เกิดใหม่ทั้งที..แต่มาอยู่ในร่างของขอทาน

        ผู้เป็นสามีชื่อว่า ตงฟางหยาง ส่วนภรรยามีชื่อว่า เจียลี่  ส่วนเด็กน้อยที่อยู่ในห่อผ้ามีชื่อว่า ตงฟางเยี่ย เดิมทีพวกเขาวางแผนที่จะไปคลอดบุตรที่บ้านเกิดของ ตงฟางหยาง แต่ก็ล่าช้าไปเพราะถูกกลุ่มชายสวมหน้ากากโจมตี ทำให้เขาสองสามีภรรยา ต้องหนีเอาตัวรอด จนพวกเขาให้กำเนิด ตงฟางเยี่ย โชคยังดีที่พวกเขาสามารถรอดมาได้ ส่วนสำนักคุ้มกันภัยที่พวกเขาจ้างมานั้นบาดเจ็บล้มตายกันเกือบหมด 

        หลังจากที่พวกเขา เข้ามาภายในรถม้า พวกเขาทั้งสองนั่งเงียบตลอดทาง ทั้งสองพยายามที่จะไม่ส่งเสียงรบกวนเย่ซวน แต่กลับไม่ใช่ เจ้าตัวน้อยที่อยู่ในห่อผ้า รถม้าวิ่งไปได้สักระยะ เจ้าตัวน้อยก็ส่งเสียงร้องออกมา พวกเขาทั้งสองมองหน้ากันอย่างตกใจ ก่อนที่ เจียลี่ รีบรับลูกมาเพื่อที่จะป้อนนม เมื่อนางกำลังที่จะให้นมลูก นางก็นึกขึ้นได้ว่าภายในรถม้าแห่งนี้ ไม่ได้มีแค่พวกเขา

        เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ เย่ซวนก็ลืมตาขึ้นมองสองสามีภรรยา ก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปมองทารกที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของ เจียลี่ เมื่อสองสามีภรรยาถูกสายตาของเย่ซวนมองพวกเขาก็ทำอะไรไม่ถูก เจียลี่ รีบโยกบุตรชายไปมาเพื่อให้เขาหยุดร้อง

        "เขาคงจะหิว" น้ำเสียงที่ฟังดูเมตตาของเย่ซวนดังขึ้น ก่อนที่เขาจะบอกฮุ่ยหมิงให้หาสถานที่หยุดพัก "ท่านฮุ่ยหมิงท่านหาที่หยุดพักก่อนเถอะ"

        "แต่ว่า.." ตงฟางหยางกำลังจะพูด แต่เสียงของเจ้าตัวเล็กก็ยิ่งร้องดังขึ้น เขาเลยไม่ได้พูดอะไรออกมา

        "ขอรับ นายน้อย" ฮุ่ยหมิงตอบก่อนที่เขาจะหาสถานที่สำหรับจอดพักรถม้า

        หลังจากที่เย่ซวน ลงจากรถม้า ตงฟางหยางก็ตามลงมา เขาเดินตรงมายังเย่ซวนที่กำลังนั่งพูดคุยอยู่กับฮุ่ยหมิง

        "ขอบคุณพวกท่านทั้งสองที่ให้พวกข้า ได้อาศัยรถม้ามาด้วย" เมื่อเดินมาถึง ตงฟางหยาง ก็ยกมือขึ้นคารวะ

        เย่ซวนแค่ยิ้มให้กับตงฟางหยาง ส่วนฮุ่ยหมิงเมื่อเห็นเย่ซวนไม่ได้พูดอะไร เขาก็ได้แต่พยักหน้าตอบไปเท่านั้น เมื่อเห็นทั้งสองไม่ได้พูดอะไร ตงฟางหยางก็ได้แต่นั่งเงียบๆเท่านั้น

        ผ่านไป 2 เค่อ เจียลี่ก็ให้นมบุตรชายเสร็จเรียบร้อย นางเดินอุ้มทารกน้อยที่กำลังหลับเดินลงมาก่อนที่จะค่อยๆเดินมาทางพวกของเย่ซวน 

