รองประธานของฉันเป็นสายลับ

“เออ..ยังไงก็เชิญคุณทิพย์ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันเถอะครับ มื้อนี้เดี๋ยวผมเลี้ยงเองครับ..” ปาร์คเอ่ยหลังจากที่ทั้งคู่เงียบกันอยู่นานสองนาน น้ำทิพย์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็จ้องมาทางปาร์คตาเขม็งก่อนจะเอ่ยขึ้นมา“นายจะบ้าหรือยังไง ถ้าจะมานั่งทานอาหารกับพวกนาย ฉันก็ขอนายมาร่วมเองแล้วมั้ย .. ปลอมตัวอยู่จ้ะปลอมตัว ..ฉันจะคอยดูพฤติกรรมของลูกน้องนายรวมถึงนายด้วย ว่ามีพฤติกรรมแบบที่พวกฉวยโอกาสทำหรือเปล่า จำไว้ก็แล้วกันว่าฉันมองพวกนายอยู่..” น้ำทิพย์กล่าวออกมาพร้อมกับนำนิ้วชี้กับนิ้วกลางชี้ไปที่ตาก่อนจะหันไปชี้ที่ปาร์ค ประมาณว่าตาคู่นี้กำลังจ้องมองนายอยู่นะ จากนั้นเธอก็เดินออกไปจากตรงนี้ด้วยการสะบัดหน้าครั้งหนึ่ง แต่ด้วยการที่เธอไม่ได้มองทางประกอบกับไฟที่มันค่อนข้างมืด.. เอ๊ะ!!! น้ำทิพย์ที่มองไม่เห็นทางต่างระดับด้านหลัง เธอก็สะดุดมันไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ได้มือของปาร์คจับไว้ที่แขนเพื่อไม่ให้เธอล้มลงไป จากนั้นปาร์คก็กระชากเบาๆ ส่งผลให้ตัวของน้ำทิพย์ย้อนกลับมาที่ตัวของปาร์คตามแรงวิถี แต่แรงของปาร์คที่ไม่สามารถควบคุมได้จากเหตุปกติเช่นนี้ ตัวเขานั้นเป็นทหารที่เคยใช้แรงนี้กับพวกผู้ชายเท่านั้น ประกอบกับตัวของน้ำทิพย์ที่เป็นคนตัวเล็กพริกขี้หนูน้ำหนักเบาตามมาตรฐานหญิงไทยทั่วไป มันทำให้ตอนนี้พวกเขาได้อยู่ในท่าของเจ้าหญิงในตำนาน มันเป็นท่าที่ครั้งหนึ่งผู้หญิงทุกๆคนต้องการให้ชายคนรักทำกับตัวเองสักครั้ง ทั้งสองมองหน้าจ้องมองนัยน์ตากันและกัน ท่ามกลางแสงจากดวงจันทร์ที่สอดประสานให้ใบหน้าของทั้งคู่ชัดเจนมากขึ้น ปาร์คเองจากที่ได้คิดอะไรหลังจากที่ได้มองใบหน้านี้ หัวใจของเขาก็เริ่มเต้นดังไม่เป็นจังหวะ และด้วยแรงอะไรบางอย่างทำให้ปาร์คค่อยๆก้มหน้าลงไป คล้ายกับว่าเขาต้องการที่จะเห็นเธอคนนี้ให้ชัดเจนมากกว่าเดิม ทางด้านน้ำทิพย์ที่เห็นหน้าของปาร์คใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในใจก็อยากจะขัดขืน แต่ทำไมร่างกายของเธอกลับตอบสนองปฏิกิริยาของเขากัน น้ำทิพย์หลับตาลงอย่างไม่ขัดขืนใดๆ ตอนนี้เธออยากจะมอบจูบแรกของเธอให้กับเขาคนนี้เสียแล้ว... “หัวหน้าครับ... เอ๊ะ ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะครับ.. ทุก..คน...เป็น..ห่วง..กัน..แย่..แล้ว..