“35, 36...”
“37…38…30…9……4……10….”
“ลูกพี่ทำอะไรอยู่ครับ?” ฮงถามขณะมองดูเตชินท์กำลังพบกับความลำบาก เขาเริ่มนับเลขช้าลงเรื่อย ๆ
“ไม่เห็นเหรอว่า...แฮ่ก แฮ่ก ฉันกำลัง...แฮ่ก แฮ่ก วิดพื้นอยู่...แฮ่ก แฮ่ก” เตชินท์ถือโอกาสหยุดพักขณะตอบ เขาพยายามหายใจอย่างยากลำบาก
“ก็รู้ครับว่าลูกพี่กำลังวิดพื้นอยู่ แต่ที่ถามเพราะอยากรู้ว่าลูกพี่ทำไปทำไมต่างหาก?” ฮงถามพร้อมยิ้มเจื่อน ๆ ขณะมองเตชินท์ทั้งสงสัยและสงสาร
“ฉันก็กำลังออกกำลังกายประจำวันอยู่ไง” เตชินท์พูดแก้เก้อไปก่อน เขาไม่สามารถพูดถึงภารกิจได้
“เพื่อ...?” ฮงพูดออกมาเบา ๆ เท่านั้น เขาไม่เข้าใจเลยว่าจะออกกำลังกายพื้นฐานแบบนี้ไปเพื่ออะไร? ในเมื่อในมิติมาตุภูมินี้แค่เน้นกินเนื้อสัตว์อสูรก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้แข็งแกร่งขึ้น ถ้าเป็การฝึกวิชาการต่อสู้ก็ว่าไปอย่าง แต่สิ่งที่เตชินท์กำลังทำอยู่มันคือการออกกำลังกายธรรมดาทั่วไปที่ดูแล้วไม่น่าเกิดผลดีอะไรต่อการต่อสู้มากนัก
ทันใดนั้น บังเกิดความคิดอะไรบางอย่างขึ้นในหัวของฮง เขาหรี่ตามองเตชินท์ที่พยายามกลับไปวิดพื้นต่อขณะพูดกับตัวเองว่า “หรือนี่คือเคล็ดลับความแข็งแกร่งของลูกพี่ที่ทำให้ยึดหมู่บ้านก็อบลินระดับสามได้?”
“ลูกพี่ทำวันละกี่ครั้งครับ?” ฮงถามออกมาอย่างจริงจัง แม้แต่โจเซฟก็เริ่มสนใจ เพราะเขาเองก็เริ่มคิดว่า เด็กหนุ่มที่สามารถยึดหมู่บ้านก็อบลินขั้นสามได้ด้วยตัวคนเดียวคงไม่มามั่วนั่งทำเื่อะไรไร้สาระไปวัน ๆ แน่
เตชินท์ยิ้มแปลก ๆ ออกมา เขารู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยอมบอกออกไปอย่างตรง ๆ ว่า “วิดพื้นสองร้อยครั้ง ซิตอัป สองร้อยครั้ง แล้วก็วิ่งอีกยี่สิบกิโล”
ตาของฮงเป็ประกายทันที เขารู้สึกว่านี่มันการฝึกแบบเหนืุ์ธรรมดาทั่วไปทำกันชัด ๆ เขาเริ่มรู้สึกมีไฟอยากเริ่มทำตามบ้างแล้ว
ในทางกลับกัน เตชินท์รู้สึกแย่เอามาก ๆ หากไม่คิดว่าเป็ภารกิจที่ถ้าเขาไม่ทำแล้วจะระงับการเพิ่มแต้มพัฒนาเป็เวลาหนึ่งวันแล้วก็ เขาคงไม่มัวลำบากออกกำลังกายไร้สาระอะไรแบบนี้แล้ว และมันยิ่งรู้สึกแย่ขึ้นไปอีกที่ตอนนี้เขาเหลือเวลาอีกแค่สี่ชั่วโมงกว่า ๆ แต่เขาเพิ่งวิดพื้นไปไม่ถึงห้าสิบครั้ง ซิตอัปยังไม่ได้เริ่ม ส่วนวิ่งที่เขาใช้การไปตักน้ำเป็ข้ออ้าง เขาก็เพิ่งวิ่งได้ไม่ถึงห้ากิโลเมตรเท่านั้น แถมจากที่เขาเพิ่งทำได้ เขากลับรู้สึกเหนื่อยหอบเป็อย่างมากอีกต่างหาก เขาเพิ่งรู้ตัวว่าการมีแต้มพัฒนาน้อยนี่มันช่างยากลำบากอะไรเช่นนี้
ในขณะเดียวกัน จู่ ๆ ฮงก็เริ่มตั้งท่าเตรียมพร้อมจะวิดพื้นเลียนแบบเตชินท์ แต่เตชินท์ได้ห้ามฮงเอาไว้เสียก่อนว่า “อย่าเพิ่งทำ กลับไปทำคันนาให้เสร็จก่อน”
ฮงเบ้ปากแต่ก็ยอมแต่โดยดี ตอนนี้หน้าที่ตักน้ำมาราดหน้าดินถูกเปลี่ยนมาให้ฮงทำแทนแล้ว ส่วนโจเซฟก็ยังคงพยายามขุดดินอยู่ และฮงได้บอกว่าตอนนี้ทำไปได้ถึงหนึ่งในสี่แล้ว เขาคาดการณ์ว่าพรุ่งนี้ก็คงจะเสร็จถ้าไม่มีอะไรติดขัดขึ้นมา
เตชินท์ค่อนข้างพอใจ เขาเหลือเวลาอีกสามวันกว่า แต่พรุ่งนี้อาจจะเสร็จแล้ว ถือว่าเป็เื่ดี เพราะถ้ามีอะไรขัดข้องขึ้นมา เขาก็ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวันครึ่งที่จะเร่งทำต่อให้เสร็จ
ติ๊ง!