        "ท่านทั้งสอง " นางย่อตัวคารวะเย่ซวน กับฮุ่ยหมิง ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงข้างตงฟางหยาง ผู้เป็นสามี

        "ในเมื่อเจ้าให้นมบุตรเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ไปกันเถอะ" ฮุ่ยหมิงพูดพร้อมกับลุกขึ้น เขาไม่อยากเสียเวลา "นายน้อยเชิญ"

        "ไปกันเถอะ" ตงฟางหยางบอกกับเจียลี่ 

        หลังจากที่พวกเย่ซวนขึ้นมาภายในรถม้าพวกเขาก็ได้กินแปลกๆ เมื่อตงฟางหยางหันไปมองหน้าภรรยาของตน นางก็หน้าแดงขึ้นทันทีพร้อมกับก้มหน้าลงไปมองบุตรชายที่กำลังหลับอยู่ เมื่อเห็นแบบนั้นเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่ามันคือกลิ่นน้ำนมของเจียลี่

        "ต้องขอโทษคุณชายด้วย" ตงฟางหยางหันไปพูดกับเย่ซวน

        "ไม่ต้องใส่ใจ" เย่ซวนตอบพร้อมกับยิ้มให้พวกเขา ในโลกก่อน กลิ่นน้ำนมไม่ได้เป็นเรื่องที่แปลกหรือน่าอับอายอะไร เย่ซวนเลยไม่ใส่ใจกับมัน

        เมื่อได้ฟังคำตอบตงฟางหยางก็ยิ้มแห้งๆ ให้กับเย่ซวน

        ...

        พวกเขาใช้เวลาเดินทาง 1 วันในที่สุดก็เข้าสู่เส้นทางสายหลัก

        "นายน้อยด้านหน้าก็คือเมืองเสิ่นหยาง" ฮุ่ยหมิงพูดขึ้น

        เมื่อได้ยินเสียงของฮุ่ยหมิง เย่ซวนก็ลืมตาและเปิดม่านหน้าต่างขึ้น เขามองออกไปด้านนอกหน้าต่าง เห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงามก็อดที่จะยิ้มน้อยๆออกมาไม่ได้ สภาวะของเย่ซวนในตอน นิ่งสงบและผ่อนคลาย เขาปล่อยให้พลังปราณหลอมรวมกับธรรมชาติ 

        ภาพตรงหน้ามันทำให้สองสามีภรรยาที่ร่วมทางมาด้วยอดที่จะมองอย่างเหม่อลอยไม่ได้

        ยิ่งเข้าใกล้เมืองเสิ่นหยาง เย่ซวนก็ยิ่งเห็นความครึกครื้นของผู้คน พื้นที่ซ้าย ขวา ของถนนเต็มไปด้วยไร่นา รถม้าค่อยๆวิ่งเข้าใกล้เมืองเรื่อยๆ เย่ซวนจึงได้ปิดม่านลง

        "พวกท่านจะให้ข้า ไปส่งที่บ้านพวกท่านหรือไม่ ?" เย่ซวนหันไปถามตงฟางหยาง

        "รบกวนคุณชายแล้ว" 

        เมื่อรถม้าของเย่ซวนวิ่งมาถึง ฮุ่ยหมิงก็จ่ายค่าเข้าเมืองไปในราคา 10 ตำลึงทอง เพราะพวกเขามีรถม้ามาด้วยทำให้ค่าเข้าเมืองแพงกว่าปกติ การตรวจตราไม่ได้มีอะไรที่เข้มงวด ทหารพวกนั้นไม่เข้ามาตรวจภายในรถม้าด้วยซ้ำ คงเป็นเพราะพวกเขามั่นใจว่าไม่มีใครที่จะกล้าพอสร้างปัญหาภายในเมืองเสิ่นหยาง

        ฮุ่ยหมิงค่อยๆบังคับรถม้าไปตามถนนอย่างช้าๆมุ่งหน้าไปทาง ที่ตงฟางหยางบอก ใช้เวลา 1 เค่อพวกเขาก็มาถึงจวนของ ตงฟางหยาง

        ตระกูลของตงฟางหยางเป็นตระกูลใหญ่ภายในเมืองเสิ่นหยางแห่งนี้ พวกเขามีร้านค้าต่างๆอยู่หลายร้านและยังมีที่ดินอีกหลายหมู่ที่ปลูกชาคุณภาพดี

        เมื่อมาถึงจวนของตงฟางหยาง ฮุ่ยหมิงก็บังคับรถม้าจากไปทันที ตงฟางหยางพยายามที่จะเชิญพวกเขาเข้าไปนั่งพักภายในจวนแต่เย่ซวนก็ปฏิเสธ

        ...

