มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]

“คุณหนู! คุณหนู!”

เสียงฝีเท้ารีบร้อนดังขึ้นจากที่ไกลๆใกล้เข้ามาไม่นานกลุ่มคนสวมชุดสูทสีดำ 5 คนก็รีบวิ่งเข้ามา เมื่อมองดูรถตู้สีดำและคนอีกสี่คนที่นอนอยู่บนพื้นใบหน้าของพวกเขาก็แสดงความตกใจออกมาแล้วรีบเอ่ยถาม “คุณหนู ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? พวกเรา......”

“ไม่เป็นไรไม่เป็นไร.......ไม่เป็นไรก็แปลกแล้ว!” หญิงสาวกระทืบเท้าแรงๆครั้งหนึ่งน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวทำให้ชายในชุดสูทสีดำห้าคนก้มหัวลงต่ำพร้อมเพรียงกัน “อีกนิดฉันก็จะโดนลักพาตัวอยู่แล้วพวกนายรู้หรือเปล่า!ถ้าไม่มีคนมาช่วยฉันล่ะก็ ตอนนี้ฉันก็คง....ก็คง..... ฮึ้ม!!”

“ข...ขอโทษครับคุณหนู” นี่เป็นความผิดพลาดของพวกเราเองก่อนหน้านี้คุณเฟิงเป็นคนคุ้มกันคุณหนูตลอด ครั้งนี้คุณเฟิงไม่อยู่เมื่อเจอสถานการณ์แบบนั้นพวกเราก็เลยตามไปด้วยความเคยชินจนลืมไปว่าคุณหนูอยู่คนเดียวหลังจากกลับไปแล้วขอให้คุณหนูลงโทษพวกเราเถอะครับ......คุณหนู คนพวกนี้คือ....”

ชายคนหนึ่งทรุดกายลงตรวจสอบลมหายใจของชายชุดดำทั้งสี่คนไม่นานเขาก็ยืนขึ้นมา ใบหน้าเคร่งขรึมส่ายหน้าก่อนจะพูดออกมา “พวกมันตายหมดแล้ว”

ไม่เพียงแค่ตาย แต่เมื่อพวกเขาตั้งใจตรวจสอบร่างกายของคนพวกนี้กลับพบว่าไม่มีรอยเลือดหรือร่องรอยการได้รับบาดเจ็บใดๆเลยอีกทั้งสีหน้าตอนที่พวกมันตายยังเป็นสีหน้าของความหวาดกลัวเหมือนกันอีกด้วย

“ตายแล้ว?”

“ห๊า? ตายแล้ว!?”หญิงสาวถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่ตั้งใจ สองมือของเธอยกขึ้นปิดปากคิดถึงคนที่หยุดลูกกระสุนนั่นไว้และฆ่าคนเหล่านี้จนหมด........หรือเขาจะเป็นคนที่คุณพ่อเคยพูดถึงสัตว์ประหลาดที่ไม่ควรไปตอแยด้วยงั้นเหรอ?

“จะต้องมีหนอนบ่อนไส้ทำให้ข้อมูลของคุณหนูรั่วไหลแน่ๆหลังจากกลับไปแล้วพวกเราต้องหาตัวมันมาให้ได้ คุณหนู พวกเรากลับกันก่อนเถอะครับพวกเราโทรหานายท่านเรียบร้อยแล้ว ท่านบอกว่า.......”

“นายไม่ต้องมาพยุงฉันหรอกฉันเดินเองได้!” หญิงสาวโบกมือ เดินไปด้านหน้าด้วยความโกรธ“มีพวกนายแล้วมีประโยชน์อะไรบ้าง วันนี้ก็เกิดเรื่องสองครั้งแล้วครั้งแรกก็โดน......”

