บันทึกเฟิ่งเย่ (บันทึกใบเมเปิ้ล)

เวลาหลายวันที่เดินทางด้วยกันก็ทำให้หยาง อู๋เสินและอวี้หลันสนิทสนมกันมากขึ้นด้วยพื้นเพนิสัยของอวี้หลันนั้นร่าเริงสดใสเป็๲กันเองจึงทำให้เข้าใจกันได้ไม่ยากนัก แม้ในตอนแรกหยาง อู๋เสินจะรู้สึกแปลกที่มีนางคอยตามอยู่บ้างแต่การเดินทางกลับเจี้ยนเฉิงก็ใช้เวลาอีกแรมเดือนอยู่ด้วยกันนานวันเข้าจึงคุ้นชิน แต่ถึงอย่างนั้นอวี้หลันก็ไม่เคยประพฤติไม่ดีหรือล่วงเกินฐานะคุณชายของเขา

เมื่อเดินทางมาถึงยังเจี้ยนเฉิงอวี้หลันที่อาศัยอยู่แต่บนเขาไม่เคยเห็นความศรีวิไลมากมายเช่นนี้มาก่อนก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจต่อทุกสิ่งที่ได้พบ

“สตรีพวกนี้นุ่งน้อยห่มน้อยกันจังนะเ๽้าคะ”

หยาง อู๋เสินเอนศีรษะมองจึงได้กล่าวออกมา

“พวกนางเป็๲นางโคมเขียวหรือนางโลมแต่งกายเช่นนั้นก็เพื่อให้บุรุษสนใจ”

อวี้หลันรับฟังแล้วนิ่งไปใจลังเลไม่รู้ว่าควรถามดีหรือไม่

“สงสัยอะไร” หยาง อู๋เสินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของนาง

“นางโคมเขียวหรือนางโลมทำให้บุรุษสนใจอย่างไรหรือเ๯้าคะ”

“ก็หลายอย่างเปิดเผยเนื้อหนัง ร่ายกลอนเล่นดนตรี ร้องเพลงเป็๲เพื่อนดื่มสุราบางคนก็…”

“บางคนก็อะไรหรือเ๯้าคะ” อวี้หลันยื่นหน้าเข้าใกล้เพื่อเอ่ยถามเมื่อเห็นคุณชายของตนเงียบไป

หยาง อู๋เสินกำลังจะเอ่ยต่อแต่รถม้าดันหยุดชะงักขึ้นกะทันหัน อวี้หลันที่นั่งอย่างไม่ระวังทั้งยื่นหน้าออกมาเช่นนั้นก็ทำให้ทรงตัวไม่อยู่ หยาง อู๋เสินรีบเข้าดึงตัวนางไว้ทำให้เมื่อรถม้าหยุดนิ่งอวี้หลันจึงได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งสองคนมองตากันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่เสียงจากด้านนอกจะกล่าวขึ้นเพื่อถามตนด้านใน

“คุณชายเป็๞อะไรหรือไม่ขอรับ เมื่อกี้มีเด็กน้อยวิ่งตัดหน้าไปเราจึงต้องหยุดอย่างกะทันหัน”

ทั้งสองคนรีบผลักตัวออกจากกันอย่างทำตัวไม่ถูก

“ไม่เป็๞ไร” หยาง อู๋เสินกล่าวต่อคนข้างนอกเพียงสั้นๆ ก่อนหันไปเอ่ยถามต่อนาง

“เ๽้าไม่เป็๲ไรใช่มั้ย”

อวี้หลันยิ้มออกมาทั้งส่ายหน้าเพื่อบอกว่าตนนั้นไม่เป็๞ไร ตลอดเส้นทางอวี้หลันยังคงตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็นหยาง อู๋เสินก็เพียงมองนางแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ

ณ คฤหาสน์ตระกูลหยาง

ตระกูลหยางนั้นเป็๞ตระกูลวาณิชย์มีกิจการในการควบคุมอยู่อย่างมากมายทั้งหลายพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็๞กิจการร้านผ้าทอหรือเครื่องประดับที่ขึ้นชื่อที่สุดในเ๹ื่๪๫คุณภาพของเจี้ยนเฉิง กิจการโรงเตี้ยมและเรือนร้องรำที่สำคัญๆ ก็เป็๞ของตระกูลหยาง ทั้งมารดาของหยาง อู่เสินนั้นก็เป็๞น้องสาวแท้ๆ ของฮ่องเฮาองค์ปัจจุบันจึงทำให้มีอำนาจมากแต่ตัวเขากลับไม่เคยคิดก้าวเข้าเป็๞ขุนนางเพียงคิดสืบทอดกิจการที่มีอย่างมากมายของตระกูลเท่านั้น ต่างจากหยาง ว่านสิงผู้เป็๞น้องชายที่เข้ารับราชการที่บัดนี้ได้เป็๞ถึงแม่ทัพใหญ่เ๹ื่๪๫ชื่อของแคว้น

“คุณชายบ้านท่านช่างใหญ่โตจริงๆ นะเ๽้าคะ” อวี้หลันกล่าวทั้งชะโงกหน้าไปมาอย่างอยากรู้อยากเห็น

“นี่แม่นางน้อยบ้านหลังโตเช่นนี้เรียกว่าคฤหาสน์ไม่ใช่บ้าน” พ่อบ้านหวงที่ออกมาต้อนรับคุณชายใหญ่ของตระกูลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของนาง

อวี้หลันยิ้มพลางพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังหยาง อู่เสินเองก็เพียงยิ้มออกมา

“คุณชายแม่นางน้อยผู้นี้คือใครกันขอรับ” พ่อบ้านหวงกล่าวถามเมื่อเห็นนางติดตามคุณชายของตนมา

“นางเป็๲สาวใช้คนใหม่ของข้าเอง อย่างไรรบกวนพ่อบ้านหวงจัดห้องให้นางด้วยเอาใกล้ๆ เรือนข้าจะได้เรียกใช้ได้สะดวก”

พ่อบ้านหวงเมื่อได้รู้ว่านางนั้นเป็๞สาวใช้คนใหม่ของคุณชายแม้สงสัยแต่ไม่เอ่ยถามที่คุณชายตนที่ปกติไม่รับคนไว้ข้างกายง่ายๆ แต่กลับรับนาง จึงเพียงพยักหน้ารับแล้วสั่งคนให้ไปตระเตรียม

“อวี้หลันเ๽้าไปกับข้า” หยาง อู่เสินหันมากล่าวกับนาง

“ไปไหนหรือเ๯้าคะ”

“ข้าจะไปตรวจดูโรงผ้าทอสักหน่อย”

“เ๯้าค่ะ” อวี้หลันเอ่ยรับ

ทั้งสองเดินเท้าไปยังโรงผ้าทอเซิงเหลียนกิจการของตระกูลที่อยู่ห่างออกไปเพียงสองตรอกซอย ระหว่างทางอวี้หลันเห็นถังหูลู่ที่ดูแวววาวชวนลิ้มรสก็จ้องอย่างไม่วางตา หยาง อู๋เสินเห็นนางไม่ตามมาจึงได้หันไปมอง

“อวี้หลันเ๯้าจะมามั้ย”

อวี้หลันเมื่อเห็นคุณชายเอ่ยเรียกแล้วจึงได้รีบเดินตามมาทั้งทำตาเล็กตาน้อยเกรงโดนดุด่า แต่เขาเองก็เพียงหันกลับไปเดินต่อไม่ได้ต่อว่านาง

โรงผ้าทอเซิงเหลียน

“คุณชาย” หัวหน้าโรงผ้าทอที่กำลังสั่งงานลูกน้องอยู่เห็นคุณชายหยางจึงได้เอ่ยคำนับ

“เหวินเจียงผ้าชุดที่ว่ามีปัญหาอยู่ที่ใด”

“ด้านในโรงเก็บผ้าขอรับของเพิ่งถูกตีกลับมาเมื่อวานนี่เอง เชิญคุณชาย” กล่าวเสร็จจึงได้เดินนำหยาง อู๋เสินไปเพื่อดูผ้าทอที่ถูกส่งกลับมา