ครับ..” หลังจากที่ดา และน้ำหวานกลับไปที่แพอาหารแล้ว แต่หัวหน้าของพวกเขายังไม่กลับมา และด้วยความเป็นห่วง ชัยก็เป็นตัวแทนมาตามหัวหน้าของพวกเขา และสิ่งที่เขาต้องพบเห็นก็คือหัวหน้าของตัวเองกำลังจะจูบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเห็นหน้าไม่ชัด ด้วยความตกใจปาร์คจึงเผลอปล่อยมือไปชั่วขณะ และแน่นอนว่ามันส่งผลให้น้ำทิพย์ร่วงลงไปจากอ้อมกอดของปาร์ค ก้นของน้ำทิพย์กระทบกับพื้นดัง ปัก!! แต่ด้วยความตกใจ และรีบร้อนของน้ำทิพย์เอง เธอก็ต้องลุกขึ้นมาติดหนวดปลอมแบบหยาบๆ และหันไปตอบกับชัยอย่างรวดเร็วเหมือนกับคนที่ร้อนตัว “เปล่าสักหน่อยฮะ... พอดีผมมาเก็บเห็ด เห็นว่ามันสวยดี แต่พี่ชายคนนี้เห็นผมอยู่ตรงนี้เลยเป็นห่วงน่ะฮะ ... นั่นไงเห็ด” น้ำทิพย์กล่าวออกมาอย่างนั้นมันเล่นเอาทั้งสองหนุ่มไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว ปาร์คที่ได้ยินก็อดที่จะขำในใจไม่ได้ ทั้งๆที่ข้ออ้างมีเยอะแยะมากมาย แต่กลับมาบอกว่ามาเก็บเห็ดเนี้ยนะ“อย่างนั้นเหรอน้องชาย ต้องขอโทษด้วยที่เข้าใจผิด เห็นน้องชายก้มๆอยู่ตรงพื้นก็นึกว่าเมาเสียอีก.. ผมกะว่าจะคอยลูบหลังให้ ถ้าอย่างนั้นเชิญน้องชายเก็บเห็ดต่อเถอะครับ..” ปาร์คยิ้มๆออกมา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ส่วยชัยที่ตอนแรกก็ได้แต่อึ้งๆ สิ่งที่เขาได้เห็นนั้นคือทั้งสองกำลังจะจูบกันชัดๆ หรือว่าจะเป็นเขาเองที่เมา สายตาเลยไม่ค่อยจะดี จริงๆแล้วหัวหน้าอาจจะช่วยผู้ชายคนนี้ตามที่เขาบอกก็เป็นได้ ชัยจึงไม่สนใจพร้อมกับเกาแก้มแก้เขินที่เขาเข้าใจผิดจากนั้นก็เดินจากไป น้ำทิพย์ที่เห็นว่าทั้งสองจากไปแล้ว เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่สามารถรอดจากเหตุการณ์นี้ไปได้ เธอจับหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองที่มันกำลังเต้นตึกตักๆ พร้อมที่จะเด้งออกมาข้างนอกแล้วในตอนนี้“.. ทำไมหัวใจของฉันถึงได้เต้นแรงอย่างนี้นะ.. หรือว่าฉันจะมีใจให้กับเขา ไม่จริง มันจะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรกัน.. ฉันชอบ..ก..วิน..อย่าง..นั้นเหรอ?” น้ำทิพย์กล่าวออกมาอย่างสับสนภายในใจ เธอมองไปด้านหลังของปาร์คด้วยความคิดที่หลากหลาย เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากนัก แต่เธอก็ไม่ได้โง่จนคิดไม่ออกว่าตอนนี้เธอกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าให้แล้ว..“ไม่ได้.. นายปาร์คเป็นพวกชอบฉวยโอกาส .. อีกอย่างน้องสาวของเราก็ชอบผู้ชายคนนี้ก่อนเรา เราจะทำอย่างนั้นไม่ได้..” น้ำทิพย์ที่มองแผ่นหลังของปาร์คอย่างเคลิ้มฝัน แต่เธอก็ต้องสะบัดหน้าเอาความคิดนั้นออกไป พร้อมกับรำลึกไว้ในใจว่าน้ำหวานชอบปาร์คอยู่ และเธอไม่อยากจะทำให้น้องสาวผิดหวังเพราะเธอ น้ำทิพย์เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง แน่นอนว่าเธอไม่ได้ส่องกล้องเหมือนที่ผ่านมา เธอกำลังเหม่อลอยไปไกลกับความคิดของตัวเองอยู่ พร้อมกับจิบเบียร์เย็นๆไปเรื่อยๆ อีกด้านหนึ่งที่แพของกลุ่มแผนกรองประธานพวกเขาก็นั่งทานกันไปเรื่อยๆ น้ำหวานเองก็ดื่มไปเยอะมาก ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยดื่ม และไม่ใช่ว่าตัวเองนั้นเมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพื่อแผนของตัวเองที่วางเอาไว้ เธอจะต้องเมาให้ได้มากกว่านี้ น้ำหวานดื่มเข้าไปอีกเรื่อยๆ โชว์ความคอแข็งของเธอ“ไหวไหมเนี้ยน้องหวาน พี่ว่าพอก่อนดีไหม เราดื่มไปเยอะแล้ว เดี๋ยวก็กลับบ้านไม่ไหวหรอก” ดาที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวของกลุ่มนี้ หากไม่รวมน้ำหวานพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง เธอเองนั้นรู้ดีว่าหัวหน้าปาร์คจะเป็นคนเดินทางไปส่งหวานถึงที่บ้าน แต่หัวหน้าปาร์คเองก็เป็นผู้ชาย ถึงจะเห็นเงียบๆอย่างนี้แต่บางทีอาจจะร้ายกว่าที่คิดก็ได้ ดากล่าวด้วยความเป็นห่วง“หนูยางหวายยค้าพี่ดาาาา..” ตอนนี้น้ำหวานเริ่มไม่ไหวเหมือนอย่างที่พูด ดวงตาหวานๆบวกกับน้ำเสียงที่ยืดยานเอ่ยวาจาไม่เป็นภาษา แน่นอนว่าน้ำหวานเมาหนักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปาร์คที่เห็นอย่างนั้นก็เข้าใจได้ในทันที ว่าทำไมพี่สาวอย่างน้ำทิพย์ถึงได้ตามมาดูด้วยความเป็นห่วงน้องสาวมากขนาดนี้ ปาร์คมองไปทางน้ำทิพย์สลับกับน้ำหวาน เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีในตอนนี้“ผมว่าเราควรพอกันเท่านี้ก่อนดีไหมครับหัวหน้า น้องน้ำหวานเริ่มไม่ไหวแล้ว..” ทุกคนดูเป็นห่วงน้ำหวานเป็นอย่างมาก ปาร์คถอนหายใจออกมา“นั่นซิครับ ผมว่าวันนี้ก็ควรจะพอเท่านี้ได้แล้ว เอาไว้มีโอกาสค่อยมาเลี้ยงฉลองกันใหม่ ผู้จัดการชัยกับคุณภพข้ามไปก่อนเลยนะครับ แจ้งทางร้านให้เคลียร์ค่าใช้จ่ายด้วย ส่วนคุณดาช่วยดูน้ำหวานด้วยนะครับตอนที่ข้ามไป..” ทุกคนต่างกลับตามที่ปาร์คกล่าว ชัยกับภพข้ามแพไปแล้ว ดาก็เอ่ยปากออกมากับปาร์คทันทีตามที่เธอข้องใจ“หัวหน้าคะ ยังไงดาขอไปกับหัวหน้าด้วยได้ไหมคะ ดาเป็นห่วงน้องน้ำหวาน อีกอย่างคุณน้ำทิพย์เองก็จะได้สบายใจด้วยเช่นกัน ถ้าเห็นว่ามีผู้หญิงอย่างดาติดรถไปด้วย..” ดากล่าว“เป็นความคิดที่ดีนะครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไป คุณดากลับบ้านตามปกติเถอะครับ.. เพราะว่าคุณน้ำทิพย์เองเธอก็อยู่ที่ร้านนี้เหมือนกัน..” ปาร์คกล่าวออกมา ในตอนแรกดาถึงกลับขมวดคิ้ว ในใจของเธอคิดว่าหัวหน้าต้องวางแผนทำอะไรกับน้องน้ำหวานเอาไว้แน่ๆ แต่เมื่อได้ยินประโยคถัดไปเธอก็มองตามนิ้วที่ปาร์คชี้ไป และเธอก็เข้าใจอะไรหลายๆอย่างได้ในทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 52

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 52

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้