ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 124 ข้อตกลง

     เหล่าพญายมได้เป็นฝ่ายมาขอเพิ่มตนเป็นเพื่อนก่อน

     อันที่จริงเมื่อครู่นี้เย่จื่อเฉินก็อยากจะเข้าไปในกลุ่มของทางนรกอยู่แล้วจึงถือโอกาสช่วยพญายมราชออกมา เป็นการหาพวกในนรกไปด้วย

     แต่แบบนี้ก็ดีเลย ราชาฉู่เจียงมาขอเขาเป็นเพื่อน

     ได้ยินมาว่าราชาฉู่เจียงดูแลห้องโถงนรกห้องที่สองรองลงมาจากพญายมราช

      ยืนยัน

     อันดับแรกคือเหลือบมองระดับความสนิท

     100

     เมื่อเห็นจำนวนตัวเลข เย่จื่อเฉินจึงเบาใจ อย่างน้อยก็ไม่ได้เย็นชา

     ติ๊ง!

     ทีแรกเย่จื่อเฉินคิดว่าราชาฉู่เจียงจะส่งข้อความมาหาเขาแต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะสร้างกลุ่มขึ้นมาให้เลย แล้วก็ลากยมทูตขาวเข้ากลุ่ม

      ราชาฉู่เจียง : ยมทูตขาวที่เจ้าบอกว่ามีคนช่วยพญายมราชได้คือเขาเหรอ? @ไม่มีชื่อ

      ยมทูตขาว : ใช่แล้ว เขานี่แหละ

      ราชาฉู่เจียง :@ไม่มีชื่อ เจ้าไม่ใช่คนในนรกเมื่อครู่นี้ข้าตรวจดูทั้งยมทูตทั้งเทพแห่งผีของพญายมทั้งสิบล้วนไม่มีเจ้าเจ้าเป็นใคร ถึงได้กล้าออกปากว่าสามารถช่วยพญายมราชกลับมาได้

     ดูเหมือนว่าราชาฉู่เจียงจะเป็นคนที่รอบคอบมากสิ่งแรกที่เขาทำคือไปตรวจสอบตัวตนของเย่จื่อเฉินก่อน

     การจะแกล้งปลอมตัวว่าเป็นคนในนรกดูท่าจะไปไม่รอดแล้ว ถ้าเกิดบอกไปว่าเขาเป็นคนบนสวรรค์ก็อาจจะโดนราชาฉู่เจียงเอาไม้กระบองไล่ฟาดจนตายได้แล้วก็จะต้องเหนื่อยไปถึงยมทูตขาวอีก

     ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่จื่อเฉินจึงตอบไปตามความจริง

     เย่จือเฉิน : ผมเป็นแค่คนธรรมดา

     ราชาฉู่เจียง : คนธรรมดา? คนธรรมดาจะมารู้จักกับคนในนรกของข้าได้ยังไง

     เย่จือเฉิน : เรื่องนี้ท่านไม่ต้องยุ่งหรอก

     เย่จื่อเฉินกลอกตาใส่โทรศัพท์

     พญายมนี่อวดเก่งชะมัด ถามกลับไปกลับมา ตอนนั้นที่เขาคุยกับซุนหงอคงยังไม่โดนข่มขนาดนี้เลย

     ราชาฉู่เจียง : เจ้ากล้าพูดกับข้าแบบนี้เหรอ?

     เย่จือเฉิน : ทำไมล่ะ?

     เย่จื่อเฉินตอบกลับอย่างอารมณ์เสีย ราชาฉู่เจียงทำเขาหัวเสียจริงๆ

     ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะเป็นฝ่ายขอให้ตนจัดการธุระให้นะแต่ทำอย่างกับตนไปติดหนี้เขาอย่างนั้นแหละ

     เย่จือเฉิน : ผมจะบอกอะไรให้นะท่านราชาฉู่เจียงท่านอย่าเอาเรื่องทางนรกมาโยนให้ผม มันไม่ดีรู้ไหม?

     ราชาฉู่เจียง : เหอะ เป็นแค่คนธรรมดาแต่อวดเก่งขนาดนี้เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะจรดปากกาลงบนบันทึกความเป็นความตายของเจ้าให้เจ้าได้ร้องไห้โอดครวญเลยสินะ?

     เย่จือเฉิน : อ๋อ

     ราชาฉู่เจียง : ?

     ฉู่เจียงส่งเครื่องหมายถามกลับมา เย่จื่อเฉินก็ส่งข้อความกลับไป

     เย่จือเฉิน : ท่านอย่ามาขู่ผมหน่อยเลยผมก็แค่อยากบอกท่านว่าผมสามารถช่วยพญายมราชให้รอดได้ ท่านจะให้ช่วยหรือเปล่าล่ะ

     ราชาฉู่เจียง : ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย?

     เย่จือเฉิน : ผมไม่สนว่าท่านจะเชื่อหรือไม่เชื่อ!

     นี่ไว้หน้าเขาแล้วจริงๆ นะ ให้เขาเท่าที่จะให้ได้แล้วการจะช่วยพญายมราชมามันต้องได้รับความเชื่อใจจากเขา

     ติ๊ง!

