(จบ)ทะลุมิติไปเป็นแม่บุญธรรมของสามแสบแสนซน

บทที่ 28 เล่านิทานหนูน้อยหมวกแดงให้ฟัง

พอเห็นภรรยาร้องไห้ จางต้าเหอก็รีบร้อนลุกขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ

"กุ้ยเอ๋ออย่าพูดแบบนั้นเลย จิงจิงยังเด็ก พอโตขึ้นเธอก็เข้าใจเอง เธอเป็นเด็กดี"

ลูกสาวตัวเองดีไม่ดี หวังกุ้ยเอ๋อผู้เป็นแม่จะไม่รู้ได้อย่างไร แต่เธอไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะแต่งงานโดยไม่บอกกล่าว

"ต้าเหอ ฉันมันผิดต่อคุณ..." 

หวังกุ้ยเอ๋อยังคงพูดประโยคเดิม

จางต้าเหอเป็นคนบ้านนอก ไม่สันทัดเรื่องพูดจาหวานหู เขาได้แต่กำมือภรรยาไว้แน่น แล้วปลอบโยนด้วยน้ำเสียงเบา ๆ

ตกเย็น จางจิงจิงก็ได้รับโทรเลขจากทางบ้าน ข้อความในนั้นถูกย่อให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงเห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังร้อนใจ

จางจิงจิงชะงักไปครู่หนึ่ง เธอครุ่นคิดว่าควรจะบอกความจริงกับทางบ้านดีหรือไม่

ถ้าพ่อแม่รู้ว่าเธอแต่งงานกับผู้ชายที่พ่วงลูกมาด้วยสามคน เกรงว่าคงรับไม่ได้ในทันที และคงเป็นห่วงว่าเธอจะต้องทุกข์ใจเป็นแน่

ทางที่ดีควรกลับไปเมื่อมีเวลา แม้ว่าจะลำบากเล็กน้อย แต่ก็สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจนและหลีกเลี่ยงไม่ให้ครอบครัวคิดว่าตอนนี้เธอเลือกทางไม่ดี

หญิงสาวไม่อยากให้พวกเขาลำบากเดินทางมาไกลๆ อีกทั้งที่บ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร 

จางจิงจิงเลยส่งโทรเลขกลับไป บอกที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ของหน่วยรักษาความปลอดภัยของบ้านให้ครอบครัว พร้อมกับบอกว่าตอนนี้สบายดี ว่างๆ จะกลับไปเยี่ยม  แล้วก็ถามถึงเรื่องที่บ้านว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง อาการป่วยของคุณลุงจางและคนอื่นๆ สบายดีไหม

หลังจากส่งโทรเลขเสร็จ จางจิงจิงก็กลับบ้าน ระหว่างทางเห็นมีคนกำลังช่วยกันแบกเตียงเข้ามาในเขตบ้านพัก หญิงสาวเดินตามหลังพวกเขาไป สังเกตเห็นว่าพวกเขามุ่งหน้าไปทางบ้านเธอเหมือนกัน แล้วจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า ‘นี่มันเตียงที่ฮั่วฉางชิงจ้างช่างทำรึเปล่านะ?’

นึกได้แบบนั้น จางจิงจิงก็รีบวิ่งไปถาม "สหายคะ เตียงนี้ใครสั่งทำเหรอคะ?"

"บ้านตระกูลฮั่วสั่งทำไว้น่ะ" 

เธอคิดถูกจริงๆ ด้วย จากนั้นจึงอาสาเดินนำหน้าไป 

พวกช่างช่วยกันยกเตียงเข้ามา เปลี่ยนกับเตียงเล็กที่อยู่ในห้องของเธอ

หญิงสาวยกเตียงเล็กไปวางไว้ที่มุมห้อง เผื่อไว้เป็นโซฟานั่งเล่น 

ฮั่วฉางชิงจ่ายเงินไปก่อนหน้านี้แล้ว พวกช่างช่วยกันติดตั้งเตียงเสร็จก็ลากลับไป

เมื่อปูที่นอนเสร็จแล้ว จางจิงจิงเลยเดินไปที่ห้องข้างๆ 

"พ่อคะ แม่คะ เตียงใหม่มาแล้วค่ะ ต่อไปให้เด็กๆ นอนกับหนูได้เลยนะคะ พวกคุณพ่อคุณแม่จะได้พักผ่อนได้เต็มที่" 

