยู่ในคณะของท่าน... แต่ก็ไม่พบ
มาจอรี่โทรศัพท์มาหาในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น
“อาจจะผิดหวังสักหน่อยนะเอลซี่ ที่กลายเป็ฉันที่โทรศัพท์มาถึงเธอฉันก็รู้อยู่หรอกว่าเธอหวังที่จะให้ใครเป็คนโทร.มา แต่อยากถามสักหน่อยว่าเมื่อคืนนี้เธอแกล้งทำเป็ส้นรองเท้าหลุดหรือเปล่า ฉันว่ามันเสี่ยงไปหน่อยแต่ก็น่าลองนะ เพราะท่านเคาท์เกิดสนใจเธอขึ้นมาจริง ๆ”
เอลซี่อดหัวเราะไม่ได้...
“โธ่... ฉันจะต้องไปทำอย่างนั้นทำไมแล้วเธอไม่เห็นหรือว่าท่านออกจากงานไปั้แ่หัวค่ำ”
“เออจริงสิอาจจะเป็เพราะข่าวเื่นั้นก็ได้ ป่านนี้คงเตรียมตัวกลับรัสเซียกันหมดแล้วที่จริงท่านก็เป็เ้าที่มีเสน่ห์จริง ๆ อย่างที่เธอว่าเสียด้วยสิแต่เท่าที่เราอ่านพบสถานการณ์ในรัสเซียมันไม่ดีเลยนี่”
“เื่นี้ฉันไม่เห็นจะเกี่ยวกับสถานการณ์อะไรที่ตรงไหนฉันเพียงแต่สงสัยว่าจะได้พบท่านอีกสักครั้งหนึ่งหรือเปล่าเท่านั้นเอง”
“แล้วทอมล่ะ เขาคิดอย่างไรกับเธอ?”
“ไม่รู้แต่ว่าเขาเชิญฉันดินเนอร์คืนนี้ที่ เดล มอนิโค”
“อย่างนั้นรึเออ...ได้ยินอย่างนี้รู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นแต่บอกไว้ก่อนนะถ้าเธอเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ฉันยินดีที่จะแทนตำแหน่งทันที”
“มันไม่แน่หรอกมาจอรี่ ถึงฉันจะไม่มีท่านเคาท์เข้ามาอยู่ในใจ แต่ก็บอกตรง ๆว่าเวลานี้ฉันเริ่มรู้สึกผิดหวังในตัวเขามากยิ่ง ๆ ขึ้นทุกวันก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกันว่าอะไรจะเป็อะไร มันยาก”
“ฉันก็ออกจะเห็นใจเธออยู่นะเพราะทอมเป็ผู้ชายที่ไม่เหมือนคนอื่น แต่เขาก็รักเธอมากนะ เอลซี่”
“ก็...ใครก็รักใครได้ไม่ใช่หรือ มาจอรี่”
“เอาเถอะน่าไปดินเนอร์กับเขาเสียก่อนก็แล้วกันแล้วค่อยตัดสินใจ ฉันโทร. มาเท่านี้ละ สวัสดีนะ”
“ขอบใจมากที่โทร.มา สวัสดีจ้ะ”
เอลซี่วางโทรศัพท์ลงบนแท่นอย่างใจลอยยังมีเวลากว่าจะถึงยามเย็นย่ำ จะมีข่าวจากเคาท์ อเล็กซานเดอร์หรือไม่หนอ...
ทอม โฮลเมสมารับเธอตรงตามกำหนดเวลาที่นัดหมายไว้ อากาศกำลังหนาวเย็นเพราะตอนบ่ายฝนตกลงมาอย่างหนักเอลซีต้องสวมเสื้อคลุมทับไว้อีกชั้นหนึ่ง เพื่อช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น
บรรยากาศของห้องอาหารในโรงแรมเอลมอนิโค โออ่าและโรแมนติกมากแสงไฟในห้องนั้นดูสลัวลางสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีที่มานั่งรับประทานอาหารกัน ณที่นั้น ต่างแต่งกายด้วยชุดค่ำที่หรูหรา ประดับเครื่องเพชรกันพราวพราย
เอลซี่เดินแยกไปทางห้องแต่งตัวสำหรับสุภาพสตรีเพื่อจะถอดเสื้อคลุม จะตบแต่งใบหน้าเสียใหม่แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องนั้นเข้าไป... ก็เผชิญหน้ากับเคาท์เตสออลก้ามาตินอฟ...
เคาท์เตสออลก้าเป็ผู้เอ่ยทักขึ้นก่อนด้วยเสียงที่นุ่มนวลและสำเนียงอังกฤษที่ชัดเจน
“อ้อ...เธอนั่นเธอในที่สุดก็มาพบกันที่นี่เข้าจนได้นะ”
“ค่ะ”เอลซี่สบตาเคาท์เตสอย่างงุนงง
“ก็เห็นจะต้องขอร้องไว้ก่อนว่าอย่าเพิ่งพูดเื่นี้กับใครนะ”เคาท์เตสพูดเรียบๆ
“ได้ค่ะ”เอลซี่ยังไม่หายงุนงงจากการเผชิญหน้ากันโดยไม่ได้คาดคิดมาก่อนในครั้งนี้
“น้องชายของฉันโชคดีที่จองตั๋วเรือลูซิทาเนียได้ในนาทีสุดท้ายเลยนี่ก็ออกเดินทางไปรัสเซียแล้วั้แ่เมื่อเช้านี้”
“แต่คุณหญิงยังคงอยู่ที่นี่หรือคะ?”
