หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 34 

หลินเส้าเฟิง (รีไรท์)

 “น้องชายหยาง… รักษาไม่ได้จริงๆเหรอ?” ชายชราอ้วนไม่ยอมละทิ้งความหวังอันริบหรี่ลงง่าย ๆ เช่นนี้

อีกทั้งหลี่เหวินหยูยังจับมือหยางเซียวเล่อไว้แน่น และถามอย่างจริงจังว่า "เซียวเล่อ เนื่องจากนายสามารถรักษาโรคพิษสุนัขบ้าได้ โรคมะเร็ง มะเร็งเม็ดเลือดขาว และโรคอื่น ๆ ก็น่าจะไม่มีปัญหาไม่ใช่เหรอ"

ในมุมมองของพวกเขา โรคต่างๆ อาจแบ่งได้เป็น 3 ประเภท ได้แก่ อาการบาดเจ็บ โรคหวัด และอาการป่วยระยะสุดท้าย อย่างไรก็ตาม หากมีความรู้มากขึ้นหน่อย ในบรรดาโรคสามประเภทนี้

โรคหวัดสามารถแบ่งออกเป็นไข้หวัดธรรมดา ไข้หวัดรุนแรง และไข้หวัดใหญ่ ตามลักษณะที่แตกต่างกัน พวกมันสามารถแบ่งออกเป็นหลายประเภท

การบาดเจ็บยังสามารถแบ่งออกเป็นแผลไหม้ รอยขีดข่วน รอยถลอก และเคล็ดขัดยอก... แล้วเราถึงจะสามารถสรุปจากความเสียหายจากอาการบาดเจ็บทางผิวหนังได้ว่าควรจะถึงขั้นต้องตัดแขนขาหรือไหม ด้วยวิธีการจำแนกแบบกว้าง ๆ

"เอาแบบนี้ ผมขับรถได้ แล้วผมขับเครื่องบินได้ไหม" ทันทีที่หยางเซียวเล่อพูดจบ อู่ป๋อยื่นห้านิ้วออกมา แล้วพูดว่า "ฉันจะจ่ายให้... ห้าล้าน!"

“แค่ก ๆๆ…” ประโยคนี้ทำให้จิตใจของหยางเซียวเล่อพลันดีดตัวลอยสูง เขายิ้มให้หลี่เหวินหยู และพูดขึ้นว่า “อันที่จริง การขับรถและขับเครื่องบินก็คล้ายๆ กัน ทั้งสองสามารถเรียนรู้ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น ก้อนหินในหัวใจของอู่ป๋อก็วางลงได้    เสียที หลี่เหวินหยูกล่าวว่า "ดังนั้นเซียวเล่อนายเต็มที่จะรักษาใช่ไหม"

หยางเซียวเล่อยืดตัวขึ้น แม้ว่าเงินนั้น จะน่าดึงดูดใจ แต่เขาต้องรีบพูดคำบางคำออกมาเสียก่อน “ผมขอประกาศล่วงหน้าว่า ผมไม่แน่ใจเกี่ยวกับอาการ เพราะฉะนั้น ผมขอวินิจฉัยอาการเพิ่มเติมของผู้ป่วยก่อน และผมไม่กล้ารับประกันใด ๆ หากสุดท้ายแล้ว ผมอาจจะรักษามันไม่ได้...”

อู่ป๋อร้องขัดจังหวะหยางเซียวเล่อและพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว น้องชายหยาง นายแค่ต้องทำให้ดีที่สุด สำหรับผลลัพธ์ เราจะไม่คาดหวังและฉันสัญญาว่า แม้ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะออกมาเป็นอย่างไร ฉันจะยังคงจ่ายให้นายครึ่งหนึ่ง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยางเซียวเล่อจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ถึงแม้เขาจะรักษาไม่หาย เขาก็จะได้เงิน ทำไมจะไม่ลองดูล่ะ?

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางเซียวเล่อไปที่นัดหมายตรงเวลา และมาถึงสถานที่ที่ตกลงกันไว้

เมื่อมองจากระยะไกล ๆ เขามองเห็นรถโรลส์รอยซ์สีดำจอดอยู่ริมถนน ตอนแรกเขาไม่สนใจมัน แต่เมื่อเขาเดินเข้าไป กระจกรถก็ค่อยๆ ลดลงมา

เขาพบว่าอู่ป๋อนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ และที่เบาะหลังเขา มีผู้หญิงที่สง่างามคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนั้นอายุประมาณ 40 ปี เธอมีไฝ คล้ายเจ้าแม่กวนอิมอยู่ที่คิ้ว และสวมชุดกี่เพ้าสีม่วงอ่อนช้อย ดูท่าทางมั่งคั่งร่ำรวย หรือว่าอู่ป๋อเป็นแค่คนขับรถของเธอ?

