มหาศึกห้าแผ่นดิน

ดวงตาของปีศาจราเชนเปลี่ยนไป กลายเป็นสีดำสนิท ผิวกายที่มีเกล็ดเหมือนงูสีเงินก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ผ้าจีวรอรหันต์เกิดลุกไหม้ กรงขังโลหะที่สลักอักขรยันต์เอาไว้ ก็ถึงกับระเบิดออกเป็นชิ้นๆ วงแหวนเก้ามังกร ก็แตกสลายหายไป

ร่างของปีศาจราเชนขยายใหญ่ขึ้นอีก คราวนี้กลับมีปีกคล้ายปีกมังกร 

มารโลหิตได้ควบคุมร่างราเชนเอาไว้ทั้งหมดแล้ว มันอ้าปากกว้างคำรามลั่น

แผ่นดินถึงกับสะเทือนหวั่นไหวไปทั่วพระราชวัง เหล่าผู้คนที่เห็นความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ ถึงกับหน้าซีด ตัวสั่น ทหารองครรักษ์บางคนถึงกับทิ้งอาวุธ ไม่คิดต่อสู้ต่อ ทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านหน้ากว่า ห้าร้อยคน ยิงธนูหัวเหล็ก พุ่งเข้าใส่ แต่ไม่อาจทำร้ายร่างกายที่มีเกล็ดปกคลุมได้ ปีศาจมารโลหิต อ้าปากแยกเขี้ยว ยกมือมาทางกองทัพทหารองครักษ์ธนูทั้งห้าร้อย ร่างทหารทั้งหมด ถึงกับลอยกลางอากาศ ร่างของแต่ละคนก็ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเศษเนื้อ ปลิวกระจายไปทั่ว ละอองโลหิตของทั้งหมด ไหลมารวมตัวเป็นสายน้ำ พุ่งเข้ามาในร่างของ ปีศาจมารโลหิตจนหมด

“ แย่แล้ว ปีศาจมารโลหิต เข้ายึดร่างของหยางเฟยหลงจนสมบูรณ์แล้ว องครักษ์เงา คุ้มครองฝ่าบาท” ผู้พิทักษ์หลี่ตงกง เอ่ยขึ้นมาแล้วชักกระบี่ของตนออกมา ผู้พิทักษ์อีก สามคน และองครักษ์เงาชุดดำ ค่อยๆ ปรากฏกายขึ้นล้อมหน้าล้อมหลังจักรพรรดิหลี่เอี้ยน เพื่อคุ้มครองอย่างเต็มที่

“ ทุกๆ คนรีบหนีไปจากที่”  ไช่อี ร้องบอกกับทุกๆ คน 

หลวงจีนแห่งวัดธรรมกายทั้งสิบ ตอนนี้ไม่ท่องบทสวดอะไรอีกแล้ว ถอดลูกประคำลูกใหญ่ที่ห้อยคอ แล้วเหวี่ยงใส่ ร่างของปีศาจมารหิตทันที

ตูม ตูม  ตูม  ๆ ๆ ๆ ๆ   !!!!!!

ลูกประคำถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นลูกระเบิดทำลายล้าง แต่ว่าปีศาจมารโลหิตหาเป็นอะไรไม่ มันตวัดกรงเล็บเข้าใส่ร่างหลวงจีนทั้งสิบ จนร่างขาดครึ่งพร้อมๆ กัน  เลือดไหลพุ่งกระฉูด เข้ามาในร่างของปีศารมารโลหิต อย่างไม่ขาดสาย

