วิทยาศาสตร์ในโลกที่แตกต่าง

หลังจากที่ได้ยินสิ่งของที่หลี่จินต้องการลุงเชินก็ขมวดคิ้วสงสัยหนัก หนักจนต้องถามออกมา

"นี้เจ้าหนูเจ้าจะเอาพวกมันไปทำอะไร น้ำดำกับแร่ข้ายังพอจะรู้ทรายก็ยังพอรับได้ แต่ฝนกรดเขียวอันี้...เจ้าจะเอามันไปทำอะไรข้าล่ะคิดไม่ออกจริงๆ"

ฝนกรดไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นและมิราสที่เป็นน้ำกรดของผู้ใช้มิราสระดับต่ำๆยังมีความรุนแรงมากกว่าอีก

และถึงฝนกรดเขียวจะไม่อันตราย แต่ที่แห่งนั้นก็มีฝนกรดตกตลอดเวลาทำให้มันยังเป็นสถานที่อันตรายอยู่ดี เนื่องจากถ้าสัมผัสผนกรดตลอดเวลาผู้ใช้มิราสก็มีสิทธิ์ได้รับความเสียหาย...

"แน่นอนว่าเอาพวกมันมาสร้างอาวุธ" หลี่จินตอบ

หลังจากลุงเชินได้รับคำตอบก็พยักหน้าเบาๆพร้อมกับวาร์ปหายไป…

ซูเฟยที่เห็นลุงเชินหายไปก็เดินเข้ามาหาหลี่จินแล้วเอ่ยปากถาม “หลี่จิน นี้เจ้ารู้จักลุงเชินด้วยรรึ”

“ทำไมเจ้าถึงถามอย่างงั้นล่ะ” หลี่จินตอบด้วยคำถาม

“ก็ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ตกใจที่อยู่ดีๆลุงเชินก็โผล่ออกมา” ซูเฟยหยุดก้าวเดินพร้อมกับพูดด้วยความสงสัย

"เจ้าลองไปถามเฉินเฉินดู"พูดจบหลี่จินก็เดินออกมาโดนไมสนใจเฉินเฉินที่กำลังงถูกซูเฟยเข้าไปถาม...

สาเหตุที่หลี่จินเดินออกมาก็เพราะเขากำลังจะสร้างปืนระบบคานเหวี่ยง m-1187 ใช้แมกกาซีนแบบสองชั้นบวกกับรังเพลิงทำให้บรรจุกระสุนได้ 7 นัด...

หลังจากที่หลี่จินเข้ามาในฐานเขาก็หยิบโครงไม้ปืนที่เคยซื้อเอาไว้พร้อมกับเหล็กจำนวนหนึ่งออกมาจากฐาน และนั่งลงบนโต๊ไม้ที่อยู่นอกฐานซึ่งมันก็ทำให้คนทั้งหมดตรงนั้นมองดูด้วยความสนใจ

"หลี่จินเจ้าจะสร้างปืนรึ" เฉินเฉินที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับการจัดการแรดเขาน้ำแข็งให้ซูเฟยฟังจบ ก็ถามขึ้นพร้อมกับเดินมาหาหลี่จินด้วยความสงสัย

"ใช่ ข้ากำลังจะสร้างปืนระบบคานเหวี่ยง m-1187" หลี่จินมองไปที่หลินฟานที่สนใจแต่ก้อนเศษไม้ที่เริ่มแดง แล้วก็ค่อยหันกลับมาทางโครงไม้กับปืนจากนั้นก็พยักหน้าพร้อมกับตอบคำถาม

จากนั้นหลี่จินก็เริ่มสร้าง m-1187...อย่างแรงก็ต้องสร้างที่บรรจุกระสุนก่อนซึ่งมันมีสองชั้น ชั้นล่ะ 3 นัดใช้คันโยกที่เชื่อมกับสปริงที่เมื่อดันกระกระสุนสปิริงจะส่งกระสุนขึ้นแต่เมื่อดึงออกมันจะดันให้กระสุนข้างหน้าเข้าสู่รังเพลิงพร้อมกับทำให้ปลอกกระสุนที่ถูกใช้แล้วเด้งออก…