“ใช่”เคาท์เตสออลก้าพยักหน้ารับยิ้ม ๆ “อเล็กซานเดอร์จะกลับมารับฉันกลางเดือนเมษายนนี่แล้วฉันก็เพิ่งทราบว่าเขาเขียนจดหมายถึงเธอไว้ฉบับหนึ่งพรุ่งนี้ก็คงจะได้รับหรอก”
“อย่างนั้นหรือคะ?”เอลซี่ไม่อาจซ่อนประกายแห่งความตื่นเต้นในแววตาไว้ได้
“ฉันคิดว่าเขาประทับใจในตัวเธอมากค่ะถ้าไม่มีข่าวร้ายเื่ลุงของฉันเสียก่อน เขาก็คงจะไปเยี่ยมเธอแน่ ๆ เลย”
“ค่ะแล้วดิฉันก็ต้องขอเรียนตามตรงว่าความเข้มแข็งของคุณหญิงและท่านเคาท์ก็ประทับใจดิฉันมากโดยเฉพาะที่ยังสามารถยืนอยู่ในงานเลี้ยงได้ ทั้ง ๆ ที่ได้รับข่าวร้ายออกอย่างนั้นรู้สึกทุกคนจะมีความคิดเหมือนกับดิฉันนะคะ”
“ที่จริงเราก็ไม่ได้อยู่ในงานนั่นนานนักดอก”เคาท์เตสออลก้ากล่าวอย่างไม่แยแส “แต่เราก็พยายามทำดีอย่างที่สุดแล้วเพราะเห็นใจมิสซิสวิลเบอร์ฟอร์ส”
“ค่ะดิฉันเข้าใจ แล้วเวลานี้คุณหญิงยังพักอยู่กับเขาหรือเปล่าคะ?”
“เปล่าหรอกฉันเช่าห้องพักไว้ที่โรงแรมวอลดอร์ฟแอสโทเรีย” เคาท์เตสออลก้าตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากวาดไปทั่วร่างของเอลซี่ “แต่ว่าหลังจากที่เธอได้รับจดหมายของน้องชายของฉันแล้วฉันก็มีเื่ที่อยากจะคุยกับเธอเป็การส่วนตัวเหมือนกัน”
เอลซี่รู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นพยายามระงับความใคร่รู้ว่าเคาท์เตสมีความประสงค์ที่จะคุยกับเธอเป็การส่วนตัวด้วยเื่อะไรไว้อย่างที่สุด
“ถ้าอย่างนั้น...จะเป็การรบกวนหรือไม่คะถ้าดิฉันจะเรียนเชิญให้คุณหญิงไปรับประทานน้ำชาที่บ้าน?”
“ฉันอยากให้เธอเป็ฝ่ายมาพบฉันที่โรงแรมจะดีกว่าเพราะเชื่อได้แน่นอนว่าการพบกันของเราจะเป็เื่ลับเฉพาะจริงๆ”
“ความลับด้วยหรือคะ...ก็ได้ค่ะ”
“เอาเวลาน้ำชาอย่างที่เธอว่าน่ะดีแล้วสักบ่าย 3 โมงครึ่งวันมะรืนนี้ก็แล้วกันเพราะเวลานี้ผู้การซิมมาร์กับภรรยาของเขายังพักอยู่กับฉันคืนพรุ่งนี้ถึงจะกลับวอชิงตัน”
“ค่ะถ้าอย่างนั้นดิฉันจะไปพบคุณหญิงที่โรงแรมวันมะรืนนี้ตามนัดเลย”
“ฉันจะสั่งน้ำชาไว้ให้พร้อมตามเวลาที่เรานัดกันไว้อ้อ...แล้วก็เห็นจะต้องขอร้องอีกครั้งว่า โปรดอย่าบอกใครถึงเื่ที่เราพบกันคืนนี้นะ”
“ดิฉันสัญญาค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาไว้แล้วพบกันฉันต้องไปก่อนละ”
“สวัสดีค่ะคุณหญิง”
“สวัสดีค่ะ”
เคาท์เตสออลก้าเดินออกไปจากห้องน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉยเอลซี่ลอบมองเห็นภริยาทูตทหารรัสเซียยืนรอเธอตรงประตูหน้าห้องน้ำและแล้วก็เดินออกไปจากที่นั้นด้วยกัน
จากกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดไว้ในห้องน้ำนั้นเอลซี่มองเห็นประกายแห่งความแคลงใจในแววตาของตัวเอง
... ทำไม เคาท์เตส ออลก้า จึงยังคงอยู่ในนิวยอร์ค...
... ข้อความในจดหมายที่ เคาท์ อเล็กซานเดอร์มาตินอฟเขียนถึงเธอจะมีเื่อะไรบ้างหนอ...
... และเคาท์เตส้าจะพูดจาส่วนตัวกับเธอด้วยเื่อะไรกัน...
แต่สิ่งหนึ่งที่เอลซี่สังเกตเห็นได้ชัดจากแววตาของเคาท์เตสแห่งรัสเซียผู้นี้ก็คือ ความไม่สบายใจที่ปรากฏอยู่อย่างชัดเจน อาจจะเป็เพราะสาเหตุที่มาจากความสนใจที่เคาท์อเล็กซานเดอร์มอบให้เธออย่างไม่คาดคิดมาก่อนกระมังเพราะครั้งนี้ดูจะยิ่งกว่าเมื่อครั้งที่พบกันในงานเลี้ยงมากเอลซี่ออกจะแน่ใจในนาทีนั้นได้เลยว่า เคาท์เตสไม่้าเลยที่จะให้น้องชายของเธอมามีความผูกพันรักใคร่กับผู้หญิงอเมริกันไม่ว่าจะเป็คนใดทั้งสิ้น
แต่...เธอจะยอมให้ความรู้สึก เช่นนี้ ของเคาท์เตสมาลบล้างความตั้งใจที่มีต่อเคาท์อเล็กซานเดอร์ได้อย่างไร
492
