เส้นทางเทพยุทธ์ (Trail of God)

หลังจากจางเฉินพูดคุยกับอู๋เว่ย หลี่จิ้งหลินเมิ้ง และหยงอี้นั้น แล้วเขาก็ขอให้ทั้งสี่คนช่วยเตรียมความพร้อมจางเฉินออกจากห้องรับร้องก็เรียกทุกคนที่เขาพามาด้วยจากนิกายเทพยุทธ์ ถังชิ่วอิงฉินเป่าเอ๋อ และคนติดตามอีกราวสิบคน

“อะไรนะท่านจะสร้างสาขานิกายที่ชุมชนแออัดแห่งนี้”

ฉินเป่าเอ๋ออุทานด้วยความตกใจและประหลาดใจ

“ถูกต้องแล้ว” จางเฉินพยักหน้า “โชคดีในครั้งนี้องค์ราชานั้นให้พื้นที่ขนาดใหญ่แบบนี้มาโดยง่ายเขาคงไม่คาดฝันว่ามันจะเป็นทำเลทองของอาณาจักรในอนาคต”

“มีแต่คนจน คนป่วย และก็พวกโจรผู้ร้าย ท่านคิดดีแล้วเหรอ” ถังชิ่วอิงถามด้วยความสงสัย

“อย่าดูถูกมนุษย์ พวกเขาแค่ไม่ได้โอกาส หากมีคนหยิบยื่นโอกาสให้เมื่อเขามีความหวังเขาก็จะก้าวไปข้างหน้าหน้าที่ของพวกเจ้าคือจดทะเบียนครัวเรื่อนทั้งหมดพรุ่งนี้ข้าให้อู๋เว่ยมาช่วยป่าวประกาศเรียกประชุมในฐานะที่ข้าเป็นเจ้าของคนใหม่ของพื้นที่แถบนี้ส่วนพวกเจ้านั้นรอทำหน้าที่จดทะเบียน”

จางเฉินเล่าถึงรูปแบบคร่าว ๆ โครงสร้างต่าง ๆ และการทำงานที่ทุกคนจะต้องรับผิดชอบ

“คนของเราน้อยเกินไปหรือไม่” ถังชิ่วอิงสงสัย

“ข้าขอกำลังคนจากสมาคมตีเหล็กและสมาคมปรุงยาแล้ว เรื่องนี้ไม่น่ามีปัญหาแต่สิ่งสำคัญคือเราต้องไม่ขัดแย้งกับกลุ่มคนเดิม ขั้นแรกต้องทำสำนักงานสาขาก่อนแล้วทำที่อยู่ใหม่ให้พวกเขาย้ายเข้าไป เสร็จแล้วค่อยทำส่วนอื่น ๆ ตามแผน

แต่ละคนฟังแผนการต่าง ๆ แล้วก็รู้สึกเหมือนเพ้อฝันมากเกินไปต่างก็ขมวดคิ้วซึ่งแตกต่างจากลุ่มของ อู๋เว๋ย หลี่จิ้งหลินเมิ้ง และหยงอี้พวกเขานั้นเชื่อจางเฉินอย่างเต็มใจโดยไม่ได้ชักถามหรือสงสัยอะไรมากมาย

“ข้าคิดว่าพวกเขาจะขี้เกียจ สันหลังยาว นอกจากนี้ยังอ่อนแอขี้โรคอีกด้วย”ฉินเป่าเอ๋อกล่าวด้วยความไม่มั่นใจ

“ไม่มีใครอยากเป็นขยะ หรืออยากให้ใครดูถูกตลอดชีวิตหรอก พวกเจ้ามีโอกาสตราบใดที่เราให้โอกาส เพื่อให้พวกเขาว่าจะได้ศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์คืนมา พวกเขาก็จะทำอย่างเต็มที่อย่าลืมว่านิกายของเรานั้นมุ้งเน้นที่ความเสมอภาคและความเท่าเทียม เมื่อพวกเจ้าร่วมนิกายแล้วก็ตรวจตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้พวกเขาทุกคนจะเป็นสมาชิกของนิกายเมื่อลงทะเบียนแล้ว”

“แล้วเราจะลงทะเบียนพวกเขาในฐานะอะไร”