ซึ่งเมื่อทำช่องใส่เก็บบรรจุเสร็จหลี่จินก็ไปทำส่วนกลไกในปืนต่อ…ปืนนี้เริ่มซับซ้อนขึ้นนิดหน่อย มันมีส่วนกลไกส่งกระสุนขึ้นรังเพลิง ส่วนที่กระแทกแก็บที่อยู่ในรังเพลิงและตัวระบายกระสุนที่ใช้แล้วออก

ประมาณ 30 นาทีกว่าๆปืนคานเหวี่ยง m-1187 ก็ได้ปรากฏในโลกนี้…หลี่จินชักบรรจุกระสุนเล่นๆสองสามครั้งก็เห็นว่ามันปกติดี…

และต่อไปก็ต้องเริ่มผลิตปืนกระบอกอื่นต่อนั้นก็คือ Kar98k ปืนนี้เป็นปืนที่ไม่ค่อยซับซ้อนเท่าไหร่ เนื่องจากมันมีแค่ส่วนที่ใช้บรรจุกระสุนกับสับกระสุน...

แต่ในขณะที่หลี่จินกำลังจะเริ่มสร้าง Kar98k อยู่นั้นเสียงของเฉินเฉินก็ดังขึ้น!

"นี่พวกเจ้า! มีสัตว์เวทกำลังวิ่งมาทางนี้!!" เฉินเฉินตะโกน

นั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นลุกขึ้นพร้อมกับมองไปตามทางที่เฉินเฉินหัน แล้วมันก็มีจริงๆสัตว์เวททั้งสองมีตัวหนึ่งตัวรูปร่างเหมือนหมูป่าที่สูงประมาณ 2 เมตรและตามตัวคลุมไปด้วยดินที่มีลาวาแทรงอยู่

ส่วนอีกตัวคล้ายๆกับเสือซึ่งมันมีผิวเหมือนกับผิวต้นไม้...

เมื่อทุกคนเห็นสัตว์เวททั้งสองใกล้เข้ามาทุกคนยกเว้นหลี่จินก็อุทานพร้อมกัน "ปีศาจโรคละบาด!!!"

"ปีศาจหรอ...ไม่ใช่มันต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยืนสองขา มีหัวเป็นสัตว์พร้อมกับปล่อยออร่าสีดำไม่ใช่หรอ?!" หลี่จินถามด้วยความสงสัย

"ที่เจ้าพูดมามันคืออะไรกัน? ที่จริงแล้วปีศาจมันมี 2 กลุ่ม ที่เป็นปีศาจมาตั้งแต่ต้นกับสัตว์ที่ติดเชื้อจนกลายเป็นปีศาจ

กลุ่มที่เป็นปีศาจตั้งแต่เกิด เมื่อเกิดมาจะมีระดับเทียบเท่ากับสัตว์เวทเลยทีเดียว แต่กลุ่มที่ติดเชื้อหรือก็คือเป็นสัตว์เวทที่โดนปีศาจโรคละบาดโจมตีพร้อมกับแพร่เชื้อปีศาจโรคละบาดให้ 

ซึ่งถ้าสัตว์เวทกันเอาไว้ไม่อยู่ ตัวของมันก็จะกลายเป็นปีศาจที่จ้องแต่จะฆ่ามนุษย์และแพร่เชื้อใส่สัตว์เวทตัวอื่นเท่านั้น สามัญสำนีถปกติจะหายไป"

หลินฟานหันกลับมาอธิบายให้หลี่จินฟังแล้วหันกลับไปเตรียมต่อสู้ ซึ่งก็คือการเอาขวดยาสองขวดออกมาจากแหวนมิติและโยนขวดหนึ่งมาให้หลี่จินพร้อมกับพูดว่า

"ยากระตู้นนี้ทำมาจากต้นเวทชั้นสูงคาโมโรกับส่วนผสมอีกหลายอย่างมีผลกระตุ้นให้เราตื่นตัวตลอดการต่อสู้"

หลินฟานกล่าวพร้อมกับเปิดเกระจุกฝาขวดฝลึกสีฟ้าและดื่มน้ำยาลงไป ซึ่งอีก3คนก็เอามันออกมาจากแหวนมิติและดื่มมันเช่นกัน...

