ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ขณะที่ลุงอวี๋กำลังวาดยันต์ลมเย็นที่พัดกระหน่ำก็เริ่มสงบลงทีละนิด

        ภายในห้องเต็มไปด้วยเศษกระจกแตกกระจาย

        ทั้งบนโต๊ะและโซฟาล้วนมีเศษกระจกปักค้างอยู่

        ภาพที่เห็นทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่น

        หากเศษกระจกพวกนี้ปักเข้ากับร่างคนคงถูกเสียบจนพรุนแน่!

        ผมกับลุงอวี๋ค่อยๆโผล่ศีรษะขึ้นมาดู

        ผียายเฒ่ายังคงยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไกลนัก แต่ในตอนนี้รูปลักษณ์ของมันเปลี่ยนไปจนดูน่าสยดสยองกว่าเดิม

        ลิ้นแดงยาวที่เคยถูกผมฟันขาดตอนนี้กลับแยกเป็นสองแฉกและสั่นไหวไปมาอย่างน่ากลัว

        นอกจากนี้มันยังถือเศษกระจกคมกริบไว้ในมือทั้งสองข้าง

        ทันทีที่เห็นเรามันก็แสยะยิ้มกล่าวเสียงดุดัน

        “ไอ้พ่อครัวคนตายไอ้เด็กอายุสั้น! เตรียมตัวตายได้เลย!”

        แต่ไม่ทันที่มันจะขู่เสร็จลุงอวี๋ก็สวนกลับทันควันด้วยความหงุดหงิด

        “ไปตายซะเถอะนังแก่! คนที่จะตายคืนนี้น่ะ คือแกต่างหาก!”

        พูดจบ ลุงอวี๋ก็ยกมีดหัวมังกรที่วาดยันต์เสร็จแล้วพุ่งเข้าหามันทันที

        ตอนนี้ตัวมีดเปล่งประกายสีแดงเรื่อดูทรงพลังและน่าหวาดหวั่น

        ผียายเฒ่าเห็นดังนั้นก็กระชับเศษกระจกในมือแล้วพุ่งเข้าไปปะทะ

        “เพล้ง!”

        เสียงกระแทกดังสนั่นกระจกที่มันถืออยู่กลับไม่อาจต้านแรงมีดหัวมังกรได้

        มือของมันถูกฟันขาดกระเด็นไปข้างหนึ่ง!

        “อ๊ากกกก!”มันกรีดร้องอย่างเจ็บปวด

        เห็นได้ชัดว่ามีดหัวมังกรที่ลงยันต์ไว้เพิ่มพลังทำลายอย่างมหาศาล

        แต่แทนที่มันจะถอยผียายเฒ่ากลับพุ่งเข้าหาลุงอวี๋อีกครั้ง!

        ลิ้นสองแฉกของมันพุ่งมาพันรอบแขนของลุงอวี๋บีบรัดแน่นจนเขาขยับมีดไม่ได้!

        มืออีกข้างที่ถือเศษกระจกเล็งตรงไปที่ลำคอของลุงอวี๋หมายจะปักลงไปเต็มแรง!

        ลุงอวี๋ตกใจรีบใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของมันเอาไว้ก่อนที่กระจกจะเสียบเข้าเนื้อ

        แม้มีดหัวมังกรลงยันต์จะมีพลังทำลายสูงกว่า

        แต่เมื่อเทียบเรื่องพละกำลังกับร่างกายลุงอวี๋กลับเสียเปรียบอย่างชัดเจน!

        ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายโรมรันกันอย่างไม่มีใครยอมใครทว่าพละกำลังของผียายเฒ่ากลับกดลุงอวี๋จนเขาเริ่มเสียเปรียบ!

        หากไม่มีแรงสนับสนุนจากภายนอกคนที่จะแพ้แน่ๆ ก็คือลุงอวี๋

        ในช่วงเวลาวิกฤตผมไม่รอช้า พุ่งเข้าไปช่วยทันที

        มือกระชับกระบี่กระดูกปลาแล้วฟันตรงไปที่ศีรษะของผียายเฒ่า หากจะลงมือก็ต้องเล็งไปที่จุดตายเท่านั้น!

