เซียนกวีท่องโลกวรรณกรรม (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 55 :บทกวีเจ็ดสังหาร

“วันนี้เจ้าฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋าจนกลายเป็นปีศาจอีกทั้งฆ่าคนอย่างไรปราณี เจ้าเป็นศิษย์เอกของสำนัก......แล้วอย่างไรเล่า ! ”

หลินอี้มิเคยรู้สึกโมโหจนอยากฆ่าคนถึงเพียงนี้มาก่อน

ประโยคแรกในสัจธรรมของเส้นทางวรรณกรรมได้กล่าวเอาไว้ว่าปัญญาชนไม่ได้รับอนุญาต ให้ก่อนความวุ่นวายด้วยวรรณกรรม

ไม่ว่าปัญญาชนคนใดเมื่อเข้าสู่เส้นทางวรรณกรรม แก่นแท้ของการบำเพ็ญตนคืออ่านตำราของนักปราชญ์ฝึกกายบ่มเพาะจิตใจ เข้าสำนักศักดิ์สิทธิ์กำจัดปีศาจ ช่วยแคว้นผดุงความยุติธรรม

อาคมลัทธิเต๋าเป็นหายนะของโลก

หากมิมีเส้นทางวรรณกรรม โลกใบนี้ย่อมแตกสลายไปนานแล้ว

ปัญญาชนควรรู้เอาไว้ห้ามแตะต้องอาคมลัทธิเต๋าเป็นอันขาด

แม้ว่าหนทางเส้นทางวรรณกรรมจะยากลำบากอย่างมากมิเหมือนกับอาคมลัทธิเต๋าที่ฝึกฝนไม่กี่ปี ก็สามารถบดขยี้ปัญญาชนให้จมดินได้

แต่พลังของการเติบโตอย่างรวดเร็วนี้ก็สามารถขยายความปรารถนาของมนุษย์ออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด

สามารถทำให้คนไม่อาจควบคุมตนเองได้และอยากได้รับพลังที่ทรงพลังมากยิ่งขึ้น

สังหาร

กลืนกินจิตวิญญาณและเลือดเนื้อ

เป็นทางลัดเพียงหนทางเดียวในการได้รับพลังอันแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว

แต่หนทางนี้

ได้ถูกกำหนดไว้ว่าเป็นเส้นทางที่ไม่ได้รับการยอมรับและมิเป็นที่ยอมรับของใต้หล้า...

แม้หลินอี้จะมิใช่นักปราชญ์แต่เฉินห้าวหลานฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋า ควบคุมหยินเสิ่นในอาคมลัทธิเต๋าให้สังหารปัญญาชน

เขาไม่สามารถอดทนได้

วินาทีก่อนหน้านั้น

บัณฑิตเหล่านั้นยังคำนับสามคราวและโขกศีรษะคำนับเก้าครั้งให้แก่เขาและเรียกเขาว่าอาจารย์หลิน

วินาทีต่อมา

ในหมู่คนของพวกเขา กลับมีคนกลายเป็นศพที่เย็นชืดไปแล้ว

เป็นเพราะเฉินห้าวหลานไม่อาจทนรับความจริงได้คิดว่าตนนั้นมิอาจเทียบสู้เขาได้ และถูกเขาเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า

เขาสามารถมุ่งเป้ามาที่ตน

ตนก็จะสู้ไปจนถึงจุดจบ

แต่เฉินห้าวหลานกลับกระทำเรื่องที่มิสมควรมากที่สุดสังหารบัณฑิตของสำนักศึกษาด้วยหยินเสิ่นในอาคมลัทธิเต๋า

มนุษย์และเทพล้วนชิงชัง

“ฆ่า”

“ฆ่า”

มือของหลินอี้ถือพู่กันหมาป่าน้ำเงินห้าวหลานเจิ้งชี่ไหวเวียนที่ปลายพู่กัน และเขียนลงบนกระดาษซวนจื่ออย่างต่อเนื่องว่าฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า !