ใบหน้าของชายห้าคนที่อยู่ด้านหลังของหญิงสาวเต็มไปด้วยความอับอายเมื่อได้ฟังมันเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้เลย วันนี้คุณหนูพบเจอเรื่องไม่คาดฝันถึงสองเรื่องครั้งแรกก็ตอนไปรับอุปกรณ์เชื่อมต่อเกม World of Fate เนื่องจากอุปกรณ์เชื่อมต่อเกมWorld of Fate ผูกติดกับ DNA ของผู้เล่นดังนั้นจึงต้องไปรับด้วยตัวเองแต่กลับไม่คาดคิดว่าจะถูกคนลวนลามกลางถนน และพวกเขาก็จับไม่ได้ไล่ไม่ทันแม้แต่เงาครั้งที่สองก็เกือบจะถูกลักพาตัวแล้ว ถ้าไม่ได้ชายนิรนามช่วยเอาไว้ก็ไม่รู้ว่าผลที่ตามมา.........คิดถึงตรงนี้ใบหน้าของคนทั้งหน้าก็มีเหงื่อไหลซึมไม่หยุดเหมือนคนเป็นไข้

แต่เสียงน่ากลัวของคุณหนูก็หยุดลงอย่ากะทันหันเท้าของเธอก็ชะงักลงตรงนั้น คิดไปถึงตอนเช้าตอนที่ถูกใครบางคนจับหน้าอกเงาร่างที่วิ่งห่างออกไปทั้งสองค่อยๆหลอมรวมกันเป็นหนึ่งแม้แต่สีของเสื้อผ้าและรองเท้า แบบนั้นมัน...... “อ๊า!!” หญิงสาวชี้ไปด้านหน้าแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง“เขาก็คือคนที่ลวนลามฉันกลางถนนคนนั้นเอง!!!”

--------------------

---------------------

“.......เล่ยเฟิงอมยิ้มของคุณตกอยู่น่ะค่ะ”

เมื่อกลับถึงบ้าน ปิดประตูเรียบร้อยคิดไปถึงคำพูดที่ดังขึ้นด้านหลังนั่นเย่เทียนเซี่ยก็อยากจะตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

“อุวะฮ่าๆๆๆ นายท่านกลับมาแล้วเหรอเจ้าคะอมยิ้ม ได้ซื้ออมยิ้มกลับมาไหมเจ้าคะ?” เมื่อเห็นเย่เทียนเซี่ยกลับมากั่วกัวที่บินไปทั่วทุกมุมในห้องของเย่เทียนเซี่ยก็พุ่งเข้ามาแล้วตะโกนออกมาอย่างรีบร้อน

อมยิ้ม......เย่เทียนเซี่ยสีหน้ามือครึ้มลง“ฟุบ” เขานั่งลงบนโซฟาแล้วพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง “ไม่มี......แล้วทีหลังก็ไม่ต้องพูดถึงไอ้สิ่งที่เรียกว่าอมยิ้มขึ้นมาอีกนะ!”

ท่าทางตื่นเต้นของกั่วกัวหายไป เธอกระพริบตาปริบๆความคับข้องใจกระจายอยู่บนใบหน้า “ฮือ.....นายท่านรับปากข้าแล้ว.......รับปากแล้วว่าจะซื้ออมยิ้มให้กั่วกัวกิน........นายท่านจะไม่รักษาคำพูดไม่ได้นะเจ้าคะ......นายท่านโกหกกั่วกัวเด็กสาวที่น่ารักและเชื่อฟังที่สุดได้ยังไงกันเจ้าคะ....”