เด็กทั้งสามที่ได้ยินว่าจะได้นอนกับจางจิงจิง ดูเหมือนจะตื่นเต้นกันใหญ่

ตอนที่จางจิงจิงมาถึงใหม่ๆ พวกเขากลัวเธอกันมาก ได้ยินว่าเธออาละวาดในงานแต่งงานก็ยิ่งหวาดผวาไปกันใหญ่

ใครๆ ก็บอกว่าแม่เลี้ยงใจร้าย ชอบรังแกเด็ก พวกเขาคงคิดว่าแย่แล้ว ชีวิตต่อจากนี้คงลำบากแน่ๆ 

เพราะคุณลุงฮั่วต้องไปประจำการที่กองทัพตลอด ปู่กับย่าแม้จะไม่ตี ไม่ดุ แต่ก็ไม่ได้รักใคร่เอ็นดูอะไรมากมาย ปฏิบัติกับพวกเขาอย่างเย็นชา ถ้าหากแม่เลี้ยงรังแกพวกเขาอีก คงไม่มีใครช่วยเหลือได้แน่

แต่ปรากฏว่าแม่เลี้ยงคนนี้ ไม่เพียงแต่สวยใจดี ยังเอ็นดูพวกเขามากๆ อีกด้วย

พอคิดว่าต่อไปนี้จะได้นอนกับจางจิงจิงทุกคืน เด็กน้อยก็รู้สึกดีใจ 

"งั้นก็รบกวนเธอแล้วนะ" 

หวู่เพ่ยหลานเห็นว่าลูกสะใภ้เต็มใจช่วยเหลือ น้ำเสียงก็อ่อนโยนลง 

"ไม่ลำบากหรอกค่ะ เป็นเรื่องที่หนูควรทำ"

เด็กๆ ทั้งสามคนกอดหมอนของตัวเอง และวิ่งตามจางจิงจิงไปที่ห้องข้างๆ

จางจิงจิงตบบ่าของฮั่วเสี่ยวเยว่เบาๆ แล้วพูดว่า "เสี่ยวเยว่มานอนข้างๆ ป้านะ ส่วนพวกเธอสองคนนอนข้างๆ พี่สาว"

เตียงที่ฮั่วฉางชิงสั่งทำมานั้นใหญ่พอ พวกเธอสี่คนนอนลงไปแล้วยังมีที่ว่างเหลืออีกเยอะ

มองไปยังพื้นที่ว่าง หญิงสาวพลันอดคิดถึงฮั่วฉางชิงไม่ได้ ตอนที่เขาสั่งทำเตียงนี้ เขาต้องเผื่อที่ไว้ให้ตัวเองด้วย คิดถึงตรงนี้ แก้มของเธอก็แดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ฮั่งเสี่ยวเยว่นอนอยู่ข้างๆ เธอ ในใจรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ว่าคุณย่าจะดีกับพวกเธอมาก แต่เด็กน้อยกลับรู้สึกว่าจางจิงจิงใกล้ชิดกับพวกเธอมากกว่า

แม่ของพวกเธอเสียชีวิตไปได้สักพักแล้ว และไม่ได้สัมผัสความรักจากแม่อีกเลย

จางจิงจิงนอนอยู่บนเตียง บอกตามตรงว่าง่วงมาก แต่พอนึกถึงว่าคืนนี้เป็นคืนแรกที่ได้นอนกับเด็กๆ เลยอยากจะทำอะไรพิเศษๆ สักหน่อย

"พวกหนูอยากฟังนิทานไหม? ป้าจะเล่านิทานให้ฟัง"

น้องชายคนเล็กดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นนั่งแล้วเท้าคางคอย

"ฟัง ฟัง!"

สมัยที่แม่ของพวกเขายังอยู่ แม่เคยเล่านิทานกล่อมพวกเขาก่อนนอน แต่แม่ของพวกเขาไม่ได้เรียนสูงนัก นิทานที่เล่าก็เป็นเรื่องผีๆ ที่เล่าสืบต่อกันมา ทำเอาเด็กๆ กลัวจนไม่กล้าหายใจ แต่ก็ยังอยากฟังอยู่ดี

จางจิงจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถเล่านิทานจำพวกนิทานอีสปได้ เธอรู้จักก็แค่เรื่องหนูน้อยหมวกแดงกับหมาป่าเท่านั้น จึงปรับน้ำเสียงเป็นแบบผู้ประกาศ แล้วเล่าเรื่องหนูน้อยหมวกแดงอย่างออกรสชาติ