“ให้เป็นคนของนิกายเลย ส่วนเรื่องผลประโยชน์ต่าง ๆ นั้นคงต้องค่อยทยอยคุยกันอีกที”

เมื่ออู่เว่ยออกไปแล้วก็ให้หน่วยพิทักษ์เมืองช่วยป่าวประกาศให้ผู้คนในชุมชนแออัดเพื่อให้ฟังข่าวสารเกี่ยวกับเจ้าของคนใหม่ในพื้นี่ชุมชนแออัดโดยบอกกับผู้คนด้วยว่าเจ้าของคนใหม่นั้นได้รับการสนับสนุนจากสมาคมปรุงยาและสมาคมช่างตีเหล็ก มีอะไรจะพูดคุยกับเหล่าผู้คนในชุมชนสถานที่นัดพบนั้นคือที่ลานบ้านของจางเฉิน

ถังชิ่วอิงและฉินเป่าเอ๋อนั้นเตรียมสถานที่ลงทะเบียนเพื่อรับสมัครผู้คนทั้งหมดโดยขัดแบ่งกันอย่างชัดเจนเบื่องต้นพวกเขาจะต้องช่วยงานในการก่อสร้างก่อนแล้วแยกย้ายกันไปตามที่ตัวเองต้องการในภายหลัง ไม่ว่าจะเป็นสมาคมปรุงยา สมาคมช่างตีเหล็กจะทยอยรับพวกเขาตามคุณสมบัติ

เมื่อถึงเวลาผู้คนในชุมชนแออัดก็มารวมตัวจำนวนหลายหมื่นคนเต็มท้องถนนจางเฉินนั้นขี่หงเอ๋อ บินบนฟ้า แล้วพูดด้วยพลังปราณเพื่อให้ทุกคนได้ยินไปพร้อม ๆกันซึ่งกินพื้นที่เกินครึ่งของชุมชนแออัด แม้ไม่ได้มาร่วมชุมนุมก็ได้ยิน

“วันนี้ นิกายเทพยุทธ ต้องการรับสมัครช่างฝีมือ พวกเจ้าอาจไม่รู้จักนิกายเทพยุทธ์แต่ข้าสัญญาว่าเมื่อเจ้ากลายเป็นสมาชิกของนิกายแล้วสถานะของพวกเจ้าจะเปลี่ยนไปทันที ผู้คนในเมืองนี้จะไม่มองพวกเจ้าเหมือนแต่ก่อนไม่สามารถใช้สายตาดูหมิ่น ดูถูกหรือดูแคลนได้ เมื่อเข้าร่วมแล้วไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารสุดหรูหรือโรงแรมชั้นดี พวกเจ้าก็จะสามารถเดินเข้าอย่างภาคภูมิใจ”

จางเฉินหยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อรอดูปฏิกิริยาของฝูงชนแต่ทุกคนก็ยังนิ่งเงียบกันอยู่

“ไม่เพียงแต่เจ้าเท่านั้น รวมถึงลูกหลานของพวกเจ้าด้วยที่จะมีอนาคตที่สดใสสามารถยืดหยัดในอาณาจักรนี้ได้อย่างภาคภูมิใจข้ารู้ว่าพวกเจ้านั้นมาจากรัฐอื่นบ้าน มาจากเมื่องอื่นบ้างต่างดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองได้มีโอกาสก้าวหน้า นี่คือโอกาสของพวกเจ้า ดูที่โต๊ะลงทะเบียนหน้าบ้านหลังนี้ มีจุดลงทะเบียนตามความถนัดของพวกเจ้าแม้จะเป็นความสามารถเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำอาหารชักผ้า ถูบ้าน เราก็รับ พวกเจ้าจะได้กินอิ่มและมีที่พักผ่อนนอนหลับที่ดีขึ้น ข้าสัญญา”

“สุดท้าย ทุกอย่างที่ข้าพูดคือความจริงพวกเจ้าสามารถพูดคุยกับหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมือง สมาคมปรุงยาและสมาคมช่างตีเหล็กได้ พวกเขาสนับสนุนข้าสำหรับช่วยเหลือการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้และพวกเจ้าจะได้เข้าร่วมกับพวกเขาด้วยอนาคตอยู่ในมือพวกเจ้าการลงทะเบียนเริ่มต้น”