คนของห้าสำนักตอนนี้ ถึงกับวิ่งหนีกันออกไปจากพระราชวังหลวงกันอย่างไม่คิดชีวิต ธิดาเทพไช่อี เรียกนกหงส์ไฟออกมา แล้วพ่นไฟใส่ร่างของปีศามารโลหิต และปล่อยพลังมังกรขาวเข้ามาจัดการพร้อมๆ กัน แต่ทว่าไม่อาจเข้าใกล้ ถูกปีศาจมารโลหิต ซัดพลังมารโลหิตออกไป จนมังกรขาวสลายไป ร่างธิดาเทพต้องถอยหลังกระอักเลือด เจ้านกหงส์ไฟ ถึงกับ กระเด็นกลิ้งไปหลายตลบ

นักพรตดำ สั่งให้ลูกน้องนำถุงหนังใส่น้ำมันขว้างใส่ร่างของปีศาจมารโลหิต แล้วจุดไฟเผา จนร่างกายลุกเป็นไฟท่วมไปหมด  ทุกๆ คนต่างคิดว่า จะหยุดปีศาจตนนี้ได้แต่ พวกมันคิดผิด ปีศาจมารโลหิต กลับปล่อยให้โลหิตของตนไหลออกมาดับไฟจนหมด แล้วก็พุ่งตัวตวัดกรงเล็บออกไปด้วยความรวดเร็ว ลูกน้องทั้งสิบของนักพรตดำล้วนกลายเป็นเศษเนื้อไปในพริบตา

ตอนนี้เหล่าทหารองครักษ์และ ศิษย์ของเหล่าสำนักต่างๆ ล้วนตายกลายเป็นซากศพเกลื่อนพระราชวัง โดยที่ปีศาจมารโลหิต ฆ่าคนไป ก็สูบเลือดของผู้คนไปอย่างใจเย็น

ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ สำนักหมื่นเซียน

“ ท่านปู่ ข้ารู้สึกได้ถึงพลังมารโลหิต ที่กำลังกล้าแข็งขึ้น” เด็กหญิงน้อยรั่วซีตอนนี้เริ่มโตเป็นสาว ดูสวยงามจับตามากขึ้นกว่าแต่ก่อน รีบเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังนั่งฝึกตนอยู่เพียงลำพัง โดยใช้กระแสจิตติดต่อกับ ปู่เฉินชิวที่อยู่กันคนละที่

“ โลหิตมาร ได้ควบคุมร่างของเจ้าอ้วนนั่นแล้ว”

“ มันสามารถคลายพลังสะกดของเพชรน้ำตาดาวได้ยังไง?”

“ ข้าจะลองใช้คันฉ่องส่องมารตรวจสอบดู”

ปู่เฉินชิว หยิบกระจก ออกมาตั้งบนโต๊ะ ร่างของรั่วซี ก็วาร์ปมายื่นที่ด้านข้าง

ในกระจกนั้น มีภาพของปีศาจมารโลหิตราเชน กำลังสูบโลหิตผู้คนอย่างกระหาย

รั่วซีสัมผัสได้ว่า เพชรน้ำตาดาว อยู่ในแหวนมิติ ไม่ได้อยู่ที่ห้วงจิตของราเชนแล้ว 

“ แย่แล้ว พี่ชายคนนั้น สามารถเคลื่อนย้ายจิตของตัวเองได้ แล้วเอาเพชรน้ำตาดาว ไปเก็บเอาไว้ในแหวนมิติของเขา ทำยังไงดีท่านปู่”

“ พลังมารโลหิตร้ายกาจนัก คนเหล่านั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน มีอยู่ทางเดียว”

“ ทางเดียว?”

“ ใช่ เจ้าเห็นจิตกิเลนไฟ อยู่ในสุนัขตัวนั้นไหม?”

“ เห็น หรือว่า จะใช้โลหิตกิเลนไฟ สะกดมัน”

“ ใช่แล้ว”

“ แต่ว่า หากเขากลายร่างเหมือนเดิม เหล่าคนพวกนั้นมิฆ่าพี่ชายหรอกรึ?”

“ นั่นเป็นกรรมของเขา เราไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้”

“ แต่ว่า..”