เมื่อมองเห็นหยางเซียวเล่อ อู่ป๋อก็รีบลงจากรถและเปิดประตูให้หยางเซียวเล่อทันที

“ลุงอู่ นี่...”

“น้องชายหยาง ให้ฉันแนะนำตัวก่อน นี่คือภรรยาของเจ้านายฉัน นายสามารถเรียกเธอว่า คุณนายตง ได้ ...เอ่อ นี่คือ หยางเซียวเล่อ...ที่เป็นหมอเทวดา” อู่ป๋อแนะนำเขาให้ทุกคนได้รู้จัก

คุณนายตงดูตกตะลึงเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแสดงความประหลาดใจ ที่มองเห็นสภาพของหยางเซียวเล่อ เขาร้องขึ้นว่า “ทำไม... นี่มันเด็กนี่นา”

อู่ป๋อกล่าวว่า “แม้ว่าเขาจะยังเด็กอยู่ แต่เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญอย่างแท้จริง เขาสามารถรักษาโรคพิษสุนัขบ้าของภรรยาหลี่เหวินหยูได้”

แม้ว่าอู่ป๋อจะเชื่อถือหยางเซียวเล่อมาก แต่เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นไม่เชื่อ แต่เธอก็ปล่อยให้หยางเซียวเล่อขึ้นรถมา เพื่อไม่ให้ดูหยาบคายเกินไป

อู่ป๋อขับรถไปที่วิลล่าในเขตชานเมืองเซิงเฉิง หลังจากจบชั้นประถมศึกษา หยางเซียวเล่อก็เข้าศึกษาต่อในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นและมหาวิทยาลัย ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยรู้เรื่องเมืองเซิงเฉิงมากนัก 

แต่เขารู้ว่าราคาบ้านแพงที่สุดนั้นอยู่ในเมืองเซิงเฉิง เขาพบว่ามีวิลล่าติดกันทั้งหมด 2 หลัง และราคาบ้านนั้นมีราคา 15 ล้านหยวนต่อตารางเมตร

หากต้องการซื้อวิลล่าที่มีพื้นที่หลายร้อยตารางเมตรในสถานที่แห่งนี้ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถซื้อได้ ดังนั้นผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ล้วนเป็นผู้มีเกียรติที่ไม่ถือว่ามันแพงเกินไป

อู่ป๋อค่อยๆ ขับเข้าไปในวิลล่า ที่มีพื้นที่มากกว่าหนึ่งโหลในส่วนที่สอง หยางเซียวเล่อคิดว่านี่น่าจะเป็นครอบครัวใหญ่ที่อาศัยรวมกัน

แต่เมื่อฟังคำอธิบายของอู่ป๋อ เขารู้ตัวทันทีว่าเขาไม่มีปัญญาซื้อมันได้แน่ๆ  เนื่องจากหากเขาต้องการซื้อพื้นที่ที่นี่ เขาจะต้องไล่ซื้อไปทีละส่วน

และส่วนที่พวกเขาขับรถมาจอด เป็นพื้นที่ส่วนตัวของภรรยาเจ้านายของอู่ป๋อ ซึ่งสามารถจินตนาการได้ว่า ฐานะของเธอนั้นร่ำรวยเพียงใด

เมื่อมาถึงวิลล่าที่ใหญ่ที่สุด รถเข้ามาจอดในโรงจอดรถขนาดใหญ่  อู่ป๋อเดินไปเปิดประตูให้หญิงสาวคนนั้นลงไปก่อน แล้วจึงเดินเข้าไปในวิลล่า　　

ในเวลานี้ เสียงหัวร่อต่อกระซิกดังมาจากที่ไกลๆ นั้น ค่อย ๆ ขยับมาใกล้ ๆ และอยู่ๆ ก็มีลัมโบร์กินีสีแดงขับมาหยุดอยู่ข้างๆ โรลส์รอยซ์สีดำ