     ขณะที่ในกลุ่มเข้าสู่ความเงียบอยู่นาน จู่ๆยมทูตขาวก็ได้ส่งข้อความมาหาเขาเป็นการส่วนตัว

     ยมทูตขาว : ราชาฉู่เจียงเป็นคนที่อารมณ์ร้อนที่สุดในบรรดาพญายมทั้งสิบความสงสัยก็ค่อนข้างเยอะ เธอพูดกับเขาแบบนี้ เขาจะโมโหเอานะ

     เย่จือเฉิน : คนแบบนี้ก็แค่ทำตามความเคยชินนั่นแหละเป็นใหญ่มานาน เลยคิดว่าไม่มีใครสามารถสู้เขาได้แล้ว คุณไม่ต้องห่วงเขาไม่กล้าทำอะไรผมแน่นอน แล้วยังจะขอร้องผมด้วย

     ข้อความเพิ่งจะถูกส่งไป ราชาฉู่เจียงก็โผล่ขึ้นในกลุ่ม

     ราชาฉู่เจียง : เจ้าจะช่วยให้พญายมราชรอดมาได้ยังไง

     เย่จือเฉิน : เรื่องนี้ท่านก็ไม่ต้องยุ่ง

     เย่จื่อเฉินส่งข้อความไปโดยไม่ไว้หน้าเลยสักนิดจากนั้นก็ส่งต่อไปอีกหนึ่งข้อความ

     เย่จือเฉิน : ผมจะช่วยพญายมราชเอง  ส่วนท่าน…เราต้องพูดเรื่องข้อตกลงกันหน่อย

     ราชาฉู่เจียง : ...

     เย่จือเฉิน : ท่านไม่ยอมไม่ได้เพราะถ้าหากทางการสวรรค์คุมตัวพญายมราชเอาไว้จริงๆ พวกท่านก็ต้องก่อกบฏใช่ไหมล่ะ

     ราชาฉู่เจียง : เด็กน้อยเจ้าอย่ามาพูดมั่วๆ นะ ทางนรกของเราอยู่ภายใต้การนำของสวรรค์มาโดยตลอด”

     เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถพูดเรื่องการก่อกบฏไปเรื่อยได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่ราชาฉู่เจียงกำลังสงสัยอยู่ว่าเย่จื่อเฉินจะเป็นคนของสวรรค์หรือเปล่า

     พญายมราชโดนคนของทางสวรรค์จับตัวไป ตอนนี้ในนรกกำลังวุ่นวาย

     ไม่แน่ว่าเย่จื่อเฉินอาจจะเป็นสายลับ ที่ทางสวรรค์ส่งมาล้วงข้อมูลจากพวกเขา

     จากนั้นก็เก็บกวาดเอาหลักฐาน แล้วก็จับพวกเขาไปทั้งหมด

     เย่จือเฉิน : พอ ผมไม่สนว่าในนรกของพวกท่านจะอยู่ภายใต้การนำของใครผมแค่จะบอกว่า ถ้าพวกท่านต้องการช่วยพญายมราชออกมาก็ต้องจ่ายค่าช่วยออกมาในปริมาณมาก แต่ถ้าให้ผมจัดการค่าใช้จ่ายมันก็จะน้อยลงไปมาก”

     ราชาฉู่เจียง : บอกมาว่าต้องการอะไร?

     เย่จือเฉิน : ผมอยากรู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะชุบชีวิตให้กับผีที่ยังไม่สิ้นอายุขัยได้

     ราชาฉู่เจียง : ได้

     ราชาฉู่เจียงตอบตกลงโดยไม่แม้แต่จะคิด การเปิดเผยข้อมูลดังกล่าวนี้ออกไปยังโลกภายนอกไม่ได้มีผลเสียอะไรต่อนรก

     อีกอย่าง ต่อให้เย่จื่อเฉินจะเป็นคนของทางนรกจริงๆถึงรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

     คนบนสวรรค์ล้วนแต่เป็นเทพเซียนกันทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ด้วยซ้ำ

     ถ้าหากว่าเจ้าเด็กนี่เป็นคนธรรมดาอย่างที่พูดจริงๆถึงรู้ข้อมูลตรงนี้ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรเขาไม่มีทางรวบรวมสิ่งของในการใช้ชุบชีวิตได้ครบอยู่แล้ว

     เย่จือเฉิน : ตกลงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

     เย่จื่อเฉินไม่คิดว่าราชาฉู่เจียงจะใจดีขนาดนี้

     เย่จือเฉิน : ไม่มีปัญหาที่จะตอบตกลงแต่ข้าอยากเห็นว่าพญายมราชกลับมายังนรกอย่างปลอดภัยก่อน ข้าถึงจะบอกเจ้า

     เย่จือเฉิน : เรื่องนั้นไม่มีปัญหาแต่จะพูดปากเปล่าก็ยังไงอยู่ ท่านต้องสัญญากับผมเป็นลายลักษณ์อักษร

     ติ๊ง!