หลี่จินที่ได้รับยามาก็ทำใจและฝังความคิด ที่ว่าผลเสียของสารกระตุ้นอื่นของโลกเก่าที่ทำให้ติดและอาการต่างๆที่เกิดขึ้น หลังจากผลหายตื่นตัวหายไปไม่มีอยู่ในสมุนไพรในโลกนี้จากนั้นก็ดื่มมันรวดเดียวหมด...

ฟึบ! อาการตื่นตัวมันเกิดขึ้นเร็วมาก มันทำให้หลี่จินรู้สึกตื่นตัวอย่างที่สุดอ าการที่ล้าที่เกิดจากการทำสิ่งต่างๆหายไป รวมถึงความล้าจากอาการการหลอนก็ลดลงซึ่งมันทำให้หลี่จินเกิดความรู้สึกกระปีกระเป่าในรอบหลายปี!

หยิบลูกโม่ออกมาจากซองพร้อมกับบรรจุกระสุนที่เหลืออยู่อีก 13 นัดให้ซูเฟยพร้อมกับพูดว่า

"เจ้าใช้ปืนนี้ซะ" เมื่อหลี่จินพูดจบเขาก็เดินเอาปืนไปให้ซูเฟย

จากนั้นหลี่จินก็หยิบปืนระบบคานเหวี่ยงที่พึ่งสร้างพร้อมกับบรรจุกระสุน 6 นัดเข้าไปแล้วชักกระสันโดยการควง จนตัวของหลี่จินหันไปทางปีศาจทั้งสองที่กำลังวิ่งเข้ามา ชักเค็ก

เสียงบรรจุกระสุนดันพร้อมกับหลี่จินที่จับปืนทั้งสองข้างเล็งไปทางปีศาจทั้งสองที่กำลังวิ่งเข้ามา

สาเหตุที่หลี่จินมีอารมณ์มาแสดงควมเท่ของปืนก็เพราะหลังจากดื่มยาเข้าไป เขาชั่งก็รู้สึกปลอดโปร่ง!

แต่ทุกคนที่เห็นก็ไม่ได้ชมเพราะตอนนี้สถานการณ์ยังตึงเครียด

"ซูเฟยอย่าพึ่งยิงรอสัญญาจากข้าก่อน!"หลี่จินที่เห็นซูเฟยจะยิงปืนก็โพล่งขึ้นเพราะตอนนี้เสื้อไม้ที่วิ่งนำหน้างอยู่ห่างออกไปประมาณ 700 เมตร...

เมื่อเห็นซูเฟยหยุดคิดที่จะยิงกระสุนก็หันไปพูดกับเฉินเฉินที่กำลังกดดันเหมือนกับคนอื่นๆ

"เฉินเฉิน เจ้าจะใช้อวตารลุงเชินหรือไม่" หลี่จินถามด้วยสีหน้าตึงเครียดเล็กน้อยเนื่องจากเขายังไม่ได้ซ่อมปืนใหญ่และสร้างกระสุนปืนใหญ่เลย

"ไม่! เราจะรบกวนลุงเชินตลอดไม่ได้เราต้องรู้จักพึ่งตัวเองซดบ้าง!!" เฉินเฉินกล่าวตอบหลี่จิน

หลี่จินที่ได้รับคำตอบก็พยักหน้าเล็กน้อย พร้อมกับวิ่งไปที่ปืนใหญ่ที่เคยใช้โจมตีแรดเขาน้ำแข็ง แล้วเอามือขวาไปสัมผัสส่วนฐานที่แบนราบ

จากนั้นก็ควบคุมให้เหล็กไหลเข้ามาทีแขน แล้วก่อตัวเป็นปลอกแขนที่ยาวไปถึงไหล่และที่มีตรงจับที่มือ…ใช้เวลาไป 1-2 นาทีก็เสร็จเนื่องจากความชำนาญที่เพิ่มากมขึ้น...