        เมื่อคนเฝ้าประตูเห็นตงฟางหยางเดินมาพวกเขาตะโกนออกมาทันที "คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว" 

        "เจ้ารีบไปบอกนายท่านเร็ว" คนเฝ้าประตูที่ดูมีอายุประมาณ 60 ปี สั่งคนข้างๆ ก่อนที่เขาจะรีบเดินมาหาตงฟางหยาง "คุณชายใหญ่ท่านกลับมาแล้ว" เขายกมือขึ้นคารวะ

        "ลุงหนี่ ลำบากท่านแล้ว" ตงฟางหยางยิ้มตอบ "แล้วท่านพ่อหละ"

        "นายท่านอยู่ภายในจวนขอรับ" ลุงหนี่รีบตอบก่อนที่จะหันไปทาง เจียลี่ "แล้วท่านนี้คือ" และเขาก็สังเกตเห็นทารกในอ้อมแขนของนาง

        "ข้าคือภรรยาของท่านพี่" เจียลี่ยิ้มตอบ 

        ลุงหนี่หันไปมองเจียลี่อย่างดีใจ  "นายท่านกับฮูหยินต้องดีใจมากแน่ๆ พวกท่านรีบเข้าไปด้านในเถอะ"

        "พวกเราเข้าด้านในกันเถอะ" ตงฟางหยางหันไปพูดกับเจียลี่ พวกเขาเดินเข้ามาได้ไม่นานยังไม่ถึงจวนใหญ่ ก็มีหญิงชราเดินมาอย่างรีบร้อน นางคือ ซูหนี่มารดาของตงฟางหยาง

        "หยางเอ๋อลูกแม่" ก่อนที่นางจะเดินมาโผลกอดตงฟางหยางและสะอื้นออกมา

        "ท่านแม่" ตงฟางหยางตบหลังมารดาเบาๆ ให้นางสบายใจ

        กว่านางจะตั้งสติได้ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง "พวกเจ้าจะยืนกอดกันอยู่ตรงนั้นไปถึงเมื่อไหร่" เสียงของผู้เป็นสามีดังขึ้น หรือ ก็คือเสียงของพ่อของตงฟางหยาง ตงฟางเถี่ย

        เมื่อได้ยินเสียงของสามี นางก็ปล่อยบุตรชายของนาง 

        "ท่านพ่อ" ตงฟางหยางยกมือคารวะผู้เป็นบิดา

        ตงฟางเถี่ยยิ้มตอบบุตรชาย "พวกเราเข้าไปด้านในกันเถอะ" 

        "ไปๆ เข้าไปด้านในกัน" ซูหนี่จูงมือบุตรชายก่อนที่นางจะคิดได้และมองผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังของตงฟางหยาง

        "นางคือ ?" ซูหนี่สังเกต เจียลี่และสายตาก็ไปหยุดที่ห่อผ้าที่นางกำลังอุ้มอยู่

        "นางคือลูกสะใภ้ของท่าน แล้วก็หลานชายของท่าน" เมื่อได้ยินคำตอบของตงฟางหยาง ดวงตาทุกคนก็เบิกโพลงขึ้น 

        "ลูกสะใภ้ ? หลานชาย ?" นางตะโกนออกมาก่อนที่จะปล่อยมือและผลักบุตรชายให้พ้นทาง ก่อนที่จะเดินมาหาเจียลี่

        เมื่อแม่สามีเดินมาเจียลี่ก็ย่อกายคารวะแบบคุณหนูของตระกูลใหญ่ทันที "เจียลี่ คารวะท่านแม่" ก่อนที่นางจะมองไปที่ตงฟางเถี่ย "คารวะท่านพ่อ"

        "ดีๆ ให้ข้าอุ้มเจ้าตัวน้อยหน่อยได้รึไม่" นางยิ้มอย่างอ่อนโยนและเอื้อมมือไปพยุงเจียลี่

        "นี้ท่านแม่ ท่านพี่ตั่งชื่อให้เขาว่า ตงฟางเยี่ย" เจียลี่ยื่นห่อผ้าให้กับนาง

        "ช่างน่ารักเหลือเกิน" นางมองหลานชายและใช้นิ้วเขี่ยแก้มน้อยๆ ที่กำลังหลับอยู่

        "เอาล่ะๆ เข้าด้านในกันเถอะ"

        ...