เมื่อจางเฉินพูดจบ ผู้คนต่างรู้สึกเลือดลมพรุ่งพร่าน บางคนนั้นน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งกับคำพูดจางเฉินโอกาสคือสิ่งที่พวกเขาต้องการจริงๆ หลายคนต่างรีบไปที่ลงทะเบียนแม้ความหวังเพียงน้อยนิดมันก็มีความหมายกับพวกเขาเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากมีคนเยอะเกินไปจึงเกิดการแก่งแย้งและวุ่นวายเกิดขึ้น

“พวกเจ้าต้องเรียนรู้กฎการอยู่ร่วมกันจงเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบหน่วยพิทักษ์เมืองจะปฏิบัติตามกฎหากพวกเจ้าฝ่าฝืน”

เมื่อพวกเขาเห็นความหวัง พวกเขามีความฝัน มีคนหยิบยืนมาให้การลงทะเบียนนั้นผ่านไปถึงสองวันจางเฉินนั้นไม่ได้ทำอะไรมากเพียงเข้าไปฝึกตามปกติเท่านั้น หน้าที่ต่าง ๆ นั้นเขามอบหมายหมดแล้ว

เมื่อการลงทะเบียนสิ้นสุดไม่พบว่าใครมาลงทะเบียนเพิ่มเติมแล้วจางเฉินก็สร้างอาเรย์ขนส่งทางไกลขนาดใหญ่ไว้ที่หลังบ้านโดยวางแนวปกปิดไว้เพื่อไม่ให้ใครรู้แล้วกลับสู่นิกายเทพยุทธ์ย้ายอาเรย์ขนส่งทางไกลที่อยู่หอฝึกตนชั้นเก้าลงมา แล้วรับสมัครช่างฝีมือของนิกายกว่าสองหมื่นคนเพื่อช่วยเหลือ

เริ่มจากทุบบ้านจำนวนมากเพื่อทำถนนก่อน โดยแบ่งพื้นที่ออกเป็นสี่ส่วนจตูรัสตรงส่วนกลางนั้นขยายขนาดให้เป็นพื้นที่สำหรับจัดงานรื่นเริงต่าง ๆส่วนแรกนั้นตั้งนิกายเทพยุทธ์ แล้วสร้างบ้านจำนวนมากให้ผู้คนอยู่อาศัย

ผู้คนในชุมชนแออัดนั้นก่อนหน้านี้ไม่ได้รับสารอาหารเพียงพอแต่เมื่อเริ่มมีการก่อสร้างก็มีอาหารกินเช้าเย็น มีโอสถจำนวนหนึ่งแจกจ่ายสำหรับฝึกฝนก็รู้สึกทำงานกันอย่างมีความสุขเป็นอย่างมาก

ที่เหลือสามส่วนเป็น สมาคมปรุงยา สมาคมช่างตีเหล็ก และสมาคมวิญญาณมีการสร้างตึกสมาคมขึ้นใหม่ซึ่งใหญ่กว่าเดิมถึงสามเท่า โดยอยู่ในพื้นที่ใกล้กับจัตตุรัสผู้คนจำนวนมากในเมืองของทั้งสองสมาคมถูกโอนย้ายเข้าพักอาศัยในชุมชนแออัดจำนวนมากหอพักบ้านพักต่างๆ นั้นมีความกว้างขวางและสวยงามเป็นอย่างมาก

ส่วนที่เหลือนั้นจางเฉินเอาน้ำพุเซียนระดับต่ำมาวาง ขุดสระทะเลสาบเทียมทำสวนเทียมเป็นพื้นที่พักผ่อนขนาดใหญ่ แล้วจัดพื้นที่สำหรับสร้างคฤหาสที่สวงาม ให้พร้อมกับบรรยากาศที่ชวนหลงใหล ในพื้นที่ส่วนกลางนั้นสร้างร้านค้าจำนวนหนึ่งมีห้องฝึกซึ่งจางเฉินออกแบบเป็นห้องแรงโน้มถ่วงตามระดับชั้นไว้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากน้ำพุเซียนเพื่อให้สามารถฝึกได้เร็วกว่าที่อื่นสำหรับบริการ การวางผังเมืองและสิ่งก่อสร้างแต่ละอย่างนั้นได้รับการออกแบบมาเป็นอย่างดีโดยจางเฉิน