“ รั่วซี เจ้าอย่าลืมซิ หากว่าหลานไม่ใจอ่อน คนบริสุทธิ์จะต้องมาตายอีกซักกี่คน คราวก่อนเจ้าก็สัมผัสได้ว่า มันได้ฆ่าคนตายเป็นจำนวนมากไม่ใช่รึ?”

“ แต่ว่า ครั้งนั้นมันเป็นการต่อสู้ในสงคราม” รั่วซีเอ่ยอย่างแผ่วเบา

“ รั่วซี ต่อไปเจ้าจะต้องเป็นผู้นำของวังหมื่นเซียน ขืนใจอ่อนแบบนี้ จะควบคุมผู้คนเหล่านี้ได้ยังไง”

รั่วซี ได้แต่พยักหน้าอย่างเศร้าใจ ปู่เฉินชิว นำลูกแก้วด้านในมีสายฟ้าวิ่งแปร๊บๆ ออกมา แล้วเหวี่ยงออกไปในอากาศทันที

ลูกแก้วพุ่งออกไปเป็นแสงวาบ จากฟากฟ้า กลายเป็นสายฟ้าผ่าลงมาที่กรงขังของเจ้าโมโม่ จนแตกสลาย เจ้าโมโม่กลายเป็นอิสระ แล้วคำรามลั่น ร่างเปลี่ยนเป็นอสูรไฟ พุ่งตัวเข้าหา ร่างปีศาจมารโลหิตทันที

“ หนีไป เจ้าโมโม่ อย่าเข้ามา ไม่ใช่เวลานี้” ราเชนพยายามส่งกระแสจิตออกมาเพื่อติดต่อ เจ้าโมโม่ แต่ว่า เจ้าโมโม่ ไม่อาจสัมผัสได้ มันพุ่งเข้ากัดมือของมารโลหิต  ทำให้ปีศาจมารโลหิต ถึงกับโมโห ก้มลงกัดเข้าที่ลำคอของเจ้าอสูรไฟ แล้วดื่มเลือดของเจ้าโมโม่ทันที 

“ แย่แล้ว มันดื่มเลือดของเจ้าโมโม่อีกแล้ว”

ราเชนรู้ว่า หลังจากดื่มเลือดของเจ้าโมโม่ แล้ว ร่างของเขาจะกลายเป็นมนุษย์ดั่งเดิม ตอนนี้เขายังอยู่ในภาวะอันตราย ขืนเปลี่ยนร่างละก็แย่แน่ๆ แต่ไม่ทันแล้ว เลือดของเจ้าโมโม่ นั่นเข้าไปในร่างของปีศาจมารโลหิต ร่างก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นราเชน

นักพรตดำ ที่เห็นปฏิกิริยาเปลี่ยนแปลงนี้ จึงพุ่งตัวเข้ามาฟาดด้วยไม้เท้าหัวกระโหลกเข้าไปที่หน้าท้องของราเชนทันที

เปรี้ยง !!

ราเชนที่จิตถูกดึงกลับมา ถึงกับจุกแทบอ๊วก ลงไปคุกเข่ากับพื้น

สี่ผู้พิทักษ์ราชวงศ์หลี่ ก็พุ่งตัวเข้ามา ใช้กระบี่กรีดเข้าไปที่เส้นเอ็นมือและเท้าของเขา แต่ทว่าไม่อาจระคายผิวของราเชนได้

จักรพรรดิหลี่เอี้ยน เห็นถึงเงากระดูกมังกรในร่างของราเชนถึงกับ ตาลุกวาว แล้วยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“ จับมันเอาไว้”

ร่างของราเชน ถูกพลังของสี่ผู้พิทักษ์ตรึงเอาไว้กางอากาศ จักรพรรดิหลี่เอี้ยนชักกริซสีีขาวออกมาจากเอว  แล้วลอยตัวกลางอากาศ แล้วปักเข้าไปต้นคอของราเชน

ฉึก !!!!  อ๊ากกกกก !!!!