ฆ่าเจ็ดคำ

กึง

คำว่าฆ่าเจ็ดคำบนกระดาษซวนจื่อเปล่งแสงสีทองสว่างไสวขึ้นมาในพลัน และบานสะพรั่งในค่ำคืน

ทั่วทั้งลานสว่างไสวราวกับเป็นเวลากลางวัน

เจิ้งชี่ทะลวงเมฆ

“กรี๊ด...”

ซูเม่ยเอ๋อร์หยินเสิ่นในอาคมลัทธิเต๋าเพิ่งจะปรี่มาถึงหน้าหลินอี้ก็ต้องกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง ภายใต้แสงสีทองที่บานสะพรั่งของห้าวหลานเจิ้งชี่

พลังของหยินเสิ่นที่ยุ่งเหยิงกวาดทั้งลานจนราบเรียบ

ภูเขาจำลองพังทลาย

ต้นไม้ล้มระเนระนาด

หน้าต่างแตกกระจุย

ลานเรือนตกอยู่ในความยุ่งเหยิงบัณฑิตสำนักศึกษาก็ประสบกับสายพลังนี้เช่นกัน จนล้มลงไปกับพื้นแต่ละคนต่างก็เท้าชี้ฟ้า และส่งเสียงโอดครวญไม่หยุด

“ท่านสามี...”

ซูเม่ยเอ๋อร์กรีดร้องหยินเสิ่นได้สลายหายไปอีกคราว

พรูด

ภายในหอตำราที่ปิดตาย เฉินห้าวหลานกระอักเลือดออกมาแต่เลือดเหล่านั้นกลับปลุกปั่นให้เขาบ้าคลั่งยิ่งขึ้น

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำและกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“แม้หยินเสิ่นของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางจะสลายไปแต่ก็เป็นหยินเสิ่นในอาคมลัทธิเต๋าจากพู่กันของปัญญาชน นางเป็นอมตะ...”

“ในวันนี้ซูเม่ยเอ๋อร์รับใช้ผู้เฒ่าหยวนเสิ่น หยินเสิ่นออกจากร่าง และดูดกลืนพลังของปัญญาชน”

เฉินห้าวหลานเร่งพลังพรสวรรค์ทั่วทั้งร่างด้วยพลังของอาคมลัทธิเต๋า หลังจากที่เขียนข้อความนี้ลงไปก็มีพลังสีดำปรากฏขึ้นเหนือกระดาษซวนจื่อ

ฟิ้ว

พลังสีดำมุ่งหน้าไปทางประตูภูเขาของสำนักศึกษา

.....

“มาแล้ว”

ผู้เฒ่าหยวนเสิ่นที่ถูกกักขังไว้ในภูเขาหนังสือราวกับสัมผัสถึงอะไรบางอย่างได้ จึงหันหน้ามองไปทางสำนักศึกษาในพลัน

ณตรงนั้นมีพลังบริสุทธิ์หนึ่งสายทะลวงผ่านอากาศเข้ามา

“ดี ดีปัญญาชนฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋า วิชาดึงวิญญาณนี้สำหรับจารึกแล้วนี่คือพลังพรสวรรค์ของปัญญาชน จึงมิมีทางถูกกำจัด...”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้เฒ่าหยวนเสิ่น

ในวินาทีต่อมา

พลังบริสุทธิ์ที่ตรงมาจากสำนักศึกษานี้เห็นได้ชัดว่ามาจากอาคมลัทธิเต๋า แต่ไม่ได้รับผลกระทบจากศิลาจารึกโดยสิ้นเชิง

และเข้าไปในภูเขาหนังสือทันที

พลังบริสุทธิ์ห่อหุ้มผู้เฒ่าหยวนเสิ่นเอาไว้ ลากเขาออกไปจากภูเขาหนังสือ และผ่านตรงไปยังสำนักศึกษา

กึง

แสงสว่างในศิลาจารึกดับสูญตำรานับหมื่นฉบับในภูเขาหนังสือหายลับไป และทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ

.....