หลังจากจางเฉินเสร็จจากการฝึกก็มักออกมาดูความคืบหน้าเสมอด้วยผู้คนหลายแสนคน ทุกอย่างนั้นง่ายมาก แต่ที่เจ็บปวดที่สุดคือทรัพยากรจำนวนมากจางเฉินเอามาจากนิกายเกทพยุทธ์และของตนเองที่สะสมไว้ แทบเรียกได้ว่าเกือบหมดตัวแต่เขามีเป้าหมายสุดท้ายของเขาอยู่แล้ว คนยิ่งเยอะยิ่งดี

กว่าหนึ่งเดือนองค์ราชานั้นรอข่าวด้วยความร้อนใจเพราะว่าสมาคมปรุงยาและสมาคมช่างตีเหล็กตั้งแต่ปัญหาจางเฉินนั้นปิดตัวอย่างยาวนาน

“องค์ราชา มีข่าวแล้วขอรับ”

“ก่อนหน้านี้พื้นที่สลัมปิดตัวไม่ให้คนเข้าออกและไม่สามารถติดตามข่าวสารได้แต่ล่าสุดมีประกาศว่าจะเปิดพรุ่งนี้ ที่สำคัญสมาคมปรุงยาสมาคมช่างตีเหล็กและสมาคมวิญญาณ ก็อยุ่ที่นั่นด้วย เขาเรียกมันว่าศูนย์การค้า”

“ศูนย์การค้า?”

“มีประกาศขายบ้านในพื้นที่ด้วย ราคาสองแสนหินวิญญาณระดับกลางและร้านค้าสัญญาหนึ่งปีราคาสองแสนเช่นกัน”

“โอ๋ แพงขนาดนั้นใครจะซื้อ”

วันรุ่งขึ้นมีการทุบกำแพงต่าง ๆที่ปิดกั้นพื้นที่ชุมชนแออัดต่อโลกภายนอกแล้วเปิดให้สามารถเข้าไปได้ผู้คนจำนวนมากที่ได้รับข่าวนั้นต่างก็เข้าสู่ศูนย์การค้าด้วยความสงสัย

แต่ละคนเมื่อได้เห็นภาพรวมทั้งหมดของศูนย์การค้านั้นก่อนหน้านี้ที่เคยดูถูกเหยียดหยามชุมชนแออัดนั้น ต่างก็ตกตะลึง

“สถานที่นี้หรูหราเกินไป”

ร้านค้าในศูนย์การค้านั้นต่างมีขนาดใหญ่และตกแต่งแตกต่างกันกันไปแต่ละอาคารนั้นมีความสวยงามมาก เมื่อเข้าสู่สมาคมปรุงยาใหม่และสมาคมช่างตีเหล็กใหม่นั้นพวกเขาก็ตะลึงมากมีการจัดวางอย่างสวยงาม สะอาด เป็นระเบียบ และมีการติดป้ายราคาไว้อย่างชัดเจน เมื่อไปที่สมาคมวิญญาณนั้นก็มีเจ้าหน้าที่คอยให้บริการพูดคุยยิ้มแย้มแจ่มใสตอบคำถามอย่างสุภาพ ผู้คนเหล่านี้คือคนของชุมชนแออัดแต่ก่อน ซึ่งแต่งตัวดีขึ้นมีโอสถสำหรับฝึกจำนวนมาก แล้วก็ได้รับการฝึกสอนเป็นอย่างดี ทุกคนนั้นกระจายตัวกันทำหน้าที่ในร้านค้าต่างๆ ที่จางเฉินเลือกไว้ให้พวกเขาทำงาน

“ยารักษาแผลชนิดใหม่ซึ่งดีกว่าเก่าสองเท่า”นักรบปราณคนหนึ่งตะโกนอย่างดุเดือด

“นี่ด้วยโอสถรวบรวมลมปราณที่พัฒนาแล้ว” นักรบปราณอีกคนหนึ่งตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะมันติดคอขวดการฝึกมานานแล้ว ต้องการยาที่มีคุณภาพสูงขึ้น