        หลังจากที่แยกจากพวกตงฟางหยาง ฮุ่ยหมิงบังคับรถม้าไปตามถนนเพื่อหาโรงเตี๊ยม ผ่านไป 1 เค่อรถม้าก็มาหยุดอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง มันเป็นโรงเตี๊ยมขนาดเล็กที่เขาเลือกโรงเตี๊ยมแห่งนี้เพราะว่ามันดูสงบและผู้คนไม่พลุกพล่าน

        "นายน้อยพวกเราพักโรงเตี๊ยมแห่งนี้กันเถอะ" ฮุ่ยหมิงบังคับรถม้าให้จอดด้านหน้าของโรงเตี๊ยม

        "อืม" เย่ซวนตอบเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินลงจากรถม้า 

        "โรงเตี๊ยมหมานอี้ ?" เย่ซวนเงยหน้ามองป้ายของโรงเตี๊ยม

        "เสี่ยวเอ้อร์ เจ้าช่วยหาที่จอดรถม้าและให้อาหารมันด้วย ค่าใช้จ่ายค่อยคิดรวมกับค่าที่พัก" ฮุ่ยหมิงเดินออกมาพร้อมกับเสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยม หลังจากที่เข้าไปติดต่อห้องพัก

        "นายน้อยเชิญเข้าไปพักผ่อนด้านในเถอะ" ฮุ่ยหมิงเดินมาหาเย่ซวนก่อนที่จะเล่าให้เย่ซวนฟังว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่มีใครเข้ามาพักเลยนอกเหนือจากพวกเขา ทำให้โรงเตี๊ยมแห่งนี้สงบอย่างมาก

        "รบกวนท่านฮุ่ยหมิง" เย่ซวนยกมือเกาหัว ตั้งแต่เดินทางมากับฮุ่ยหมิง เย่ซวนแทบจะไม่ต้องทำอะไรด้วยตัวเองเลย ฮุ่ยหมิงเป็นคนจัดการเองทั้งหมด

        พวกเขาเดินเข้ามาด้านใน พวกเขาก็เจอกับเถ้าแก่เนี้ยที่อายุประมาณ 40 ปี ถึงแม้นางจะมีอายุ 40 ปีแล้วแต่ใบหน้าของนางยังไม่มีริ้วรอยแห่งความแก่เลย ใบหน้าและรูปร่างของนางเหมือนหญิงสาวที่อายถ 30 กว่าปีเท่านั้น

        "นายท่านทั้งสองเชิญ" แม้ปากของนางจะพูดว่านายท่านทั้งสอง แต่สายตาของนางเอาแต่มองไปหน้าของเย่ซวน นางไม่อาจละสายตาไปจากเย่ซวนได้

        "ใบหน้าของข้ามีอะไรติดอยู่รึ" เย่ซวนยิ้มให้กับนาง

        ใบหน้าของนางแดงก่ำ นางรีบก้มหน้าและย่อตัวให้เย่ซวน "ไม่มีเจ้าค่ะ" 

        "ท่านไปเตรียมอาหารง่ายๆให้พวกข้าสัก 2-3 อย่างเถอะ" ฮุ่ยหมิงบอกกับนาง ก่อนที่นางจะรีบพยักหน้าและเดินหายไปด้านหลังโรงเตี๊ยม

        "นายน้อยเชิญนั่ง" ฮุ่ยหมิงกับเย่ซวนเดินมานั่งโต๊ะที่ใกล้ๆ หน้าต่าง

        "ท่านฮุ่ยหมิง เรื่องเมล็ดพันธุ์ที่เราจะซื้อ ?" เย่ซวนถามขึ้น

        "นายน้อยไม่ต้องห่วง ข้าพอจะมีคนรู้จักอยู่ภายในเมืองเสิ่นหยางแห่งนี้"