“พลังแห่งปัญญาชน เมื่อดูดกลืนพลังของผู้เฒ่าหยวนเสิ่นและด้วยการหลอมรวมของอาคมลัทธิเต๋าและหยินเสิ่นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางภายใต้พู่กันนี้หลอมรวมเป็นอสูรฟ้าขั้นสามของอาคมลัทธิเต๋า...”

“อสูรฟ้าขั้นสามสังหารปัญญาชนในสำนักศึกษาทั้งหมด”

หลังเฉินห้าวหลานประพันธ์บทความเสร็จสิ้นแล้วก็กางสองแขนออก และหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

“ฮ่าฮ่า ๆ ...”

ในขณะเดียวกัน

ผู้เฒ่าหยวนเสิ่นถูกพลังบริสุทธิ์ดูดกลืนมามิได้จมดิ่งเข้าสู่เหวินกงของเฉินห้าวหลาน

และพลังพรสวรรค์ของบทความบนกระดาษซวนจื่อก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากนั้นก็ห่อหุ้มร่างของเฉินห้าวหลานไว้ ราวกับรังไหมสีดำ

เพราะพลังพรสวรรค์ของเฉินห้าวหลานได้เปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว

ภายในเหวินกง

ผู้เฒ่าหยวนเสิ่นยังไม่ทันจะได้หัวเราะร่าสีหน้าก็เปลี่ยนไปในพลัน และกล่าวขึ้นมาว่า “เฉินห้าวหลาน เจ้ากำลังทำอันใดเจ้าเขียนบทความอันใดกัน รีบปล่อยข้าออกไปสังหารเหล่าบัณฑิต สังเวยเลือดทั่วทั้งสำนักศึกษาผิงโจว และช่วยให้ข้าได้บรรลุระดับขั้นต่อไป”

“ฮ่าฮ่า ๆ ”

เฉินห้าวหลานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง“ช่วยให้เจ้าบรรลุหยางเสิ่นขั้นต่อไป  มิสู้ทำให้ข้าบรรลุอสูรฟ้าขั้นสามเสียเอง...ข้าและหยินเสิ่นซูเม่ยเอ๋อร์ภายใต้พู่กันนี้ ตอนนี้ก็ไม่อาจแยกจากกันได้อีกต่อไปและด้วยการดึงดูดจากหยินเสิ่นขั้นสี่ของเจ้า ข้าก็จะบรรลุอสูรฟ้าขั้นสามได้...ฮ่าฮ่าฮ่า”

“เจ้า... เจ้า... เจ้าหมาป่าชาติชั่ว”ผู้เฒ่าเดือดดาลขึ้นมาในพลันแต่แล้วก็พบว่ามิสามารถหยุดมันลงได้

เพราะเหวินกงของเฉินห้าวหลานเดิมทีนั้นเป็นพื้นที่สีขาวอันกว้างใหญ่ ใจกลางกระแสของรอยแตกเล็ก ๆ นั้นมีพลังมารกำลังไหลเข้ามาไม่หยุด

พลังมารกลายเป็นโซ่ตรวนสีดำผูกมัดผู้เฒ่าหยินเสิ่นเอาไว้ ต่อจากนั้นท่ามกลางเสียงด่าทอที่เดือดดาลและตื่นตระหนก...ร่างของเขาก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโซ่ตรวนไปแล้ว

.....

ด้านนอกหอตำรา

หลินอี้เก็บพู่กันเหงื่อไหลหยดจากหน้าผาก มองไปทางเรือนเล็กที่พังทลายเต็มสายตาจากนั้นก็หันมองไปทางบัณฑิตจากสำนักศึกษาที่ล้มนอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้น

จิตใจที่สั่นไหวในที่สุดก็ได้ผ่อนคลายลง

“หยินเสิ่นของอาคมลัทธิเต๋าคงจะถูกกำจัดลงไปอีกคราวแล้ว...”