      คุณได้รับสัญญาสวรรค์และโลกจากราชาฉู่เจียง

     เย่จือเฉิน : ข้าสัญญาว่าหลังจากที่เจ้าช่วยพญายมราชออกมาได้อย่างปลอดภัยข้าจะบอกวิธีชุบชีวิตกับเจ้า พร้อมกับให้คุณธรรมสวรรค์หนึ่งพันคะแนนเป็นรางวัลด้วย

     เย่จือเฉิน : ได้รอผมแจ้งข่าวได้เลย

     เมื่อออกจากกลุ่มแชทแล้วยมทูตขาวก็ได้ส่งข้อความมาหาเย่จื่อเฉินอีกครั้ง

     ยมทูตขาว : เธอช่วยพญายมราชได้จริงๆใช่ไหม?

     เย่จือเฉิน : คุณเองก็ไม่เชื่อผมเหรอ?

     ยมทูตขาว : ฉันเชื่อเธออยู่แล้วแค่กังวลนิดหน่อย…

     เย่จือเฉิน : ไม่ต้องกังวลไม่มีปัญหาแน่นอน

     ถ้าหากทางสวรรค์อยากเปิดศึกกับทางนรกจริงๆ ยังไงก็ไม่มีทางปล่อยพญายมราชกลับไปยังนรกแน่นอนอาจจะขังเขาไว้ในคุกลับที่ไหนสักแห่งบนสวรรค์ก็ได้

     ยี่หนึงจินกุนทำหน้าที่อะไร?

     หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยบนสวรรค์เชียวนะถ้าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น เขาต้องมีสิทธิ์ได้รู้แน่นอน

     แล้วตนกับยี่หนึงจินกุนเป็นอะไรกัน

     พี่น้องร่วมสาบานเชียวนะ

     การจะช่วยพญายมราชมันก็ง่ายนิดเดียว

     ว่าแล้วเย่จื่อเฉินก็ส่งข้อความไปหายี่หนึงจินกุนโดยที่ไม่แม้แต่จะคิด

     เย่จือเฉิน : ศิษย์พี่ยุ่งอยู่หรือเปล่า?

     ยี่หนึงจินกุน : ยุ่งอยู่! 

      ยี่หนิงจินกุนตอบกลับมาแทบจะทันที

     เย่จือเฉิน : ยุ่งเรื่องพญายมราชอยู่เหรอ?

     ยี่หนึงจินกุน : พญายมราช? 

      ยี่หนิงจินกุนงงไปนิด ก่อนจะตอบกลับมา 

      ยี่หนึงจินกุน : พญายมราชเป็นคนของทางนรกไม่ใช่เหรอ? ข้ากำลังขายของให้เจ้าอยู่เนี่ย!

     เพียะ!

     เย่จื่อเฉินตบเข่าฉาดใหญ่ ต่อว่าตัวเองที่ใจร้อนจนเกินไป

     ไท่ไป๋จินซิงเพิ่งจะพาพญายมราชไปเมื่อครู่นี้แล้วจะไปถึงสวรรค์เร็วขนาดนั้นได้ยังไงกัน

     เย่จือเฉิน : ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะบอกข่าวกับท่านก่อนอีกเดี๋ยวพญายมราชก็น่าจะโดนไท่ไป๋จินซิงพาไปที่สวรรค์ เพราะเหมือนว่าเขาจะทำผิดกฎแต่ว่าคนคนนี้มีบุญคุณกับข้า ถึงตอนนั้นข้าหวังว่าท่านน่าจะพอช่วยเหลือได้บ้างถ้าเกิดมีข่าวอะไรก็ให้มาบอกข้าทันที”

     ยี่หนึงจินกุน : ศิษย์น้องเจ้าไปติดต่อกับคนในนรกได้ยังไงกัน ความสัมพันธ์ระหว่างสวรรค์กับนรกตึงเครียดมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเกิดไม่ระวังไปแพร่งพรายให้คนหัวแข็งได้รู้เข้า เจ้าจะเจอปัญหาใหญ่เอานะ

     ข้อความของยี่หนึงจินกุนแสดงถึงความห่วงใยเป็นอย่างมากเย่จื่อเฉินรู้สึกอบอุ่นใจ ถึงแม้ว่าเขากับยี่หนึงจินกุนจะไม่เคยเจอหน้ากันแต่มิตรภาพนี้กลับหยั่งรากลึก

     เย่จือเฉิน : ไม่มีปัญหาฐานะของข้าค่อนข้างพิเศษ ถึงยังไงพญายมราชก็สำคัญมากสำหรับข้า ศิษย์พี่ถึงตอนนั้นต้องฝากท่านแล้ว

     ยี่หนึงจินกุน : ไม่มีปัญหา

     การเสียสละเพื่อพี่น้อง ยี่หนึงจินกุนไม่มีทางสับสนลังเลแน่นอน

     หลังจากที่ขอบคุณไปพอเป็นพิธี เย่จื่อเฉินก็ออกจากวีแชท

     เอื้อมมือไปลูบเนตรมังกรที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง

     เดี๋ยวเธอก็จะได้กลับมามีชีวิตแล้ว