บางคนนั้นเข้าร้านอาหารเห็นเมนูต่าง ๆ แล้วต่างก็ประหลาดใจมีอาหารมากมายชื่อแปลก ๆแต่เมื่อได้ลิ้มรสแล้วเหมือนได้ขึ้นสวรรค์แทบทนไม่ไหวที่จะต้องสั่งเพิ่มซึ่งจางเฉินนั้นได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอาหารต่าง ๆ แล้วให้จัดกลุ่มคนเพื่อฝึกการทำอาหาร

สิ่งหนึ่งที่จางเฉินเพิ่มในบทเรียนสำหรับทุกคนคือ หัวใจการบริหารทำให้คนที่เข้าสู่ศูนย์การค้าพบกับการบริการที่อบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน มีคนคอยรับใช้ได้รับความเพลิดเพลินจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ว่าจะแต่งตัวแบบไหนก็ถูกปฏิบัติในฐานะลูกค้าอย่างเท่าเทียมกัน

ร้านต่าง ๆที่เหลืออยู่ต่างถูกเช่าอย่างรวดเร็วจางเฉินนั้นวางกำหนดไว้อย่างเข้มงวดเกี่ยวกับการให้บริการ ราคาหากพบการกระทำผิดจะยกเลิกสัญญาทันที ที่เขาต้องทำไว้ก็เพื่อให้ได้รับเงินคืน

บ้านนั้นจางเฉินยกให้กับผุ้อาวุโสของแต่ละสมาคมจัดแบ่งกันเพื่ออยู่อาศัยเหลือเพียงไม่กี่หลังเขาจัดให้มีการขายเพื่อให้ได้รับเงินบางส่วนมาหมุนเวียน

เมื่อซื้อโอสถ อาวุธ ก็มีที่สำหรับฝึกไว้บริการปกติแล้วจะมีแต่กองกำลังขนาดใหญ่หรือนิกายใหญ่ๆ เท่านั้นที่มีห้องฝึกส่วนตัวแล้วคุณภาพของห้องฝึกนั้นก็ดีเป็นอย่างมาก เมื่อฝึกเสร็จแล้วก็สามารถเข้าพักในโรงแรมหรือทานอาหารแสนอร่อยในวันแรกนั้นบางคนวนเวียนอยู่ในศูนย์เศรษฐกิจไมไปไหนเลย

ข่าวนั้นแพร่สะพรัดไปอย่างรวดเร็ว วันที่สอง คนทั้งหมดของเมืองก็ย้ายมาจับจ่ายซื้อของในศูนย์เศรษฐกิจ สิ่งต่างๆ ธุรกิจอื่น ๆ เช่นเสื้อผ้ารองเท้าก็เริ่มมีเปิดให้บริการเพิ่มจางเฉินนั้นวางแนวไว้ไม่ให้รับธุรกิจที่เหมือนกันเพื่อไม่ต้องแข่งขันกันจึงมีความหลากหลายเป็นอย่างมาก

วันต่อมาข่าวนั้นก็แพร่กระจายไปเมืองโดยรอบจุดที่น่าสนใจที่สุดคือโอสถที่พัฒนาขึ้น อาวุธระดับสูง และการปลุกวิญญาณต่อสู้ทำให้ผู้คนเริ่มเดินทางไปมากันอย่างคับขั่ง สั่นสะเทือนไปทั้งอาณาจักร

จางเฉินฝึกเสร็จแล้วจึงออกจากห้องพบฉินเป่าเอ๋อกำลังนั่งทำเอกสารต่าง ๆอยู่

“จางเฉินรู้ไหมรายได้ของเราวันนี้เป็นเท่าไหร่”

“หืมม” จางเฉินนั้นย่อมไม่ได้สนใจเรื่องรายได้มากนักเขาแค่ต้องการใช้เครือข่ายเพื่อให้ช่วยหาข้อมูลข่าวสาร

“แปดล้านหินวิญญาณระดับกลาง เยอะมาก”ฉินเป่าเอ๋อนั้นแทบคลั่งทุกครั้งที่นับตัวเลข ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะมากขนาดนี้

“เอาละคงได้เวลาเดินหน้าแผนต่อไป” จางเฉินกำหมัดแน่น