ยอดเขาหยกมรกต
แสงอรุณรุ่งสาดส่องทาบทาผืนฟ้าสีครามยามเช้าขับไล่ความมืดมิดของรัตติกาลให้จางหายไปเผยให้เห็นทิวทัศน์อันงดงามของยอดเขาหยกมรกตที่ปกคลุมไปด้วยม่านหมอกจางๆดอกไม้ป่าหลากสีสันพากันเบ่งบานอวดโฉม หยดน้ำค้างเกาะพราวพรายบนกลีบดอกสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับราวกับอัญมณีเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วประสานกับเสียงลมพัดใบไม้ไหวสร้างสรรค์เป็บทเพลงแห่งธรรมชาติที่แสนไพเราะ
ภายในห้องโถงที่เคยเป็กระท่อมไม้เก่าๆของอรุณรัศมี บัดนี้ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยหินอ่อนสีขาวนวลตาประดับประดาด้วยลวดลายแกะสลักอันวิจิตรบรรจงผนังห้องประดับด้วยภาพวาดทิวทัศน์อันงดงามและม่านไหมพรมสีทองอร่ามที่ทอดตัวลงมาอย่างอ่อนช้อย บ่งบอกถึงสถานะที่สูงส่งขึ้นของเ้าของห้องอรุณรัศมีก้าวเท้าออกจากห้องฝึกตนด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับหงส์เหินร่างกายของเธอเปล่งประกายออร่าสีดำจางๆที่ดูสงบเยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจอันน่าเกรงขามดวงตาของเธอคมกริบและลุ่มลึกกว่าเดิม ผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาถึงเอวพลิ้วไหวตามแรงลมและที่กลางหน้าผากของเธอปรากฏตราสัญลักษณ์รูปนกฟีนิกซ์สีดำที่เปล่งประกายเรืองรองอย่างอ่อนโยน
เธอรู้สึกได้ถึงพลังปราณมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายมันไม่ใช่แค่พลังปราณธรรมดาแต่มันคือพลังแห่งสายเืฟีนิกซ์อัคคีทมิฬที่ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์เธอได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว! ความมั่นใจเอ่อล้นอยู่ในแววตาเธอเชื่อมั่นว่าด้วยพลังนี้ เธอจะสามารถยืนหยัดเคียงข้างศิษย์พี่พิธาและปกป้องเขาได้ในอนาคต
อรุณรัศมีเดินออกมาจากห้องโถงที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆและกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณที่เคยเป็กระท่อมของเธอบัดนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบเงียบราวกับว่าเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆััได้ถึงอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังปราณ
เธอเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยมุ่งหน้าไปยังสระน้ำหลังูเา ที่นั่นเธอเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งตกปลาอย่างสบายอารมณ์ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและไร้กังวลราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังเป็ใจให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย
'ศิษย์พี่พิธา!' อรุณรัศมีพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจเธอคาดไม่ถึงว่าหลังจากเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อคืนพิธาจะยังคงสามารถนั่งตกปลาได้อย่างสบายใจเช่นนี้
เธอเดินเข้าไปใกล้พิธาอย่างเงียบเชียบท่าทางของเธอดูสง่างามและทรงพลังแต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าของพิธาที่กำลังยิ้มกริ่มให้กับปลาที่กำลังติดเบ็ดเธอก็พลันชะงักไป