เมื่อสร้างเสร็จหลี่จินก็เดินไปยืนอยู่ที่ข้างๆซูเฟยพร้อมกับยกปืนเล็ง ซึ่งใช้มือขวาเป็นมือที่ใช้ลั่นไกเพราะตรงส่วนนิ้วและมือไม่ได้มีเหล็กคลุม…

เสือไม้ที่วิ่งเร็วกว่าหมูห่างออกไป 400 เมตร...

เสื้อไม้ห่างออกไป 350 เมตรซึ่งตอนนี้สถานก็เริ่มตึงเครียดมากขึ้น...

เมื่อเสือไม้อยู่ในระยะประมาณ 200 เมตรหลี่จินก็ตะโกนออกมาทันที "ยิง!!"

ซูเฟยยิงรวดเดียว 6 นัด! ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

ส่วนหลี่จินนั้นยิงไปแค่ 1 นัด ปัง! 

กระสุน 6+1 นัดพุ่งเข้าไปหาเสือไม้กกระสุนทั้ง 6 นัดของซูเฟยอภิมหาโชคดีเพราะถึงจะโดนแค่ 1 นัด แต่มันก็ไปโดนที่ตาพอดี!

ส่วนของหลี่จินมันกลับไปโดนเชียดหน้าแทนไปซะงั้น

แต่ก็โชคดีที่กระสุนที่โดนตาของเสือทำให้ขาสะดุดพร้อมกับลอยขึ้นฟ้า...

เมื่อร่างของเสือตกลงพื้นมันก็ไถลจนมาถึงระยะประมาณ 100 เมตร แต่มันก็ยังไม่ตายและพยายามลุกขึ้น 

เฉินเฉินที่เห็นอย่างงั้นก็ยกนิ้วชี้กับกลางสะบับควบคุมแสงอาทิตย์ให้ควบแน่นกลายเป็นหอกที่อัดไปด้วยพลังศักสิทธิ์ตรงระยะ 60 เมตรห่างจากตัวเอง 

จากนั้นเธอก็หันนิ้วชี้กับกลางที่หลังมือหันขึ้นแล้วสบัดมันลงพร้อมกับบังคับให้หอกพุ่งไปหาเสือไม้

และถึงแม้เสือมันจะอยู่นอกระยะการใช้พลังของเฉินเฉินก็ตามหอกนั้นก็พุ่งออกไปได้ เพราะหลังจากหอกแสงออกจากเขตควบคุมมันก็ไม่ได้หายไปทันทีแต่จะหายไปอย่างช้าๆแล้วแต่ตัวคน                  

แต่เฉินเฉินก็ไม่สามารถควบคุมหอกนั้นได้หลังจากที่มันพุ่งออกไปจากอาณาเเขตควบคุม ทำได้แค่พุ่งออกไปตามพลังงานจลน์...

เพราะด้วยความเร็วและความแข็งแกร่งของพลังงานศักสิทธ์ หอกนั้นก็พุ่งใส่ดวงตาข้างที่ถูกยิงได้อย่างง่ายดาย 

และการซ้ำของเฉินเฉินทำให้กระโหลกที่เกิดรอยร้าวเล็กน้อยแตกออก จากนั้นหัวกระสุนและปลายหอกพุ่งเข้าถึงสมองทำให้เสือไม้ตายทันที...

"แต่ก่อนเสื้อตัวนี้น่าจะเคยเป็นตัวอ่อนเวทชั้นสูง มาก่อนจะกลายเป็นปีศาจโรคละบาด" เฉินเฉินพูด

"ข้าเห็นด้วย แต่หมูป่าตัวนั้นน่าจะเคยเป็นหมูป่าภูเขาไฟที่มีธาตุไฟกับดินผสมกัน ซึ่งมันน่าจะโตเต็มวัยแล้ว.."หลินฟานพูดอย่างกดดัน

"ระดับไหน?" หลี่จินถามพร้อมกับชักกระสุน ชักเค็ก(เสียงชักกระสุน)