< ภารกิจสำเร็จ ได้รับบรอกโคลี่หนึ่งหัว >
เสียงในหัวเตชินท์ดังขึ้นทันทีที่เขาวิ่งรอบหมู่บ้านจนครบยี่สิบกี่โลเมตร เตชินท์ล้มตัวนอนแผ่หลาลงกับพื้นพร้อมกับในมือมีบรอกโคลี่ 1 หัว เขารู้สึกเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด เขาไร้เรี่ยวแรงจนปล่อยให้บรอกโคลี่ที่เขาเพิ่งได้รับไหลจากมือ ตอนนี้เขารู้สึกอยากกลับไปนอนที่บ้านอย่างที่สุด แต่เขาคงมีแต่ต้องคลานกลับไปเท่านั้น เพราะขาของเขาเหมือนไร้ความรู้สึกไปแล้ว
“หวังว่าจะไม่เจอภารกิจออกกำลังกายบ้า ๆ แบบนี้อีกแล้วนะ” เตชินท์บ่นออกมา เรารู้สึกว่านี่เป็การเหนื่อยที่สุดที่เขาเคยเหนื่อยมาในชีวิตแล้ว แม้จะรู้สึกแย่ แต่ก็รู้สึกดีที่ทำสำเร็จ เพราะมันทำให้เขาไม่ได้ถูกระงับการเพิ่มแต้มพัฒนาไปได้อีกครั้ง ส่วนของรางวัล แม้เขาจะชังมันมากแค่ไหน สุดท้ายเขาก็เก็บมันใส่กระเป๋าไปด้วยอยู่ดี ของรางวัลก็คือของรางวัล ไว้สักวันเขาทำใจกินผักได้ เขาคงกินพวกมันเข้าสักวัน แต่มันอาจเน่าไปก่อนที่เขาจะทำใจได้
อย่างไรก็ตามเมื่อกองทัพต้องเดินด้วย แม้จะเหนื่อยจนอยากกลับไปนอนที่บ้านแค่ไหน แต่เตชินท์ก็ยังไม่ลืมที่จะกินเนื้อสัตว์อสูรเพื่อเพิ่มแต้มพัฒนาก่อนกลับ และอีกเหตุผลเขาไม่แน่ใจนักว่าคืนนี้พี่สาวของเขาจะกลับมาทำข้าวให้กินหรือไม่
และก็เป็อย่างที่เขาคิด ค่ำคืนนี้พี่สาวเขาไม่กลับมา แม้จะเป็ห่วง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะประตูมิติมีกฎของมันอยู่ เข้าจากตรงไหนก็จะออกไปที่จากมาเท่านั้น เขาไม่สามารถย้ายตัวเองไปตามที่้าได้
ติ๊ง!
“โว้ย ไอ้ฉิบหาย!” เตชินโกรธจนตัวสั่นเมื่อเห็นรายละเอียดภารกิจของวันนี้ แต่เขาก็ทำได้แค่โวยวายแค่นั้นแล้วก็หยุดปากไป เพราะตอนนี้หมู่บ้านของเขาไม่ได้มีแค่เขากับลูกน้องก็อบลินของเขาแล้ว ตอนนี้ทุกคนกำลังมองเตชินท์อย่างสงสัยเป็ตาเดียวกัน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามเพราะเห็นท่าทางหงุดหงิดของเ้าของหมู่บ้านก็อบลินขั้นสามที่สามารถยึดหมู่บ้านมาด้วยตัวคนเดียว ใครกันล่ะจะกล้าเอ่ยปากถามนอกเสียจากชายผู้เป็หนึ่งเดียวเท่านั้น
“มีอะไรหรือเปล่าครับ ลูกพี่” ราวกับเป็ตัวแทนของทุกคนที่สงสัยใคร่อยากรู้ ฮงเอ่ยปากถาม
“เปล่า ไม่มีอะไร” เตชินท์ตอบกลับห้วน ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเื่ว่า “แล้วคันนาเสร็จแล้วยัง?”
