พิชิตสวรรค์สะท้านฟ้า

        บทที่ 45 เจ้าเป็นกิ้งก่าหรือไร! เปลี่ยนสีเร็วยิ่งนัก!

        “ท่านผู้อาวุโสเฉิน เรื่องที่ท่านนัดแนะดูตัวครานี้ดูจะไม่เหมาะสมนะเจ้าคะ!” เมื่อกล่าวประโยคนี้ออกมา หลิวหลิงหรานก็หรี่ตาลงน้ำเสียงไม่เป็นมิตรขึ้นมาทันที

        “มิต้องกังวลไปหรอก แค่หลอกเขาเล็กน้อยก็พอแล้ว จะไม่ทำให้ชื่อเสียงของเจ้าเสียหายแน่นอน อีกอย่าง! หลิงหรานงดงาม อ่อนโยน เข้าอกเข้าใจผู้อื่น ไม่ควรปล่อยให้ไอ้เวรนั่นได้ตัวเจ้าไปง่าย ๆ สิ” เฉินชิงหยวนรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยเหมาะสม แต่เพื่อไม่ให้กระทบมิตรภาพของพี่น้อง และไม่ให้ตนเองกลายเป็นคนไม่รักษาคำพูด จึงต้องใช้วิธีนี้

        “หากการดูตัวครานี้เพื่อแต่งงานกับท่านผู้อาวุโสเฉิน ข้าอาจพิจารณาดูได้ แต่คนอื่นล้วนไม่เหมาะสมกับข้า” หลิวหลิงหรานกล่าวด้วยรอยยิ้มคลุมเครือ ไม่รู้ว่าประโยคนี้จริงเท็จแค่ไหน

        “แหม! อย่าล้อข้าเล่นเลย ช่วยข้าทีเถอะ! ได้โปรด” เฉินชิงหยวนวางท่าทีลงแล้วอ้อนวอนเสียงเบา

        “ท่านผู้อาวุโสเฉิน ท่านคิดว่าหลิงหรานงามหรือไม่?” เห็นเฉินชิงหยวนร้อนใจเช่นนี้ ความโกรธของหลิวหลิงหรานก็คลายลงไปมาก

        “งามสิ! ในโลกนี้ไม่มีใครเทียบเจ้าได้แล้ว”

        บาปกรรมจริง ๆ เฉินชิงหยวนได้แต่ภาวนาในใจ หวังว่าคำพูดที่นี้จะไม่นำพาเคราะห์กรรมมาให้ภายหลัง

        ถึงแม้หลิวหลิงหรานจะงามดั่งเทพธิดาจริง ๆ แต่ก็ยังด้อยกว่าคนที่งามที่สุดในใต้หล้าอยู่ครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยในความทรงจำของเฉินชิงหยวน ยังมีอีกสองสามคนที่เหนือกว่าหลิวหลิงหรานในทุก ๆ ด้าน

        “ถ้าเช่นนั้น ทำไมท่านถึงต้องให้หลิงหรานไปดูตัวเพื่อแต่งงานกับคนอื่นด้วย?”

        “เจ้าแค่แสดงเป็นละคร ไม่ต้องจริงจังหรอก” เฉินชิงหยวนเน้นย้ำอีกครั้ง

        “ถึงแม้จะเป็นการแสดง ก็ไม่ควรทำเช่นนั้น ข้าได้ยินมาว่าผู้ชายมีสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของสูง แม้ไม่ใช่ของตัวเอง ก็จะไม่ยอมให้คนอื่นได้ดีไปง่าย ๆ หากท่านรู้สึกว่าเสี่ยวหลานสวยจริง ๆ ท่านคงทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก นอกเสียจาก...”

        หลิวหลิงหลานหยุดพูดชั่วครู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สายตาล้อเลียน 

        “นอกเสียจากท่านผู้อาวุดสเฉินนิสัยเปลี่ยนไป ไม่ใช่ผู้ชายปกติแล้ว”

        “เจ้าจะพูดอะไรของเจ้า?” เฉินชิงหยวนยิ่งฟังยิ่งรู้สึกแปลก ๆ

        “ท่านผู้อาวุโสเฉิน หรือเพราะเรื่องของไป๋ซีเสวียที่ทำให้ท่านเปลี่ยนไป ไม่สนใจผู้หญิงแล้วงั้นหรือ?” หลิวหลิงหลานแกล้งทำท่าประหลาดใจ 

        “ไม่แปลกที่อาจารย์น้อยช่วงนี้สนิทกับพี่ใหญ่หลินผิงเหยียนขนาดนั้น พวกท่านคงไม่มีอะไรกันหรอกนะ!” เฉินชิงหยวนได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนสีทันที ด่อนจะตะโกนด่า 

        “เด็กบ้า! พูดจาเหลวไหล! ระวังข้าจะตีเจ้านะ!!”