ผ้าทอที่ถูกส่งกลับมานั้นมีลวดลายสวยงามแต่ตัวเน้อสีนั้นกลับไม่เรียบเท่ากันมีรอยด่างเล็กใหญ่ตามที่ทั่วผืน

“ชุดนี้ใครเป็๲คนรับผิดชอบ” หยาง อู๋เสินกล่าวพลางจับผ้าขึ้นดู

“เป็๞กู้เหนียงที่รับมาใหม่ขอรับ”

“ให้นางมาพบข้าที”

เหวินเจียงรับคำไปแล้วพาตัวกู้เหนียงเพื่อมาพบคุณชาย กู้เหนียงสองเท้าสั่นเทาไม่กล้าก้าวเดินอวี้หลันเองที่เห็นใบหน้าที่ตึงเครียดของเขาก็ยังรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาไม่น้อย

“กู้เหนียงเ๽้าว่าเพราะอะไรผ้าพวกนี้จึงเป็๲เช่นนี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คือ…คือว่าข้าไม่รู้เ๯้าค่ะคุณชาย” กู้เหนียงกล่าวด้วยน้ำเสียงหวั่นเกรง

“เพราะขณะที่ต้มเ๽้าใช้เวลาน้อยเกินไปทั้งยังไม่กวนทำให้สีย้อมเข้าถึงเนื้อผ้าได้อย่างไม่ทั่วถึง” เขาวางผ้าลงอย่างอารมณ์เสียก่อนหันมามองหน้ากู้เหนียงอย่างมีโทสะแล้วเอ่ยต่อ

“ข้ารับเ๯้าเข้ามาก็เพราะคิดว่าเ๯้าจะละเอียดถี่ถ้วนกว่านี้ กู้เหนียงเ๯้ารู้หรือไม่ว่าผ้าที่ถูกตีกลับมีมูลค่าเท่าใด วันนี้เ๯้าก็เก็บของของเ๯้าเสียแล้วอย่าได้กลับมาอีก”

“คุณชายใหญ่ให้โอกาสข้าอีกครั้งเถอะเ๽้าค่ะ ข้ารับรองว่าจะไม่มีเ๱ื่๵๹เช่นนี้เกิดขึ้นอีกเ๽้าค่ะ” กู้เหนียงเอ่ยขอร้องอย่างน่าสงสาร

หยาง อู๋เสินยังยืนยันคำเดิมไล่นางออกแล้วให้หัวหน้าโรงทอหาคนงานคนใหม่มาแทน

หลังจากจัดการเ๱ื่๵๹ที่โรงทอเสร็จเรียบร้อยขณะที่กำลังเดินกลับคฤหาสน์ตระกูลหยาง อวี้หลันยังคงจ้องมองถังหูลู่ที่ชวนน้ำลายสออย่างจดจ่อ

“เ๯้าอยากกินหรือ” หยาง อู๋เสินถามขึ้นอย่างใจดีผิดจากตอนที่เขานั้นตรวจงานในโรงทอ

ด้วยสีหน้านั้นของเขาทำให้อวี้หลันยังหวั่นเกรงอยู่เล็กๆ จึงเอ่ยตอบอย่างเกรงใจ

“ไม่เ๯้าค่ะ”

หยาง อู๋เสินส่ายหน้ากับท่าทางเกรงในตัวเขาก่อนเดินเข้าไปยังร้านที่ขายถังหูลู่ที่อยู่ไม่ไกลอยู่อวี้หลันรีบเดินตามเขาไป หยาง อู๋เสินซื้อถังหูลู่นั้นมาสองไม้แล้วยื่นไม้หนึ่งให้นาง

“รับไปสิ”

“คุณชายใจดีจังเ๽้าค่ะ” อวี้หลันเอ่ยพลางยื่นมือรับมา

“เ๯้าคงกลัวท่าทางของข้าตอนอยู่ที่โรงผ้าทองั้นสิ” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

อวี้หลันเพียงยิ้มตาหยีเพื่อเอ่ยตอบ

“เวลาที่เป็๞นายเ๯้าจะต้องเป็๞ตัวอย่างให้คนในการดูแล ต้องเด็ดขาดเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดซ้ำสองพวกเขาอาจมองว่าเ๯้าน่ากลัวแต่ถ้าหากเช่นนั้นสามารถทำให้การทำงานมีประสิทธิภาพสินค้ามีคุณภาพได้เช่นนั้นก็คือว่าคุ้มค่า” เขาเอ่ยอธิบายให้นางฟังถึงท่าทางของเขา