        ผียายเฒ่าเห็นดังนั้นรู้ดีว่าหากไม่หลบ ศีรษะต้องระเบิดแน่ๆ มันจึงรีบปล่อยมือจากลุงอวี๋และถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว

        การโจมตีของผมฟันลงในอากาศแต่ก็ทำให้ลุงอวี๋มีโอกาสเคลื่อนไหวอีกครั้ง

        เขากำมีดหัวมังกรแน่นก่อนจะฟันใส่มันอีกครั้ง

        ผียายเฒ่ากระโดดหลบพลางจู่โจมกลับด้วยมุมที่แปลกประหลาด

        กรงเล็บของมันพุ่งตรงไปยังลำคอลุงอวี๋!

        “ลุงอวี๋ระวัง!”

        ผมตกใจรีบคว้าตัวเขาแล้วดึงออกมา

        กรงเล็บของมันเฉียดผ่านลำคอเขาไปอย่างหวุดหวิด

        หลังจากช่วยลุงอวี๋ผมก็แทงกระบี่กระดูกปลาสวนไปข้างหน้า

        “ฉึก!”

        ปลายกระบี่เสียบเข้าที่สีข้างซ้ายของผียายเฒ่าเต็มแรง!

        “อ๊ากกกก!”

        มันกรีดร้องลั่นหันกลับมาแล้วพุ่งลิ้นออกมาเพื่อรัดคอผม

        ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดแน่นจากลิ้นของมัน

        ขณะที่มันอ้าปากจะกัดลุงอวี๋ก็ฟันมีดหัวมังกรลงมาเต็มแรง

        “ฉับ!”

        ลิ้นของมันขาดสะบั้นเป็นสองท่อน!

        จากนั้นลุงอวี๋ก็เสยเท้าเตะมันกระเด็นไปกระแทกผนังเสียงดังสนั่น

        “อ๊ากกกก!”ผียายเฒ่าร้องโหยหวน

        ไม่ปล่อยให้เสียโอกาสผมพุ่งเข้าไปกระหน่ำซ้ำ!

        ครั้งนี้มันไม่ทันได้ตั้งตัว

        “ฉึก!”

        กระบี่กระดูกปลาปักเข้าที่กลางอกของมันเต็มแรง!

        นัยน์ตาของมันเบิกกว้างตัวสั่นสะท้าน

        ควันสีดำลอยออกจากบาดแผลและปากของมันผียายเฒ่าแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างรุนแรง

        ผมกัดฟัน กดกระบี่ลงไปให้ลึกกว่าเดิม

        “ถึงเวลาส่งแกไปนรกแล้ว…”

        “ปัง!!”

        เสียงระเบิดดังขึ้นราวกับแรงกดดันทั้งหมดแตกสลาย

        ร่างของผียายเฒ่าระเบิดเป็นผุยผง

        ตรงหน้าผมมีเพียงเปลวเพลิงวิญญาณสีฟ้ากะพริบวูบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป

        ทันใดนั้นเสียงหัวเราะของลุงอวี๋ก็ดังก้อง

        “ฮ่าๆๆ!ทำได้ดีมาก เสี่ยวเจียง!”

        ผมหายใจหอบก่อนจะยิ้มออกมา

        “ผมแค่เก็บตกลุงอวี๋ต่างหากที่เปิดโอกาสให้”

        หากไม่มีการคุมเชิงของลุงอวี๋และการที่เขาฟันมือกับลิ้นของมันจนใช้การไม่ได้ผมก็คงไม่มีโอกาสสังหารมันได้สำเร็จ

        ลุงอวี๋โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เสี่ยวเจียงนายเพิ่งเข้าวงการแท้ๆ แต่ตอนเผชิญหน้ากับผีร้ายกลับไม่หวั่นไหวแถมยังลงมือได้เฉียบขาดอีก เมื่อเทียบกับลุงหรืออาจารย์ของนายตอนหนุ่มๆแล้ว นายเก่งกว่าเยอะ ที่ผียายเฒ่าตัวนี้ตายก็เป็นเพราะฝีมือของนายล้วนๆ นับแต่นี้ไป ห้องอาถรรพ์แห่งนี้ก็ถือว่าได้รับการปัดเป่าแล้ว”