ราเชนถึงกับร้องออกอย่างเจ็บปวด

“ กริชเขี้ยวมังกร” ธิดาเทพไช่อี เห็นกริชสีขาวก็รู้ว่ามันคือ กริชที่ทำจากเขี้ยวมังกร

แคว๊ก !!!! 

จักรพรรดิหลี่เอี้ยนใช้ฝ่ามือควักกระชาก กระดูกสันหลังมังกรของราเชนออกมา ราเชนไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทรมาน  

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า กระดูกสันหลังมังกร ของวิเศษในรอบหมื่นปี ในที่สุดก็ตกอยู่ในมือของข้าแล้ว”

ราเชนตอนนี้ได้แต่แหงนมองกระดูกสันหลังของตนถูกกระชากออกอย่างอัมหิตด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว คิดไม่ถึงชีวิตของเขาจะต้องพบจุดจบในลักษณะนี้ ไม่แค่นั้น สี่ผู้พิทักษ์ราชวงศ์ทั้งสี่ ก็ใช้กระบี่ตัดเส้นเอ็นแขน และ ขาของเขาจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ กลายเป็นคนพิการไปในทันที 

ราเชนได้แต่มองศัตรูโดยรอบเขาด้วยสายตาที่โกรธแค้น แต่ไม่อาจทำอะไรได้เลย

“ สังหารมันเลยหรือไม่ ฝ่าบาท” ผู้พิทักษ์ตงกงมองหน้าจักรพรรดิหลี่เอี้ยน ขอเพียงพยักหน้า กระบี่ในมือก็จะเชือดคอราเชนไปในทันที แต่ไช่อีรีบเข้ามาคุกเข่าขอร้องว่า

“ ฝ่าบาท หยางเฟยหลงเคยมีพระคุณกับข้า ตอนนี้เขากลายเป็นคนพิการแล้ว ไม่อาจทำร้ายผู้ใดได้อีก ให้กระหม่อมนำตัวเขากลับสำนักหลงเหมินด้วย” ไช่อีรีบเอ่ยขึ้นมา พร้อมกับมองไปที่ราเชนด้วยสายตาที่เศร้าใจ

“ ไม่ได้ มันเป็นศิษย์ทรยศ จะต้องนำตัวกลับไปที่สำนักเมฆาม่วงเพื่อลงโทษตามกฏของสำนัก” นักพรตทงอู่ เอ่ยค้านเสียงแข็ง

เชียนเชียนจับมือของเสี่ยวฉีแน่น น้ำตาไหลพรากสงสารราเชนจับใจ พยายามมองหน้าอาจารย์ของตนที่ได้แต่ส่ายหัว เจ้าสำนักฟ้าพิสุทธ์หมิงเยว่ กับศิษย์ก็ยากจะเอ่ยปากช่วยราเชนเช่นกัน

“ ไม่ได้ เจ้าหยางเฟยหลงต้องถูกนำกลับไปที่อาณาจักรอุดร ฝ่าบาททรงพระราชทานอนุญาตแล้วด้วย”

ทุกๆ คนหันมามองหน้าจักรพรรดิหลี่เอี้ยน

“ มอบหยางเฟยหลงให้กับ เกาจิ้งอัน”  จักรพรรดิหลี่เอี้ยนตรัสออกมาสั้นๆ แล้วเดินถือ กระดูกสันหลังมังกรออกไป

นักพรตดำ และลูกน้องที่เหลืออยู่ เข้ามาจับร่างของราเชน ตอกตะปูยาวที่แขน ขาตรึงกับไม้กางเขน มีลวดหนามที่มีเลือดเจ้าโมโม่ พันตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อไม่ให้กลายร่างเป็นมารโลหิตได้อีก 

ราเชนเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ไม่ยอมปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว สร้างความหดหู่เศร้าใจ ให้กับทุกๆ คนยิ่งนัก เจ้าโมโม่ เองหลังจากถูกดูดเลือดไปร่างกายก็กลายเป็นหมาอ้วนๆ แม้จะพยายามแปลงกายแต่ก็ไม่อาจทำได้ ถูกไช่อี ใช้กำไลวงแหวนมังกรเก้าหัว รัดร่างของมันเอาไว้ไม่อาจขยับตัว หรือ แปลงร่างได้ 

“ เจ้าช่วยเขาไม่ได้แล้ว อยู่นิ่งๆซะ”

เจ้าโมโม่ พยายามส่งเสียง คำรามเห่าหอนออกมาอย่างโหยหวน สงสารเจ้านายของตนเองที่ถูกทรมานเยี่ยงนี้ แต่ก็ไม่อาจช่วยเหลือได้ มันถึงกับมีน้ำตาคลอออกมา

ราเชนได้แต่ยิ้มให้กับมัน แล้วเอ่ยกับไช่อีว่า

“ ข้า..ฝากเจ้าโมโม่กับท่านด้วยนะ”

ไช่อีได้แต่พยักหน้า ไม่มีเสียงพูดออกมา คล้ายอยากพูดแต่มันจุกในลำคอ สงสารราเชนยิ่งนัก

ต้าเฉิง เพิ่งเข้ามา เห็นเพื่อนถูกจับทรมานเช่นนี้ ก็พยายามฝ่าวงล้อมเข้าไปช่วย

“ ปล่อยเพื่อนของข้านะ เขาเป็นวีรบุรุษ เขาไม่ใช่ปีศาจ”

ทหารองครักษ์เข้ามากันเอาไว้ แต่ต้าเฉินแข็งแรง ผลักองครักษ์กระเด็นไปหลายคนแต่สุดท้าย ถูกฟาดที่ขาจนทรุดไปกับพื้นคุกเข่า แม่ทัพลู่ตงมาถึง ก็เข้ามาตบเข้าที่ท้ายทอยของต้าเฉิน จนสลบไป แล้วรีบพาลูกชายของตนกลับไป ได้แต่ส่งสายตาเห็นใจมาที่ราเชนเท่านั้น 

องค์ชายรองตอนนี้ตกตะลึง ที่เห็นราเชนกลายเป็นปีศาจมารโลหิต ก็หวาดกลัวรีบหนีไปหลบอยู่ข้างหลังของ จักรพรรดิหลี่เอี้ยน แต่ตอนนี้เห็น ราเชนถูกทรมานกลายเป็นนักโทษได้แต่เศร้าใจไม่กล้าเข้ามาคุยด้วย

องค์ชายสี่หลี่หมิง ถึงกับยิ้มที่เห็นคนที่เขาเกลียดมาตลอด ต้องมากลายเป็นนักโทษเช่นนี้

“ ที่เจ้ารอดมาได้หลายๆครั้ง ที่แท้เจ้าก็คือ มารโลหิตนี่เอง ถือว่าสวรรค์มีตา ลงโทษมารชั่วช้าเช่นเจ้า”

ราเชนได้แต่หลับตาลง

ก็ดีเหมือนกัน ชีวิตต่อไปจะได้ไม่ต้องลำบากดิ้นรนอีก ข้าไม่มีอะไรต้องห่วงกังวลแล้ว มาเลยสวรรค์ ในเมื่อลิขิตชีวิตของข้าให้ต้องตาย ก็มาเอาไปเลย

ทันใดนั้นเอง ก็มีเงาลางๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ๆ เขา ตะปูที่เจาะแขน และขาของเขาค่อยๆ ถูกถอดออก ลวดหนามก็ค่อยถูกตัดออกไปทีละชิ้น

ราเชนสัมผัสได้ถึงตัวตนของคนที่กำลังช่วยเขา

“ พวกเจ้ากลับมาทำไม รีบหนีไป ไม่ต้องช่วยข้า”....