สีหน้าของกั่วกัวตัวน้อยในเวลานี้น่าสงสารอย่างยิ่งใบหน้ารูปไข่ขึ้นสีแดง สองมือเล็กๆของเธอขยุ้มกระโปรงไปมา ดวงตามีน้ำเอ่อคลอราวกับหมอกฝนลอยขึ้นมาจากทะเลสาบบนภูเขาเทียนซาน ปากเล็กๆยื่นออกมาพลางพึมพำแล้วตามมาด้วยเสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นมาราวกับได้รับโทษทัณฑ์จากสวรรค์

ความน่าสงสารของกั่วกัวราวกับเป็นอาวุธทำลายล้างที่ยิ่งใหญ่ทำลายการป้องกันอันแข็งแกร่งได้แม้แต่การป้องกันของเย่เทียนเซี่ยเองก็ถูกทำลายมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเขารีบหยิบเอาอมยิ้มจากกระเป๋าขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าของกั่วกัว “วางใจเถอะนะ ฉันแค่ล้อกั่วกัวเล่นเท่านั้นเองดูสิ.....ฉันซื้ออมยิ้มมาให้กั่วกัวแล้ว”

ความเร็วในการเปลี่ยนอารมณ์ของกั่วกัวเรียกได้ว่าขั้นเทพสะท้านฟ้าสะเทือนดินเพียงแวบแรกที่อมยิ้มปรากฏตรงหน้าอาการของความคับข้องใจจนอยากจะร้องไห้ก็หายไปเป็นปลิดทิ้งดวงตาที่เดิมทีเต็มไปด้วยน้ำตาก็กระพริบปริบๆด้วยความตื่นเต้น ร่างของเธอลอยขึ้นมาแล้วหยิบอมยิ้มที่ค่อนข้างใหญ่สำหรับตัวเธอมาถือไว้ในมือเสียงเบาๆลอยออกมาจากริมฝีปากที่อ้ากว้าง “โอ้โห นี่ก็คืออมยิ้มใช่ไหมเจ้าคะ? มันสวยมากเลย!”

“........ใช่” เย่เทียนเซี่ยรู้สึกเสียใจขึ้นมาที่ตัวเองไม่ไปซื้อแตงโมมาแทนหลังจากนั้นก็บอกเธอไปด้วยใบหน้าเคร่งขรึมว่านี่คืออมยิ้ม

“ว๊าว.....วะฮ่าๆๆๆนายท่านเป็นคนดีจริงๆ นายท่านดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ ฮุเร่!”กั่วกัวถืออมยิ้มแท่งสวยแล้วบินไปบินมาด้วยความดีใจ สองมือเล็กๆของเธอขยับไปมาไม่หยุดแต่ผ่านไปสักพักเธอก็เรียนรู้ที่จะแกะกระดาษห่อด้านนอกออกด้วยตัวเองเธอตรวจสอบอมยิ้มตรงหน้าด้วยจมูกแล้วก็ได้กลิ่นหอมหวานของผลไม้ที่ทำให้ดวงตาของเธอหลับพริ้มแสดงออกถึงความเพลิดเพลินได้อย่างน่ารักน่าชังหลังจากนั้นก็ยื่นลิ้นเล็กสีชมพูออกมาอย่างระมัดระวังแล้วเลียด้านบนของอมยิ้มเบาๆ

“ว๊าว! หวานมากเลยมันอร่อยจริงๆเจ้าค่ะ” ดวงตาของกั่วกัวเปลี่ยนเป็นประกายสุกใสปากก็พูดด้วยน้ำเสียงไพเราะน่าฟังออกมาไม่หยุด สองมือน้อยถืออมยิ้มเอาไว้ลิ้นเล็กกะทัดรัดสีชมพูเลียอมยิ้มต่อไป......ภาพตรงหน้าทำให้เย่เทียนเซี่ยที่มองอยู่นิ่งไปเล็กน้อย

เขาตั้งใจที่จะหาอะไรซักอย่างมากินเป็นมื้อเย็นเพราะตอนนี้เวลาก็เดินมาถึงสามทุ่มครึ่งแล้วอาหารสามมื้อต่อวันของเย่เทียนเซี่ยไม่มีกฎตายตัวมื้ออาหารของเขาก็แค่ทำให้ท้องอิ่มเท่านั้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานเขาเพิ่งจะกินอะไรเข้าไปเขายังไม่รู้เลยตอนที่กำลังกินอยู่ก็ไม่ได้สนใจเรื่องรสชาติเสียด้วยซ้ำ