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีผู้ชายและผู้หญิงลงมาจากรถ เด็กสาวอายุประมาณ 18 หรือ 19 ปี เธอแต่งตัวเซ็กซี่และทันสมัย เต็มไปด้วยพลัง รูปลักษณ์และรูปร่างของเธอ เทียบได้กับนางแบบชั้นนำ

ส่วนรูปร่างหน้าตาของผู้ชายก็ดูดีเช่นกัน เขาอายุประมาณ 30 ปี ร่างสูงโปร่ง แม้จะไม่ได้หล่อเหลาเป็นพิเศษ แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ดูน่าเกลียดมากนัก 

นอกจากนี้ เขายังสวมเสื้อคลุมสีขาวและถือชุดกาวน์ไว้ในมือ ดูท่าทางเขาจะเป็นคุณหมอ

“เจี่ยเจี่ย กลับมาแล้วเหรอ” เด็กสาวคนนั้นวิ่งเข้าไปหาคุณนายตงอย่างแรง เธอวิ่งและกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของคุณนายตง

“แม่ วันนี้ไม่มีเรียน มานี่สิ หนูจะแนะนำให้รู้จัก”          หญิงสาวชี้ไปที่ชายชุดขาวและพูดว่า "นี่คือศาสตราจารย์        หลินเส้าเฟิง ผู้เชี่ยวชาญด้านมะเร็งที่มีชื่อเสียงในกรุงปักกิ่ง       แม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเขาไหม"

“หลินเส้าเฟิง? โอ้ แม่จำได้ ศาสตราจารย์ด้านการแพทย์ที่ถือว่าเป็นอาจารย์แพทย์ที่อาวุโสน้อยที่สุดในรอบ 100 ปี ลูกเชิญเขาได้อย่างไร” จู่ๆ คุณนายตงก็ร้องถามขึ้น

“ใช่แล้ว เขานั่นแหละ หนูรู้มา เมื่อไม่กี่วันก่อนว่า ศาสตราจารย์หลินเป็นรุ่นพี่ของหนู หนูจึงเชิญเขามาที่นี่ ผ่านความสัมพันธ์นี้ เขาไม่ไว้หน้าใครทั้งหน้า แม้ว่าใครจะมอบเงินให้เขามากมายเสียดฟ้า ก็ไม่สามารถเชิญเขามาได้” หญิงสาวกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ทำให้คุณนายตงมีความกระตือรือร้นในทันทีและค่อนข้างแตกต่าง จากการต้อนรับหยางเซียวเล่อ นอกจากนี้   หลินเส้าเฟิงยังเป็นคนที่พูดเก่งกว่าหยางเซียวเล่อมาก 

เพียงคำพูดไม่กี่คำของหลินเส้าเฟิง ก็ทำให้สองแม่ลูกหัวเราะได้ พวกเขากอดแขนกันเดินเข้าไปในวิลล่า และทิ้ง      หยางเซียวเล่อไว้ ราวกับว่าพวกเขาลืมว่ามีคนอีกคนอยู่ตรงนี้

อู่ป๋อยิ้มให้หยางเซียวเล่อด้วยความเขินอาย เขาไม่ได้คาดหวังว่า มันจะเกิดเรื่องราวเช่นนี้ “น้องชายหยาง ไม่เป็นไรหรอก ลูกสาวของเจ้านายเลิกเรียนและกลับมาที่นี่แค่เดือนละครั้ง มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่คุณนายจะตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้พบเธอ”

หยางเซียวเล่อมองไปที่แผ่นหลังของหลินเส้าเฟิงและถามว่า "แล้ว อาจารย์หลินคนนั้น คือลูกชายของคุณนายตงเหรอ ดูแล้วพวกเขาตื่นเต้นที่ได้พบอาจารย์หลินเหมือนกัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู่ป๋อยิ่งเขินอายมากขึ้นไปอีก แต่เขาทำได้เพียงยิ้มให้หยางเซียวเล่อ และส่ายหัวเล็กน้อย หยางเซียวเล่อนั้นอยากจะกลับบ้านตั้งแต่ขึ้นรถมากับอู่ป๋อ

หากไม่ใช่เพราะห้าล้าน เขาคงไม่ยืนอยู่ที่นี่ จากนั้นเขาเดินตามอู่ป๋อมาถึงชั้นสองของบ้านพัก แต่ทว่าภาพตรงหน้า ทำให้เขาประหลาดใจอีกครั้งในทันที