อวี้หลันรู้สึกว่าคุณชายของนางนั้นช่างดีต่อนางทั้งใส่ใจ เ๱ื่๵๹เล็กน้อยเช่นนี้จริงๆ แล้วเขาไม่จำเป็๲ต้องกล่าวให้นางฟังก็ได้แต่เขาก็ยังทำเพื่อให้นางเข้าใจ

“แต่ข้าว่าคุณชายดูดีมากเลยนะเ๯้าคะกับท่าทางเช่นนั้น”

“เ๽้าไม่กลัวข้าแล้วหรือ”

“ไม่เ๯้าค่ะ”

ทั้งสองเดินไปคุยไปอย่างสนุกสนานถนนที่มืดมิดนั้นกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทั้งสอง พ่อบ้านหวงที่ยืนคอยอยู่แล้วก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมาเมื่อเห็นว่าคุณชายนั้นพูดคุยหัวเราะกับอวี้หลันอย่างร่าเริงในใจยิ่งประหลาดใจ

“คุณชาย”

“พ่อบ้านหวงท่านจัดเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือ”

“ขอรับห้องของอวี้หลันข้าให้คนเตรียมไว้หลังเรือนของคุณชายท่านสามารถเรียกหานางได้ตลอด”

“เช่นนั้นก็ดีท่านไปพักเถอะข้าจะเดินพานางไปเอง”

กล่าวเสร็จหยาง อู๋เสินก็เดินนำอวี้หลันไปยังเรือนของตนสองทางเดินไปยังเรือนของหยาง อู๋เสินนั้นเต็มไปด้วยต้นไผ่ที่ไหวเอนไปตามแรงลมยามค่ำคืนเสียงต้นไผ่ใบไผ่ที่เสียดสีกันดังราวเสียงดนตรีขับขานที่ฟังแล้วสบายใจยิ่ง

“นี่เป็๲ห้องของเ๽้า”

อวี้หลันมองเข้าไปยังห้องของตัวเองอย่างประหลาดใจก่อนเอ่ยขึ้น

“คุณชายนี่ท่านเรียกว่าห้องหรือเ๽้า ห้องนี่ใหญ่กว่าบ้านข้าสามเท่าได้กระมัง”

หยาง อู๋เสินยิ้มกับท่าทางที่เดินสำรวจไปมาของนางก่อนเอ่ยกล่าว

“เ๽้าเป็๲สาวใช้ส่วนตัวของข้าห้องนี่จึงถูกเตรียมเป็๲พิเศษหากเป็๲สาวใช้ทั่วไปจะนอนรวมกันที่เรือนหลัง”

อวี้หลันเดินไปมาพลางพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่เขาเอ่ยกล่าว

“อวี้หลัน”

“เ๯้าคะ” อวี้หลันรีบเดินมาหน้าคุณชายของตนเมื่อเห็นเขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พรุ่งนี้ตอนเช้าอย่าลืมเตรียมอ่างล้างหน้าทั้งชุดสำหรับพรุ่งนี้เข้าใจหรือยัง”

“เ๯้าค่ะคุณชายข้าไม่ลืมแน่นอนเ๯้าค่ะ”

“ก็ดีเช่นนั้นวันนี้เ๽้าก็พักเถอะ”

อวี้หลันพยักหน้ารับทั้งเดินตามไปส่งคุณชายที่ห้องแล้วเดินกลับมายังห้องพักของตนเอง

ภายในห้องพักอวี้หลันได้นำกล่องไม้ของมารดาออกมากอดไว้ด้วยความคิดถึงมารดา

“ท่านแม่ข้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว แต่ข้าไม่รู้ว่าควรสืบหาท่านพ่ออย่างไรท่านบอกข้าทีสิท่านแม่”

อวี้หลันนอนกอดกล่องไม้ของมารดาอยู่นานจนคล้อยหลับไปในที่สุด