แต่มื้อเย็นของกั่วกัว.......ถ้าหากเธอต้องการมื้อเย็นอ่ะนะก็คงจะเป็นอมยิ้มที่เธอกำลังถืออยู่ตอนนี้นั่นแหละ เวลาผ่านไปไม่นานอมยิ้มแท่งนั้นก็ถูกเธอเลียจนมีขนาดเล็กลงครึ่งหนึ่งเย่เทียนเซี่ยลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้น “กั่วกัว ฉันจะไปอาบน้ำแล้วเธอเป็นเด็กดีดูทีวีไปนะ กินอมยิ้มแล้วก็อย่าไปวิ่งเล่นมั่วซั่วล่ะ”

“รู้แล้วเจ้าค่ะนายท่านกั่วกั่วจะเป็นเด็กดีที่สุดเจ้าค่ะ” กั่วกัวน้อยกลับไปสนใจเลียอมยิ้มในมือต่อไปดวงตาสุกใสเหมือนดวงดาวจ้องไปยังภาพบนทีวีอย่างตื่นเต้น

ภายในห้องน้ำเย่เทียนเซี่ยเอนตัวลงท่ามกลางสายน้ำเย็นสบายในที่สุดเขาก็ได้คิดพิจารณาเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากเขาเข้าไปใน World of Fate ในวันนี้อย่างละเอียดคนเดียวเงียบๆการปรากฏของห้วงเวลาแห่งโชคชะตาการปรากฏตัวของกั่วกัว......แล้วไหนจะยังมาปรากฏตัวในชีวิตจริงของเขาอีก สิ่งที่อยู่เหนือข้อจำกัดพวกนี้ทำให้เขายากจะเชื่อว่ามันเป็นภาพลวงตาเขาก้มหน้าลงต่ำ ลูบไล้เครื่องประดับสีดำบนอกไปมา......สิ่งนี้เรียกว่าห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์เย่เทียนเซี่ยหลับตาลง ในหัวมีความคิดวนไปเวียนมาปรากฏเป็นภาพของนางฟ้าคนหนึ่งที่เขาไม่อาจลืมเลือนในตอนนั้นเมื่อเธอจากไปก็เหลือไว้เพียงของสิ่งเดียวเขาไม่เคยปล่อยให้มันอยู่ห่างกายเลยแม้แต่ครั้งเดียวแม้แต่เวลาอาบน้ำก็จะเอามันไว้ข้างกายเสมอ

บางทีเขาอาจจะสามารถค่อยๆหาคำตอบได้จากร่างกายแปลกๆของกั่วกัวก็เป็นได้แต่ทว่าสิ่งที่ต้องทำเป็นอย่างแรกก็คือการติดสินบนยัยตัวจิ๋วทีละเล็กทีละน้อย......เช่นการซื้ออมยิ้มให้เธอก็ถือเป็นก้าวแรกเมื่อคิดถึงภาพของกั่วกัวที่ถืออมยิ้มเอาไว้เย่เทียนเซี่ยก็หยุดหัวเราะไม่ได้

น้ำเย็นกำลังช่วยลดอุณหภูมิของร่างกายของเขาคลายความร้อนจากค่ำคืนอันร้อนระอุ เย่เทียนเซี่ยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกโยนความคิดวุ่นวายทั้งหมดออกไป หลับตาเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกที่ถูกแช่อยู่ในน้ำเย็นเย็นสบายจนอยากจะหลับไปเสียเลย

“อั๊ยหยา! นายท่านอาบน้ำอยู่เองหรือเจ้าคะ.......อุวะฮ่าๆๆข้ารักการอาบน้ำเป็นที่สุด ข้าก็อยากอาบน้ำด้วยเจ้าค่ะ!”