รถสปอร์ตคันหรูสีแดงสะดุดตาเลี้ยวเข้าจอดยังลานจอด ภายใต้คฤหาสน์เกียรติก้องธรานนท์ ทายาทสาวเ้าของคฤหาสน์ก้าวลงจากรถอย่างมาดมั่น คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นรถยนต์อีกคันที่ไม่คุ้นตาจอดนิ่งสนิทอยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวอดรู้สึกสงสัยไม่ได้
“ใครกัน?”
หลังจากน้องชายตัวดีแต่งงานมีครอบครัวก็แยกตัวออกไปสร้างคฤหาสน์ใหญ่โตอีกหลังที่อยู่ในพื้นที่ห่างออกไป แต่ก็จะกลับมาเยี่ยมและพักอยู่ที่นี่อยู่เสมอ ถ้าอย่างนั้นเ้าของรถยนต์หรูคันนั้นอาจเป็แขกของป๊าของหล่อนก็ได้
หญิงสาวเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์ แต่ทันทีที่เดินผ่านโถงใหญ่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดี อายุราวสามสิบต้นๆ ดูดี ในชุดสูทสีเข้ม แว่นตาที่เขาสวมอยู่ทำให้ดูเสริมให้บุคคลิกดูภูมิฐาน ทั้งดูฉลาดและมีหลักการ ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่กับชายสูงวัยอดีตเ้าของอาณาจักรั์ใหญ่ เขาหันมาเห็นหล่อนก็ส่งยิ้มให้อย่างยินดี
“อ้าว ยัยแป้งมาพอดี เข้ามานั่งคุยเป็เพื่อนกับคุณหว่องก่อน” หญิงสาวจำต้องเดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ หล่อนรู้จักและเคยพบหน้าชายหนุ่มอยู่หลายครั้ง เมื่อได้รับคำสั่งจากบิดาให้ตามไปร่วมงานเลี้ยงรับรองแขกคนสำคัญ อีกฝ่ายเป็นักธุรกิจชาวไต้หวัน เป็หุ้นส่วนคนสำคัญของเกียรติก้องธรานนท์กรุ๊ป และหล่อนก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายมีท่าทีต่อหล่อนยังไง ชายหนุ่มพยายามหาทางสานสัมพันธ์ด้วยหลายครั้งแต่ติดที่หล่อนไม่เคยเล่นด้วย เพิ่งจะมีครั้งนี้ที่ลงทุนมาถึงที่นี่ เขาใช้วิธีเข้าหาผู้ใหญ่ ซึ่งหล่อนรู้สึกไม่ชอบใจนัก
“คุณหว่องเพิ่งมาถึงที่ประเทศไทย คราวนี้น่าจะอยู่ยาว ระหว่างนี้แกก็ช่วยเป็ธุระดูแลรับรองคุณหว่องแทนป๊าด้วย” ความหมายในคำพูดของป้า ทำไมหล่อนจะไม่เข้าใจ ป๊าชอบนักธุรกิจคนสำคัญคนนี้มากเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว พูดถึงชื่อชายหนุ่มให้หล่อนได้ยินอยู่บ่อยครั้ง จนแทบจะมองอีกฝ่ายเป็คนในครอบครัวไปแล้ว ทั้งเก่งทั้งฉลาด ที่สำคัญยังโสดและไม่เคยมีเื่เสื่อมเสียในทางชู้สาวกับหญิงสาวคนไหน
ค่ำคืนนั้นนักธุรกิจชาวไต้หวันก็ได้รับเกียรติเป็แขกร่วมรับประทานอาหารมื้อคำ่ที่คฤหาสน์ด้วย ชายต่างวัยทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอ ขายหนุ่มก็ขยันหาเื่มาเล่าและชวนคุยได้อย่างไม่มีขาดตอน มีแต่หล่อนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้แต่กล้ำกลืนกินอาหารมื้อนั้นราวกับถูกบังคับ
หลายปีมานี้ดูเหมือนการใช้ภาษาไทยของชายหนุ่มจะจะดีขึ้นมาก คงเป็เพราะสนใจผู้หญิงไทยมานาน และเป็แรงจูงใจอย่างดีในการฝึกฝน เขาสามารถพูดไทยคล่องแคล่วโดยไม่ติดขัด จนแม้แต่เ้าของภาษายังยกนิ้วให้
..วันต่อมา..