หลินอี้คิดเยี่ยงนี้อยู่ภายในใจเพียงแต่ยามมองเห็นศพที่กลายเป็นซากแห้งบนพื้น จิตใจของเขาก็ยังคงหนักอึ้ง

หากพวกเขาไม่ได้มาเรือนศิษย์ผู้สืบทอด

บางทีในชีวิตก็อาจจะมิพบเจอกับหายนะเยี่ยงนี้

“เหวินโป๋”

หลินอี้เอ่ยปากเรียก

“ขอรับ”

หลี่เหวินโป๋สะบัดไล่ฝุ่นตรงสะโพกจากนั้นก็วิ่งปรี่เข้ามา มองไปทางหลินอี้ด้วยสีหน้าชื่นชม “นายท่านจะรับสั่งอันใดหรือ”

“ไปแจ้งท่านคณบดีและท่านอาจารย์ให้มาที่นี่มาเปิดหอตำรา เฉินห้าวหลานฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋า สังหารบัณฑิตของสำนักศึกษา...จะให้เรื่องนี้จบทั้งอย่างนี้มิได้”

หลินอี้ไม่ทราบว่าสถานการณ์ของเฉินห้าวหลานเป็นเยี่ยงไรแต่คาดว่าเขาน่าจะได้รับบาดเจ็บ

นอกเสียจาก...เขายังมีไพ่ตายอื่นอยู่อีก

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นเยี่ยงไรก็ต้องเรียกคณบดีเจิ้งจือชิวและอาจารย์มาก่อน เพื่อมิให้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ

“ขอรับ”

หลี่เหวินโป๋ได้ขอตัวออกไป

หลังจากที่เหล่าบัณฑิตสงบจิตใจลงแล้วต่างก็ลุกขึ้นยืนขึ้นมา และหันมองไปทางหลินอี้ทีละคนสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายออกมาได้

หลินอี้ในระดับผู้เบิกเนตรขั้นเก้าคาดไม่ถึงว่าด้วยสมบัติวรรณกรรมขั้นพิภพจะสามารถประพันธ์ภาพประดิษฐ์ที่สามารถสังหารหยินเสิ่นออกมาได้

อย่างน้อย... ก็ต้องเป็นบทกวีระดับทะลวงแดนที่มีระดับพรสวรรค์สูงถึงห้าถัง

จิตใจของพวกเขาถูกปกคลุมด้วยความตกตะลึงมาตั้งนานแล้ว

จิตใจแตกสลาย

หลินอี้ในระยะเวลาสั้น ๆเพียงไม่กี่วัน นับแล้วก็มีถึงสี่บทกวีที่มีพลังระดับตั้งแต่ทะลวงแดนพรสวรรค์ขึ้นไปความสามารถทางบทกวีนี้...

แน่นอนว่ามิเคยมีขึ้นมาก่อนนับตั้งแต่สมัยโบราณ

“หลิน... อาจารย์หลินให้พวกข้าได้ชมภาพประดิษฐ์ได้หรือไม่”

ศิษย์ลำดับที่สี่แห่งสำนักศึกษาอย่างหวังฉุนมองไปทางหลินอี้ด้วยสีหน้าวิตกกังวล

เขาอยากชมต้นฉบับของภาพประดิษฐ์เสียเล็กน้อย

เพราะไม่เพียงแต่จะสามารถเพิ่มพลังพรสวรรค์ให้กับพวกเขาทั้งยังสามารถทำให้เกิดการตระหนักรู้มีประโยชน์อย่างมากในการฝึกฝนให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

“อาจารย์หลิน”

“โชคดีที่อาจารย์หลินมีการตอบสนองที่รวดเร็วใช้สมบัติวรรณกรรมขั้นพิภพประพันธ์บทกวีจนสร้างภาพประดิษฐ์ขึ้นมาสังหารหยินเสิ่นได้...”

“อาจารย์หลิน...ให้พวกข้าชมต้นฉบับของกวีบทนี้ได้หรือไม่”

บัณฑิตคนอื่นเองก็ไม่อาจซ่อนความคาดหวังภายในใจเอาไว้ได้พวกเขาจ้องมองไปทางหลินอี้ตาเขม็ง ด้วยท่าทางกระตือรือร้น