        “ท่านผู้อาวุโส ตอนนี้ท่านสู้ข้าไม่ได้หรอก! ยอมแพ้ไปเสียเถอะ!” หลิวหลิงหลานไม่เกรงกลัว ริมฝีปากแดงยิ้มระรื่นดั่งดอกไม้บานสะพรั่ง

        “เจ้า!” เฉินชิงหยวนไม่รู้จะพูดอะไร ความจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า การตีเด็กต้องทำตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่อย่างนั้นพริบตาเดียว เด็กโตขึ้นมา ก็ตีไม่ได้แล้ว

        เมื่อดื่มน้ำชาไปหนึ่งถ้วย เฉินชิงหยวนสงบอารมณ์ลงและตัดสินใจเสียเลือดเนื้อ

        แต่เดิมเฉินชิงหยวนตั้งใจให้หลิวหลิงหลานแสดงไปเปล่า ๆ ตัวเองได้ประโยชน์ แต่ใครจะรู้ว่าหลิวหลิงหลานไม่ยอม ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เฉินชิงหยวนจึงจำใจบอกความจริง 

        “เสี่ยวหลาน ข้ารับรองว่าเรื่องนี้จะไม่ทำลายชื่อเสียงของเจ้า แถมยังทำให้เจ้าได้เงินก้อนโตด้วยนะ”

        “โอ๊ะ? เช่นนั้นท่านเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ”

        ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะอยู่ในการควบคุมของหลิวหลิงหราน ไม่มีอะไรผิดแผนมากนัก ด้วยความเข้าใจที่นางมีต่อท่านผู้อาวุโสเฉินของตน ท่านไม่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ต้องมีผลประโยชน์แน่นอน

        “เจ้าไปพบกับหานซาน เขาต้องให้ของขวัญแรกพบกับเจ้าแน่ ๆ! ข้าพยายามหาคู่ที่เหมาะสมให้เขาขนาดนี้ ต้องให้ค่าตอบแทนความพยายามของข้าบ้างสิ!” เฉินชิงหยวนพูดตรงๆ

        “ก็แค่ของขวัญแรกพบเอง ข้าไม่ใช่คนโลภมากเสียหน่อย” หลิวหลิงหรานไม่ได้ใส่ใจมาก

        “เจ้านั่นเหมือนคนบ้านนอกจะตายไป ข้าแค่ยุแหย่นิดหน่อย ของขวัญแรกพบต้องมีค่ามากแน่นอน” เฉินชิงหยวนมุ่งเป้าไปที่ฐานะของหานซานตั้งนานแล้ว ต้องขูดรีดสักหน่อย ปล้นคนรวยมาช่วยคนจน

        “เช่นนั้นก็ย่อมพิจารณาได้ แต่ข้าขอครึ่งหนึ่งของค่าตอบแทนความพยายามของท่าน” หลิวหลิงหรานเรียกร้องอย่างตะกละตะกลาม

        “...” ได้ยินดังนั้น เฉินชิงหยวนก็ไม่พอใจ จึงหยิบยกเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมา ร้องห่มร้องไห้ 

        “หลิวหราน เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว! จำตอนที่เจ้าเพิ่งเข้ามาฝึกวิชาได้ไหม ท่านผู้อาวุโสเฉินผู้นี้มอบป้ายหยกจากยอดเขาอวี้จู่ให้เจ้า ชี้แนะทิศทางการฝึกฝน บอกกฎระเบียบต่าง ๆ ของสำนักเสวียนชิงให้เจ้า ทั้งยังมอบทรัพยากรให้เจ้าใช้ฝึกฝนอีก...”

        “ท่านผู้อาวุโสเฉิน อย่ามาทำท่า ทำทางเลยเจ้าค่ะ” หลิวหลิงหรานรีบขัดขึ้นมา นางทนท่าทางของท่านผู้อาวุโสเฉินของตนไม่ไหวแล้วจริง ๆ นางแค่ล้อเล่นเท่านั้น มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ 

        “ข้าไม่ขอค่าตอบแทนความพยายามของท่านแล้วก็ได้ พอใจหรือยัง!”

        “ตกลงตามนี้!” เฉินชิงหยวนเปลี่ยนสีหน้าในทันที กลับกลายเป็นจริงจังเคร่งขรึมขึ้นมาเสียอย่างนั้น

        ‘เจ้าเป็นกิ้งก่าหรือไร! เปลี่ยนสีเร็วยิ่งนัก!’ หลิวหลิงหรานยิ่งคิดก็ยิ่งไร้คำพูด

        “เสี่ยวหลาน ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อดูแลเจ้าทั้งนั้น อย่าได้คิดว่าข้ากำลังเอาเปรียบเจ้าเชียว!” เฉินชิงหยวนแสดงท่าทางเป็นห่วงเป็นใยและกล่าวอย่างจริงจัง 

        “พวกเราสำนักเสวียนชิงมีกิจการใหญ่โต ศิษย์หญิงที่มีพรสวรรค์ก็มีอยู่ทั่วไป อย่างซุนหลานจากยอดเขาปี้เซีย กู่อวี้เซียวจากยอดเขาหลิวอิน แม้พวกนางจะสู้ความงามของเจ้าไม่ได้ ไม่อาจหยั่งใจคนได้เท่าเจ้า อ่อนโยน สง่างาม งดงามเย้ายวน แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เด็กหนุ่มอย่างหานซานเกิดความหลงใหล”

