Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

เสียงหอบหายใจดังสม่ำเสมอผสมกับเสียงเนื้อกระทบกันยังคงต่อเนื่อง ลี่อินยืนอยู่หลังพุ่มไม้ ตัวแข็งทื่อแต่หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุด

ตรงหน้าคือภาพของซินเฟยที่คร่อมอยู่บนอี้ ร่างของเธอขยับขึ้นลงอย่างเชี่ยวชาญ ริมฝีปากกัดเม้ม ปลายผมเปียกเหงื่อแนบต้นคอ

“ข้าบอกแล้วใช่ไหม...อย่าให้ข้าอยู่บนเจ้า กลางวันแบบนี้” ซินเฟยพูดเสียงพร่า แต่ดวงตายังเต็มไปด้วยความปรารถนา

“เจ้ารู้ว่าข้าไม่เคยปฏิเสธเจ้าได้...” อี้ตอบ พลางยันตัวขึ้นเล็กน้อย มือจับสะโพกเธอไว้แน่น แล้วเสยแรงสวนกลับจากด้านล่าง

เสียงครางของซินเฟยหลุดออกมา “อื้อ...แรงอีก...!”

ร่างของทั้งคู่ขยับประสานกันอย่างดุเดือด จังหวะที่เร็วขึ้นทำให้เสียงเนื้อกระทบกันถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อไหลหยดจากหน้าผากสู่ลำคอและแผ่นอก

เสื้อผ้าที่เหลืออยู่แทบจะไร้ประโยชน์ อี้ใช้มืออีกข้างปลดเชือกเสื้อตัวนอกของเธอออกจนหลุดหมด ก่อนจะโน้มตัวขึ้นมาเลียปลายยอดอกสีชมพูเข้มที่ชูชันจากอารมณ์เร่าร้อน

ซินเฟยร้องเบา ๆ พร้อมจิกไหล่เขาไว้แน่น “อี้...อื้อ...เจ้า...อย่าหยุด”

“เจ้าจะได้ไม่มีวันลืมรสสัมผัสตอนกลางวันแบบนี้” เขากระซิบข้างหู แล้วโถมจังหวะแรงขึ้นอีก

ลี่อินที่แอบดูอยู่เบื้องหลัง แทบจะยืนไม่ไหว หัวใจเต้นแรงจนลามไปถึงปลายนิ้ว ใบหน้าแดงจัด เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก แม้ลมจะพัดผ่านแต่กลับรู้สึกตัวร้อนเหมือนไฟ

‘นี่มัน...ยิ่งกว่าฉากในโดจินที่เคยอ่านอีก…!’ เธอคิดในใจอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

แต่จังหวะตรงหน้ายังไม่จบ — กลับกำลังจะเริ่มรุนแรงขึ้น...