"ศิษย์พี่... ท่าน... สบายดีใช่ไหมเ้าคะ?" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเธอสังเกตเห็นว่าพิธาดูเหมือนจะแตกต่างไปจากเมื่อวานเล็กน้อยกลิ่นอายพลังปราณของเขาดูหนาแน่นขึ้นเล็กน้อยราวกับว่าเขาได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตที่สูงขึ้น
พิธาหันมามองอรุณรัศมี ก่อนจะยิ้มกว้าง"โอ้! ศิษย์น้อง! ตื่นแต่เช้าเลย!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆราวกับว่าเขาไม่ได้เห็นความผิดปรกติของอีกฝ่ายเลย
อรุณรัศมีมองพิธาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและสับสนเธออยากจะถามเขาจริง ๆ ว่า 'ท่านอาจารย์อยู่ที่นี่ใช่หรือไม่? ท่านเป็คนช่วยข้าใช่หรือไม่?' ทว่าเมื่อเห็นท่าทางไม่สนโลกของศิษย์พี่คำพูดมันก็กระจุกอยู่ที่คอไม่อาจเอื้อนเอ่ย
ทันใดนั้นเองดวงตาของอรุณรัศมีก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอััได้ถึงพลังปราณที่แท้จริงของพิธาอย่างชัดเจน
'ขอบเขตรวมิญญา!ศิษย์พี่พิธาได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวมิญญาแล้วหรือนี่!?' อรุณรัศมีอุทานในใจด้วยความตกตะลึงเธอรู้ดีว่าการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวมิญญานั้นไม่ใช่เื่ง่ายต้องใช้เวลาและทรัพยากรจำนวนมากเธอเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานเมื่อคืนนี้ สำหรับเธอที่มีประสบการณ์จากชาติที่แล้วย่อมเป็เื่ที่ปรกติแต่สำหรับพิธาที่ไร้ซึ่งพร์ใด ๆมันได้สร้างความประหลาดใจให้กับเธอเป็อย่างมาก
'เป็ไปได้หรือไม่...ว่าความขยันของข้าเมื่อคืนนี้ ได้เป็แรงบันดาลใจให้ศิษย์พี่พิธาพยายามอย่างหนักจนสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวมิญญาได้ในชั่วข้ามคืน!?' อรุณรัศมีคิดในใจด้วยความภาคภูมิใจเธอรู้สึกว่าเธอได้ทำสิ่งที่เป็ประโยชน์ต่อศิษย์พี่ของเธอเธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจที่ได้เห็นศิษย์พี่ของเธอเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น
อย่างไรก็ตามเธอก็ยังคงรู้สึกงุนงงกับอารมณ์ที่สงบนิ่งของพิธาเขายังคงนั่งตกปลาอย่างสบายอารมณ์ราวกับว่าการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวมิญญานั้นเป็เื่เล็กน้อยที่แสนจะธรรมดาใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่แสดงความตื่นเต้นหรือความภาคภูมิใจใดๆราวกับว่าเขาเป็ูเาน้ำแข็งที่ยากจะหยั่งถึง
'ศิษย์พี่พิธา...ท่านช่างเป็คนที่ลึกลับจริงๆ! แต่ไม่เป็ไร! ข้าจะช่วยท่านเอง!ข้าจะช่วยให้ท่านค้นพบเส้นทางสู่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง!' อรุณรัศมีตัดสินใจในใจด้วยความมุ่งมั่น
"ศิษย์พี่พิธาเ้าคะ"อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง"ข้ามีของขวัญจะมอบให้ท่านเ้าค่ะ"
พิธาเลิกคิ้วเล็กน้อย "ของขวัญหรือ? ศิษย์น้องไม่ต้องลำบากหรอก!แค่ศิษย์น้องปลอดภัยก็พอแล้ว!" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ
"ไม่เ้าค่ะ!นี่คือสิ่งที่ข้าอยากจะมอบให้ท่านจริงๆ!" อรุณรัศมีกล่าวก่อนจะยกมือขึ้นแตะที่กลางหน้าผากของเธอ แสงสีดำอ่อนๆเปล่งประกายออกมาจากปลายนิ้วของเธอก่อนจะรวมตัวกันเป็ม้วนคัมภีร์สีดำสนิทที่ลอยอยู่กลางอากาศ
"นี่คือตำราวิชาบำเพ็ญเพียรที่ข้าได้มาจากซากปรักหักพังเ้าค่ะมันมีชื่อว่า "กายาภูผาทมิฬ"ข้าคิดว่ามันเหมาะกับศิษย์พี่มากเ้าค่ะ"อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
พิธามองม้วนคัมภีร์สีดำสนิทที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความประหลาดใจเขาััได้ถึงกลิ่นอายของพลังปราณที่เข้มข้นและโบราณที่แผ่ออกมาจากม้วนคัมภีร์นั้น
[แจ้งเตือน!ตรวจพบตำราวิชาบำเพ็ญเพียรระดับศักดิ์สิทธิ์โบราณ "กายาภูผาทมิฬ"!ตำรานี้เป็วิชาที่หายากอย่างยิ่งมีคุณสมบัติในการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งและมั่นคงดุจภูผาสามารถต้านทานการโจมตีทางกายภาพได้อย่างยอดเยี่ยม!]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของพิธาทำให้เขาถึงกับใจนเกือบจะหลุดจากท่าทีสงบนิ่งที่เขาสวมอยู่
'ระดับศักดิ์สิทธิ์!?' พิธาอุทานในใจด้วยความตกตะลึงเขาไม่คิดว่าอรุณรัศมีจะมอบของขวัญที่มีค่าถึงเพียงนี้ให้เขาวิชาบำเพ็ญเพียรแบ่งออกเป็หลายระดับ ั้แ่ระดับเหลือง ดำ ปฐี ์และระดับสูงสุดคือระดับศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็วิชาที่หายากและทรงพลังอย่างยิ่งแม้แต่ในโลกนี้ก็ยังเป็สมบัติที่หาได้ยากยิ่งนัก!
"ศิษย์น้อง... นี่...นี่มันมีค่าเกินไปแล้ว! ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก!"พิธากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะปฏิเสธ แต่ในใจเขากลับเรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะเขาี้เีเกินไปที่จะฝึกมัน
อรุณรัศมีส่ายหน้าเล็กน้อย"ไม่เ้าค่ะศิษย์พี่! สำหรับข้าแล้ว ท่านคือผู้มีพระคุณ! หากไม่มีท่านข้าคงไม่สามารถปลุกสายเืฟีนิกซ์อัคคีทมิฬได้สำเร็จ!นี่เป็เพียงสิ่งเล็กน้อยที่ข้าจะตอบแทนท่านได้เ้าค่ะ"
เธอเดินเข้าไปใกล้พิธาก่อนจะวางม้วนคัมภีร์ลงบนตักของเขา "ศิษย์พี่...ท่านอย่าได้ดูถูกตนเองเลยเ้าค่ะ! ข้ารู้ว่าท่านเป็คนดี มีจิตใจที่บริสุทธิ์และมีความมุ่งมั่น!เพียงแต่ท่านอาจจะยังไม่ค้นพบเส้นทางที่แท้จริงของท่านเท่านั้นเอง!"
อรุณรัศมีสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะกล่าวสุนทรพจน์ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแรงบันดาลใจ
"ศิษย์พี่พิธาเ้าคะ... คนเราแม้นว่าไม่ควรเย่อหยิ่งแต่ก็จะขาดความทระนงมั่นใจในตนเองไม่ได้เช่นกัน... ท่านจะดูถูกตนเองได้อย่างไร!ท่านมีศักยภาพที่ซ่อนอยู่มากมาย เพียงแต่ท่านยังไม่ค้นพบมันเท่านั้นเอง!ข้าเชื่อมั่นในตัวท่านเ้าค่ะ!"
เธอสบตาพิธาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ"นับั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ข้าจะขอเป็ผู้ดูแลท่านเองเ้าค่ะ!ข้าจะสอนวิชาบำเพ็ญเพียรให้ท่าน! ข้าจะหลอมโอสถบำรุงให้ท่าน!ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ท่านแข็งแกร่งขึ้น! ท่านไม่ต้องกังวลเื่ใดๆ ทั้งสิ้น!เพียงแค่ท่านเชื่อมั่นในตัวข้าก็พอเ้าค่ะ!"
พิธามองอรุณรัศมีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและขบขันเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูก "เลี้ยงดู"หรือดูแลโดยศิษย์น้องของเขาเอง! สถานการณ์นี้มันช่างน่าขันยิ่งนัก! ศิษย์น้องผู้นี้ช่างกระตือรือร้นจริงๆ! และที่สำคัญคือ เธอเชื่อว่าเขายังอ่อนแอและ้าความช่วยเหลือจากเธอจริง ๆ!
'หะ!นี่ข้ากำลังถูกศิษย์น้องดูแลอยู่ใช่ไหม?!?' พิธาคิดในใจพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย
เขาพยักหน้าช้าๆ "อืม...ถ้าศิษย์น้องยืนยันเช่นนั้น ข้าก็คงต้องรับไว้แล้วล่ะ!ขอบคุณมากนะศิษย์น้อง!"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะทำตัวให้ดูอ่อนน้อมถ่อมตน
อรุณรัศมีถึงกับยิ้มกว้างด้วยความดีใจ"ไม่เป็ไรเ้าค่ะศิษย์พี่! นับั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเรามาพยายามไปด้วยกันนะเ้าคะ!"
เธอรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองอย่างยิ่งเธอเชื่อว่าเธอได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วเธอได้มอบโอกาสครั้งสำคัญให้กับศิษย์พี่ของเธอเธอได้เป็แรงบันดาลใจให้เขาพยายามอย่างหนักและตอนนี้เธอกำลังจะนำทางเขาไปสู่เส้นทางแห่งความแข็งแกร่ง
พิธามองอรุณรัศมีที่กำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุขเขาส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มจางๆ 'ศิษย์น้องนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ!ความเข้าใจผิดของเธอมันช่างน่ารักเสียจริง! แต่ก็ดีแล้ว!อย่างน้อยข้าก็ได้วิชาบำเพ็ญเพียรระดับศักดิ์สิทธิ์มาโดยไม่ต้องออกแรงอะไรเลย!'
เขาหยิบม้วนคัมภีร์"กายาภูผาทมิฬ" ขึ้นมาพลิกดูเล็กน้อยก่อนจะเก็บเข้าแหวนมิติของเขาอย่างเงียบเชียบ
"ศิษย์น้อง... ว่าแต่...ศิษย์น้องจะกินต้มยำปลาไหม?วันนี้ ข้าเพิ่งตกได้ตัวใหญ่เลยนะ!"พิธาเปลี่ยนเื่ด้วยน้ำเสียงสบายๆ
อรุณรัศมีถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง 'ต้มยำปลา!?ท่านยังคิดเื่กินอีกหรือเ้าคะ!?' เธอส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของพิธา
"ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะเ้าคะศิษย์พี่!ข้ายังรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย!" อรุณรัศมีกล่าว ก่อนจะเดินจากไปอย่างสง่างาม
พิธามองตามหลังอรุณรัศมีด้วยรอยยิ้มจางๆ 'เฮ้อ...ชีวิตคนเรานี่มันยุ่งยากจริงๆ! แค่อยากจะตกปลาอย่างสงบๆ ก็ยังไม่ได้! แต่ก็ดีแล้ว!อย่างน้อยบ่อปลาของข้าก็ยังปลอดภัย! และข้าก็ได้วิชาดีๆ มาฝึกฝนด้วย!'
เขาไม่รู้เลยว่า การกระทำเล็กๆ น้อยๆของเขา ได้สร้างความเข้าใจผิดอันแสนหวานให้กับศิษย์น้องสาวของเขาและกำลังจะนำพาเื่ราวที่ไม่คาดฝันอีกมากมายมาสู่ชีวิตอันสงบสุขของเขาในไม่ช้า
3K