        “ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อดูแลเจ้า ให้เจ้าได้เก็บเกี่ยวทรัพยากรบำเพ็ญเพียรบ้าง เสี่ยวหลานเจ้าต้องขอบคุณข้า รู้ไหม” เฉินชิงหยวนยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ในคำพูดล้วนแต่หลอกล่อให้อีกฝ่ายโอนเอนตามแต่โดยดี

        ภายนอกดูเหมือนคำพูดของเฉินชิงหยวนจะเป็นการเตือนหลิวหลิงหรานไม่ให้รู้สึกน้อยใจ ว่ามีตัวเลือกนั้นยังมีอีกมาก แต่จริง ๆ แล้วกลับเป็นการชมเชยหลิวหลิงหราน

        หลิวหลิงหรานถูกยอจนหัวเราะ “ได้ ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ดูแลข้าดีขนาดนี้”

        “รู้เช่นนี้ก็ดีแล้ว” เฉินชิงหยวนเอ่ยคำชมผู้หญิงที่นึกออกในชีวิตนี้จนหมดแล้ว ยังดีที่ใช้ความจริงใจ ขับเคลื่อนหลิวหลิงหรานจนยอมร่วมมือ

        สิ่งเดียวที่ไม่ดีพอก็คือหลิวหลิงหรานไม่ได้แสดงให้เปล่า ๆ แต่ได้ประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือไปด้วย น่าเสียดายจริง ๆ !

        “ท่านผู้อาวุโสเฉิน หานซานไม่ใช่พี่น้องของท่านหรอกหรือ? เหตุใดท่านถึงทำกับเขาเช่นนี้เล่า?” เรื่องนี้หลิวหลิงหรานไม่เข้าใจ

        ‘พี่น้องกัน จะปฏิบัติต่อกันแบบนี้ได้อย่างไร?’

        “เขาเป็นเศรษฐี พวกเราน่ะจนจะตายไป ย่อมต้องหาวิธีหาเงินมาใช้จ่ายในชีวิตอยู่แล้ว” เฉินชิงหยวนไม่แน่ใจว่าฐานะของหานซานจริง ๆ แล้วเป็นเช่นไร รู้แค่ว่าหานซานรวยพอที่จะใช้เงินฟาดหัวอาจารย์ของเขาจนทำให้อาจารย์ยอมร่วมมือแสดงเป็นผู้เยียวยา หลอกลวงคนอื่น

        แต่ใครจะไปคิดว่าคนที่หามาเล่น ๆ เพื่อปูทาง แต่กลับไปพบผู้เยียวยาจริง ๆ 

        ใช้เงินฟาดตัวอาจารย์ตนเอง จนทำให้อาจารย์ลดตัวลงมาแสดงละคร แค่เรื่องนี้ก็รู้แล้วว่าหานซานรวยเหลือเกิน เป็นถังเงินเดินได้ชัด ๆ !

        “ท่านผู้อาวุดส ท่านเพิ่งหลอกผู้อาวุโสระดับสูงของแต่ละสำนัก ทำเงินก้อนโตไปไม่ใช่หรือ? หินวิเศษมากมายขนาดนั้น ยังไม่พอใช้อีกหรือ?” หลิวหลิงหรานกล่าว

        “ขึ้นชื่อว่าเป็นหินวิญญาณย่อมไม่มีใครรังเกียจหรอก อีกอย่าง! เงินที่หาได้ก็ไม่ใช่ของข้าคนเดียว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสำนักเราทั้งนั้น” เฉินชิงหยวนดูน่าเคารพนับถือยิ่งนัก

        ประโยคนี้ หลิวหลิงหรานเชื่อสนิทใจ เพราะสิ่งก่อสร้างและกฎระเบียบมากมายของสำนักเสวียนชิงก็เป็นฝีมือของเฉินชิงหยวนทั้งนั้น ทำให้ลูกศิษย์ทุกคนในสำนักได้รับประโยชน์ และการแบ่งสรรทรัพยากรก็ค่อนข้างสมเหตุสมผล

        “พี่น้องแค่ภายนอกน่ะสิ” หลิวหลิงหรานพูดประชดประชัน

        “พูดเหลวไหล! ข้ากับเหล่าหานเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย” เฉินชิงหยวนจ้องหลิวหลิงหรานด้วยสายตาดุดัน 

        “เรื่องนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้ข้ากับเจ้าได้หินวิญญาณเพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ยังจะทำให้เหล่าหานได้สัมผัสความรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจด้วย เขาคงจะดีใจน่าดู! ได้ครบทั้งสามอย่าง ใครเล่าที่เสียเปรียบ?” หลิวหลิงหรานมองเฉินชิงหยวนด้วยสายตาประหลาด 

        ‘ถ้าข้าเชื่อคำพูดของเจ้า ข้าก็คงเป็นคนโง่แน่ ๆ’

        ‘ไปเตรียมตัวหน่อยเถิด! อีกสักครู่ก็ต้องดูการแสดงของเจ้าแล้ว” เฉินชิงหยวนเตรียมจะจากไป ต้องไปปรึกษาเรื่องค่าตอบแทนกับหานซานก่อน