เด็กๆ ทั้งสามคนตั้งใจฟังอย่างมาก พวกเขารู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกใหม่มาก ตอนที่ได้ยินตอนที่หมาป่าหลอกหนูน้อยหมวกแดง พวกเขาก็พากันกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น 

ทันใดนั้น เจา้สามก็ตดดัง ‘ผุด’ บรรยากาศที่ตึงเครียดก็พลันหายวับไปกับตา

จางจิงจิงอดยิ้มไม่ได้

ฮั่วเสี่ยวฉวนหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย พูดตะกุกตะกักว่า "ผม…ผมไม่ได้ตั้งใจ ป้า…ป้า เล่าต่อเถอะ"

ฮั่วเสี่ยวเยว่กับฮั่วหยุนฉีเห็นจางจิงจิงหัวเราะอย่างมีความสุข พวกเขาก็อดหัวเราะตามไม่ได้

ส่วนฮั่วเสี่ยวฉวนก้มหน้าด้วยความเสียใจ รู้งี้ทนอีกหน่อยก็ดี 

เสียงหัวเราะและพูดคุยอย่างสนุกสนานดังลอดมาจากห้องข้างๆ ทำให้หวู่เพ่ยหลานอดไม่ได้ที่จะหันไปพูดกับสามีของเธอว่า "ฟังดูพวกเขามีความสุขดีนะ ดูเหมือนว่าการไม่ได้นอนกับพวกเราจะทำให้พวกเขารู้สึกดีกว่าแหะ"

ถึงแม้ว่าโดยปกติแล้ว เด็กทั้งสามคนจะเป็นเด็กดีและไม่ค่อยรบกวนการพักผ่อนของพวกเขานัก แต่ช่วงนี้พวกเขาทั้งคู่ก็เริ่มชินกับการมีเด็กๆ อยู่ด้วยแล้ว 

ตอนนี้จู่ๆ ก็เหลือกันอยู่แค่สองคน พวกเขากลับนอนไม่หลับ

ในขณะเดียวกัน ฮั่วฟางฟางก็ยังไม่หลับ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของจางจิงจิงและเด็กๆ  เธอรู้สึกขุ่นเคืองใจขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปที่หน้าประตูแล้วตะโกนออกไปว่า "หัวเราะอะไรกันนักหนา? ดึกป่านนี้แล้วปล่อยให้คนอื่นนอนบ้างสิ!"

จริงๆ แล้วจางจิงจิงกับเด็กๆ ก็ไม่ได้ส่งเสียงดังอะไรมากมายเลย เป็นฮั่วฟางฟางเองที่ตั้งใจหาเรื่องชัดๆ แต่จางจิงจิงก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอทำท่าทางสบายๆ แล้วเล่าเรื่องที่เล่าค้างไว้ต่อ

เมื่อได้ยินว่าสุดท้ายแล้วหนูน้อยหมวกแดงไม่ได้เป็นอะไรและไม่ได้ถูกหมาป่ากิน  เด็กๆ ทั้งสามคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"สนุกไหม?"

"สนุก!" 

เด็กๆ ทั้งสามคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน 

“ตอนนี้ดึกแล้ว นอนกันได้แล้วนะ พรุ่งนี้ป้าต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า” จางจิงจิงบอกกับเด็กๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า

แต่ดูเหมือนเจ้าตัวน้อยยังไม่หนำใจกับนิทานเท่าไหร่นัก ผ่านไปครู่ใหญ่ก็เอ่ยถามเสียงแผ่ว “ป้าครับ ป้าครับ พรุ่งนี้ยังมีนิทานให้ฟังอีกไหมครับ?”

จางจิงจิงหาวหวอดๆ  “ถ้าพวกหนูเชื่อฟังก็มีให้ฟัง แต่ถ้าดื้อก็อด” 

“พวกเราจะเชื่อฟังครับ/ค่ะ” เด็กๆ ตอบรับอย่างว่าง่าย

หญิงสาวง่วงเต็มที พลิกตัวไปอีกด้าน “งั้นก็รีบนอนได้แล้ว”

ไม่นานนัก จางจิงจิงก็ผล็อยหลับไป ทั้งวันนี้ทำเอาเธอเหนื่อยสายตัวแทบขาด

แต่ดูเหมือนเด็กๆ จะยังมีพลังงานเหลือเฟือ ไม่มีทีท่าว่าจะง่วงเลยสักนิด

ส่วนเจ้าสามที่นอนข้างเจ้ารองก็ขยับไปใกล้ข้างพี่ชายมากขึ่น