        ลุงอวี๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางลูบรอยโนบนหัว

        เขาบ่นพึมพำ “ให้ตายเถอะตอนนั้นดันประมาทไปหน่อย เจ็บฉิบหาย”

        ในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกได้ถึงอากาศสดชื่นที่แทรกซึมเข้ามา

        รู้สึกปลอดโปร่งและโล่งสบายถึงที่สุด

        ผมรู้ทันทีว่านี่คือพรที่ผมต้องการ

        ผมหันมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยความเสียหาย สภาพห้องที่วุ่นวายทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะคิด

        ในการเผชิญหน้ากับสิ่งสกปรกพวกนี้หากไม่แข็งแกร่งพอก็มีแต่จะถูกกลืนกินโดยพวกมัน

        ดังนั้นหากต้องการเดินบนเส้นทางนี้ต่อไป ผมจำเป็นต้องฝึกฝนและพัฒนาตัวเองให้มากกว่านี้

        ลุงอวี๋นั่งลงบนโซฟาลูบรอยบวมบนหัวก่อนพูดขึ้น “เสี่ยวเจียง ลุงขอพักสักหน่อย นายไปเรียกวิญญาณสามตนนั่นมาแล้วส่งไปสู่สุคติเถอะพอจัดการเสร็จ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยแล้ว”

        “รับทราบครับลุงอวี๋”

        ผมตอบรับแล้วเดินเข้าไปยังห้องด้านใน

        เมื่อผมเข้าไปก็พบว่าวิญญาณสามตนนั้นต่างนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง

        พวกเขาตัวสั่นงันงกเหมือนหวาดกลัวสุดขีดไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าผม

        “ไม่ต้องกลัวผียายเฒ่าตายแล้ว”

        ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        วิญญาณทั้งสามได้ยินดังนั้นก็เริ่มขยับตัวอย่างช้าๆความหวาดผวาค่อยๆ ลดลง

        พวกเขาหันมามองผมช้าๆลิ้นห้อยออกมาครึ่งหนึ่ง…

        หนึ่งในนั้นซึ่งเป็นวิญญาณหนุ่มเอียงคอถามอย่างไม่แน่ใจ

        “เธอ…เธอตายแล้วจริงๆใช่ไหม”

        “ตายแน่นอนตายจนไม่มีอะไรเหลือ วิญญาณแตกสลายไปหมดแล้ว” ผมกล่าวยืนยัน

        เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนั้นต่างก็อึ้งไปชั่วขณะก่อนที่อารมณ์จะเปลี่ยนไปทันที

        “ฮืออออในที่สุดก็เป็นอิสระ! ไม่ต้องถูกแขวนอยู่อย่างนี้ตลอดไปแล้ว!”

        “ภรรยาของผม…ผมจะกลับไปหาภรรยา!”

        “ผมจะกลับบ้าน!ผมจะกลับบ้านแล้ว!”

        “ขอบคุณมากอาจารย์!”

        “…”

        สองวิญญาณวัยกลางคนดีใจสุดขีดวิ่งพุ่งออกไปทางประตู

        วิญญาณหนุ่มเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นตามรีบวิ่งตามไปทันที

        ผมไม่ได้ขัดขวางเพียงแค่ยิ้มบางๆ

        คนที่ตายในห้องนี้ล้วนเป็นผู้ที่ตายอย่างผิดธรรมชาติ หากไม่มีคนจุดธูปนำทางพวกเขาไม่มีทางออกจากที่นี่ได้เอง

        ผมเดินไปยังห้องนั่งเล่นอย่างไม่รีบร้อน

        ลุงอวี๋ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาไม่แม้แต่จะปรายตามองวิญญาณทั้งสาม

        พวกเขาวิ่งไปถึงประตูแล้วพยายามดึงเปิด

        แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนประตูก็ยังคงปิดสนิท

        “เปิด…เปิดไม่ออก!”

        “ทำไมประตูถึงหนักขนาดนี้!”

        ผมมองพวกเขาก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “พวกคุณอาจยังไม่เข้าใจ ผู้ที่ตายผิดธรรมชาติน่ะยากนักที่จะออกจากสถานที่ที่พวกเขาตายได้ด้วยตนเองหากพวกคุณอยากออกไปก็ต้องให้พวกเราช่วย”