"สัตว์เวทระดับกลาง" หลินฟานตอบ

หลี่จินที่ได้ยินก็พยักและคิดในใจว่า 'แรดเขาน้ำแข็งสัตว์เวทระดับต่ำยังต้องใช้ปืนใหญ่ แต่สัตว์เวทระดับกลางใช้แค่ปืนจะรอดรึเปล่านะ…'

"ซูเฟยถอยออกไปอยู่กับพี่สาวของเจ้าก่อน"หลี่จินหันไปบอกซูเฟย

ซูเฟยพยักหน้าพร้อมกับเดินมายื่นปืนลูกโม่ให้หลี่จิน หลี่จินก็รับไว้และใส่ซอง...ซูเฟยที่มอบปืนลูกโม่ก็ให้วิ่งไปหาซูเหม่ยเหม่ยอย่างว่าง่าย แต่มือกลับกำแน่นอย่างเจ็บใจ...

หลังจากมองซูเฟยเดินออกไปหลี่จินก็หันไปพูดกับเฉินเฉินที่กำลังจะโจมตี "เฉินเฉิน! สั่งการซะ"

"อะไรกัน! ทำไมถึงเป็นข้าล่ะเจ้าก็เป็นได้!!" เฉินเฉินท้วงเพราะจากความรู้เกี่ยวกับปืนหลี่จินน่าจะฉลาดดว่าตน

หลี่จินที่ได้ยินคำถามก็รีบตอบเพราะหมูป่าใกล้มาถึงแล้ว

"แม้ข้าจะมีความรู้เกี่ยวกับผู้นำ แต่ก็ใช้ได้ไม่ดีเท่าไหร่...ส่วนหลินฟานข้าคิดว่าเขาจะกังวลเรื่องซูเหม่ยเหม่ยมากเกินไปจนคิดอะไรไม่ออก"

หลินฟานที่ได้ยินก็ไอออกมาสองทีเพราะที่หลี่จินพูดมันโครตจริง

ส่วนเฉินเฉินที่ได้ยินก็พยักหน้าอย่างไม่มีทางเรื่องและเริ่มสั่งการ

"หลี่จินเจ้าพยายามสกัดของหมูป่าและพยายามเล็งไปที่ตา ส่วนหลินฟานพยายามพันธการหมูป่าและช่วยหลี่จินโจมตีดวงตา!" 

ทั้งสองพยักหน้าจากนั้นหลี่จินก็ยกปืนขึ้นเล็งหมูป่าที่ตอนนี้อยู่ห่างออกไป 200 กว่าเมตร!

เมื่อมันเข้ามาใกล้ประมาณ 150 เมตรก็เริ่มยิง!..ปัง! ขาหน้าข้างซ้ายของหมูป่ามีเลือดกระเด็นออกมาเล็กน้อยน่าจะเป็นแค่แผลถลอก

ส่วนหมูป่าไม่มีความสะทกสะท้านแถมยังขับลูกกระสุนออกมาแล้วเริ่มฟื้นฟูตัวเองอย่างรวดเร็ว

'เหมือนจะเข้าไม่ลึก' หลี่จินคิดพร้อมกับชักกระสุน แล้วเล็งไปขาซ้ายและยิงอีกนัด ปัง! กระสุนกระทบขาหน้าซ้ายของหมูป่าที่อยู่ในระยะ 100 เมตร

ขาซ้ายก็มีผลลัพย์เหมือนเดิมแต่ครั้งนี้เหมือนจะเข้าลึกกว่านัดแรกทำให้มันช้าลงเล็กน้อย ซึ่งหลี่จินชักกระสุนพร้อมกับจะยิงอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันได้ยิงหลี่จินก็ต้องหยุดเอาไว้ก่อนเพราะหลินฟานเริ่มเคลื่นไหว หลินฟานยื่นมือที่แบไปทางหมูป่าแล้วกำมือแน่น! จากนั้ก็มีแกนสร้างปรากฏอยู่ตรงหน้าหมูป่า

พร้อมกันนั้นหลินฟานก็ยกมือขึ้นและฟาดมันลง!