“คุณหว่องอยากไปเที่ยวที่ไหนเป็พิเศษรึเปล่าคะ?” หญิงสาวถามขึ้นเมื่อก้าวขึ้นรถมาด้วยกัน ชายหนุ่มมาถึงเวลานัดที่ร้านอาหารสุดหรูก่อนเวลาถึงหนึ่งชั่วโมง หลังจากรับประทานอาหารด้วยกันเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็ขึ้นรถมาด้วยกัน
“คุณแป้งอยากจะพาผมไปที่ไหน ผมก็ยินดีไปทุกที่ครับ ขึ้นอยู่กับผู้นำทางครับ” เขามองหญิงสาวอย่างชื่นชม เขาประทับใจหญิงสาวคนสวยและเก่งกล้ารอบด้านคนนี้มานานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสทำความรู้จักอย่างจริงจัง ด้วยเพราะไม่มีโอกาสและจังหวะเวลาเหมาะสม แต่เพราะเมื่อเวลาผ่านไปหัวใจของเขาก็ยังคงชัดเจน และมันเรียกร้องจนเก็บกักความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหวอีก ก็เลยเดินหน้าเต็มกำลัง คิดหาวิธีพาตัวเองมาใกล้หล่อนจนได้ มาประเทศไทยครั้งนี้นอกจากจะมองหาลู่ทางขยายธุรกิจใหม่ไปด้วย เหตุผลที่สำคัญก็เพราะ้ามาอยู่ใกล้ๆหญิงสาวที่หัวใจ้าคนนี้
“จะมาขึ้นอยู่กับฉันได้ยังไงกันคะ? ที่ๆฉันอยากจะไป คุณหว่องอาจจะไม่อยากไปก็ได้” หล่อนพูดขึ้นมาทั้งๆที่ดวงตากลมโตยังคงมองไปยังถนนเบื้องหน้า เมื่อถนนว่างหล่อนก็หักพวกมาลัยมุ่งสู่ถนนเส้นนั้นทันที
วันนี้หล่อนยอมเป็คนขับรถให้ชายหนุ่มด้วยตัวเองตามคำสั่งของบิดา เพราะเห็นว่าแขกคนสำคัญเป็คนที่ค่อนข้างจะชอบความเป็ส่วนตัว แต่เหตุผลที่แท้จริงทำไมหล่อนจะไม่รู้?
ผลักดันกันทุกเส้นทางขนาดนี้ ระวังเถอะ! หล่อนจะทำให้ร้องบินกลับประเทศแทบไม่ทัน!
“ผมตามใจคุณแป้งครับ” เขายังยืนยันคำเดิม เพราะอยากรู้จักหล่อนให้มากขึ้น อยากรู้ว่าในแต่ละวันหล่อนใช้ชีวิตแบบไหน? ชอบหรือไม่ชอบอะไร? เขาอยากััตัวตนของหล่อนด้วยตัวเอง
ในเมื่ออีกฝ่ายยังยืนยันที่จะให้หล่อนตัดสินใจ ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาโทษหล่อนทีหลังก็แล้วกัน
ขอเชิญพบกับความสนุก ภายใต้การนำทางของหล่อนได้เลย ‘มิสเตอร์ อาร์เธอร์ หว่อง’ ทายาทตงฟางกรุ๊ป เ้าพ่อแห่งวงการอสังหาฯ อันดับหนึ่งแห่งไต้หวัน
ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ รถยนต์คันหรูที่มีไฮโซสาวเป็คนขับก็มาจอดสนิทอยู่ยังโรงจอดรถของสนามแข่งรถชื่อดังแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มมองลอดผ่านแว่นสายตา ถึงกับทำหน้างุนงง
“ที่นี่คือ!?”
“ที่ๆฉันอยากมาที่สุดในตอนนี้ไงคะ ไปค่ะ อีกเดี๋ยวคุณหว่องจะต้องประทับใจกับมันแน่” หล่อนยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเปิดประตูเดินนำไปก่อน ซึ่งชายหนุ่มที่มาด้วยถึงจะยังลังเล แต่ก็ยอมเปิดประตูเดินตามหล่อนไป เพียงเพราะรอยยิ้มหวานนั่น
หญิงสาวติดต่อเ้าหน้าที่ พูดคุยตกลงกันเสร็จสรรพก็หันกลับมามองคนตัวสูง
“เรามาแข่งกันหน่อยนะคะ ฉันรู้มาว่าคุณหว่องเองก็ชอบเื่รถอยู่ด้วย” ชายหนุ่มถึงกับหน้าซีด แต่ดีที่เขาผิวขาวมากอยู่แล้ว หน้าที่ซีดนั้น หล่อนคงมองไม่ออก ข้อมูลของหล่อนคงผิดพลาดไปมาก เขาชอบเื่รถก็จริง แต่ชอบสะสม และชื้อมาไว้ แต่ไม่ชอบในเื่ใช้ความเร็วในลักษณะขับขี่ในสนามแบบนี้สักหน่อย
“เอ่อ!..คุณแป้งครับ ความจริงแล้วเื่นี้!..”
“ว่าไงคะ?”
“คือ!..ผมไม่ถนัดเื่การใช้ความเร็วในสนามแข่งแบบนี้ เื่นี้ผมเกรงว่า!..”
“อ้อ..!! เข้าใจแล้ว ฉันนี่แย่จริงๆ คงจะจำผิด ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ เปลี่ยนมาใช้รถคันเดียวกัน คุณแค่นั่งไปข้างๆ ฉันจะเป็พี่เลี้ยงให้เอง รับรองจะสอนเทคนิคดีๆให้ ไม่นานคนฉลาดเรียนรู้เร็วอย่างคุณ จะต้องขับแซงฉันได้แน่ ไปค่ะ เราไปสนุกด้วยกัน” คำพูดประโยคหลังของหล่อน ถ้าหากเปลี่ยนเป็ทำอย่างอื่นที่เขาถนัด หรือกิจกรรมอะไรที่เขาอยากจะทำร่วมกับหล่อน มันก็คงจะดีกว่านี้มาก
3K