“ยังเลยครับ” ฮงตอบออกมาด้วยสีหน้าปกติโดยไม่รู้สึกว่าเื่นี้จะเกี่ยวกับที่เตชินท์มีอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างไร เพราะทุกคนเข้าใจกันดีว่า อย่างไรเสียก็คงเสร็จภายในวันนี้ ไม่มีทางที่จะทำเสร็จก่อนหน้านี้ได้อย่างแน่นอน
“นั่นแหละที่ทำให้ฉันหงุดหงิด” เตชินท์โยนความผิดใส่ฮงหน้าตาเฉย เพราะเขายังจำเป็ต้องปกปิดเื่ภารกิจตลอดไป
ฮงมีสีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “ฉันก็รอลูกพี่อยู่นี่ไง เพราะมีแต่ลูกพี่ที่มีจอบิญญาอสูร”
หนังตาเตชินท์แอบกระตุกเล็กน้อย เขาลืมไปเสียสนิท แต่อย่างน้อยก็เบี่ยงประเด็นที่เขาหงุดหงิดเพราะภารกิจได้สำเร็จ
เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะถามออกมาว่า “แล้วโจเซฟล่ะ?”
“ลูกพี่โจเซฟบอกไว้ว่าวันนี้ไม่เข้ามาครับ” ฮงตอบออกมาอย่างว่าง่ายราวกับนี่เป็เื่ปกติ แต่เมื่อเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของเตชินท์ เพราะเมื่อวานเข้าไม่เห็นได้รับแจ้งจากโจเซฟเลยว่าจะไม่เข้ามา ฮงจึงรีบอธิบายเพิ่มเติมว่า “เมื่อคืนลูกพี่เขาติดต่อฉันและบอกไว้เพราะว่าเขาติดต่อลูกพี่ไม่ได้ แล้วก็เป็ปกติแหละที่จะมีอยู่ประมาณหนึ่งหรือสองวันต่อสัปดาห์ที่ลูกพี่โจเซฟจะไม่กลับเข้ามาในมิติมาตุภูมิ เพราะว่าติดงานที่โลกหรือยังไงนี่แหละ”
เตชินท์พยักหน้าเข้าใจ ไม่ถือเป็เื่แปลกอะไรที่คนคนหนึ่งจะมีงานทำที่โลกพร้อมไปกับการเข้ามาแสวงหาโชคและเพิ่มความแข็งแกร่งในมิติมาตุภูมิ
“แล้วโจเซฟเขาทำงานอะไรงั้นเหรอ?” เตชินท์ลองหยั่งเสียงถามดู รู้ไว้ใช่เสียหาย
ฮงลูบคางเหมือนคนกำลังคิดก่อนจะตอบว่า “เหมือนเคยได้ยินว่าถ้าไม่ตำรวจก็ทหารเนี่ยแหละ ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่สายงานทางนี้แหละ”
‘ถึงว่าดูมีความเป็ผู้นำอยู่ เพราะว่าทำงานสายนี้นี่เอง’ เตชินท์คิดว่ามันสมเหตุสมผลและเหมาะกับโจเซฟดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาสงสัย ‘ว่าแต่อยู่เขาประจำอยู่หน่วยไหนนะถึงได้ว่างเข้ามาอยู่ในมิติมาตุภูมินาน ๆ แบบนี้’
เพราะก่อนที่เข้าจะจุติย้อนกลับมา เขาก็มีคนรู้จักทำงานทั้งทหารและตำรวจ และทุกคนส่วนใหญ่จะเข้ามาในมิติมาตุภูมิได้แค่สัปดาห์ละหนึ่งถึงสองวันเท่านั้น แต่จากที่ฮงอธิบายมา ดูเหมือนโจเซฟจะสามารถอยู่ในมิติมาตุภูมิได้ห้าถึงหกวันต่อสัปดาห์เลย นั่นทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าฮงเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่าว่าโจเซฟทำงานตำรวจหรือไม่ก็ทหารอย่างที่เข้าใจ
อย่างไรก็ตามเมื่อโจเซฟไม่อยู่ งานขุดทั้งหมดก็ตกเป็หน้าของเตชินท์ไปโดยปริยาย นั่นทำให้เตชินท์รู้สึกเซ็งเล็กน้อย แต่อย่างไรก็เสียมันก็ควรเป็งานของเขาแต่แรกอยู่แล้ว เพียงแต่เขาโชคดีบังเอิญได้โจเซฟมาช่วยเท่านั้น
ขุดเองในเวลาปกติมันไม่มีปัญหาหรอก แต่วันนี้เขาต้องขุดดินจำนวนมากภายใต้เงื่อนไขบ้า ๆ ของภารกิจประจำวันนี่สิที่ทำให้เตชินท์รู้สึกอยากจะบ้าตาย
< ภารกิจประจำวัน 4 : บุรุษผู้รักษาศีล
เป้าหมาย : งดกินเนื้อสัตว์ทุกชนิด
ระยะเวลาที่คงเหลือ : 8 ชั่วโมง 28 นาที 14 วินาที
รางวัล : กะหล่ำปลี 1 หัว
บทลงโทษ : ระงับการเพิ่มแต้มพัฒนา 24 ชั่วโมง >
“แล้วจะแรงที่ไหนขุดล่ะเนี่ย?” เตชินท์รู้สึกปวดกบาล
กดใจหรือคอมเมนต์เป็กำลังใจกันด้วยนะครับ
1K
![นางร้ายป้ายแดง [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1570109472_49189352.webp)