        "เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าไปสอบถามกับเขาให้"

        ระหว่างที่รออาหาร เย่ซวนนั่งดื่มชาพูดคุยเรื่องต่างๆกับฮุ่ยหมิง โดยมีเถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ยืนดูอยู่ห่างๆ 

        "นายน้อยนอกจากเมล็ดพันธุ์แล้วเราต้องซื้ออย่างอื่นอีกรึไม่" 

        "ไม่" เย่ซวนส่ายหน้า "เราซื้อพวกเมล็ดพันธุ์ต่างๆก็พอ" ตอนแรกเย่ซวนคิดที่จะเลี้ยง ไก่ เป็ด และ ก็พวกสัตว์เนื้อต่างๆ แต่มาคิดอีกทีเย่ซวนคิดว่าควรทำไปทีละขั้นตอนจะมีประสิทธิภาพมากกว่า

        "ถ้าการปลูกข้าวกับผักต่างๆ ราบรื่นพวกเราค่อยคิดที่จะเลี้ยงสัตว์" 

        คุยกันได้ไม่นานเสี่ยวเอ้อร์ก็ยกอาหารออกมา มีผัดผัก หมูผัดเปรี้ยวหวาน และ ไก่ต้ม ของต่างๆทำให้เย่ซวนอดที่จะกลื่นน้ำลายลงคอไม่ได้ เพราะระหว่างเดินทางมา ไม่มีอาหารตกถึงท้องของเขาเลย โชคร้ายจริงๆที่พวกเขาลืมเอาเสบียงอาหารมาด้วย

        "อร่อยมาก" เย่ซวนใช้ตะเกียบคีบหมูเปรี้ยวหวานเข้าปาก

        ก่อนที่ทั้งสองจะลงมือกิน ไม่พูดไม่จา เมื่อเถ้าแก้เนี้ยเห็นเย่ซวนกินอย่างเอร็ดอร่อย นางก็เดินไปสั่งเสี่ยวเอ้อร์ให้นำหมูผัดเปรี้ยวหวาน มาอีกจาน

        'ตอนเขากินอาหารช่างดูเหมือนเด็กน้อยจริงๆ' นางมองเย่ซวนและคิดในใจ

        เมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อร์ยกหมูผัดเปรี้ยวหวานมาอีกจาน เย่ซวนก็แปลกใจก่อนที่เสี่ยวเอ้อร์จะบอกว่าพ่อครัวทำเกินมา เถ้าแก่เนี้ยเลยนำมาให้พวกท่านทั้งสอง

        เมื่อได้ฟังเย่ซวนก็หันไปยิ้มให้กับเถ้าแก่เนี้ย และพยักหน้าขอบคุณนาง เมื่อเห็นเย่ซวนยิ้มและพยักหน้าให้นาง ใบหน้าของนางก็ร้อนผ่าวยิ่งกว่าเก่า

        "ข้ากินไม่ไหวแล้ว" เย่ซวนหันไปพูดกับฮุ่ยหมิง

        เมื่อเห็นท่าทางของประมุขน้อยของตน ฮุ่ยหมิงก็ที่จะอดยิ้มไม่ได้ ก่อนที่จะทานอาหารเขายังดูเป็นชายหนุ่มที่สง่างาม หล่อเหลาอยู่เลย

        ...

        ขอบคุณสำหรับการติดตามครับผม 

        ใครหยุดยาวตรุษจีนบ้าง ฮ่าๆ ซินเจียยู่อี่ซินนี้ฮวดไช้ ครับเพื่อนๆ

        เพื่อนๆ คงสงสัยว่าเมื่อไหร่พระเอกมันจะต่อสู้สักทีอยากอ่านแล้ว บทโหดเหี้ยมของพระเอกมีแน่นอนครับ อดใจรออีกสักหน่อยนะ

        ที่หายไปผมหยุดพักผ่อนนะครับต้องขอโทษด้วย ตอนนี้เลยยาวหน่อย