ตลอดสองสามวันแรก ศิษย์ฝึกหัดทั้งหลายต่างถูกฝึกฝนปรับพื้นฐาน ทั้งการยืดเส้นยืดสาย ฝึกหายใจ ฝึกยืนทรงกาย และฟังบรรยายกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ของสำนักคุ้มภัยหมื่นลี้ ทุกเช้าล้วนต้องตื่นั้แ่ฟ้ายังมืด ขณะที่ร่างกายยังไม่ทันคุ้นชิน หลายคนบ่นอุบว่าทรมานยิ่งกว่าอยู่บ้านเสียอีก แต่ก็มิอาจละทิ้งกลางคันได้
เช้าวันหนึ่ง เหล่าศิษย์ฝึกหัดถูกนัดหมายให้มารวมตัวที่ประตูเมืองทิศเหนือ ั้แ่ยังไม่ทันสว่างดี ครูฝึกแจ้งคำสั่งเรียบง่ายว่า วันนี้เพียงวิ่งติดตามศิษย์ป้ายทองแดงสองคน มุ่งขึ้นไปยังเขาสูงทางทิศเหนือเท่านั้น
แรกเริ่มทุกคนยังยิ้มแย้ม พูดคุยหยอกล้อ วิ่งไปด้วยกันเหมือนเล่นสนุก แต่เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน เสียงหัวเราะเริ่มหายไปแทนที่ด้วยลมหายใจหอบถี่ หลายคนสบถว่าตนน่าจะไม่กินข้าวเช้ามามากนัก บางคนเริ่มช้าลง ระยะห่างกับศิษย์ผู้นำด้านหน้าค่อย ๆ กว้างออกไป
มู่เฉินกลับยังคงก้าวเท้าได้มั่นคง ใบหน้าไม่เผยอาการเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย ด้วยพื้นฐานที่เคยฝึกฝนท่ามกลางหุบเขา เื่เช่นนี้สำหรับเขาแล้วถือเป็เื่เล็กน้อย แต่สายตาที่มองไปรอบข้างก็เต็มไปด้วยความสงสารต่อผู้ที่ล้มลงไปนอนกองกับพื้น บ้างก็คลานไปข้างหน้า บ้างหมดแรงจนตัวสั่นงก
ด้านหลังมีครูฝึกป้ายเงินขี่ม้าตามมาอย่างใจเย็น ใบหน้าเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์ พาให้ทุกคนเข้าใจได้ว่าหากใครหมดแรงจริง ๆ ก็เพียงถูกพากลับ ไม่มีสิทธิ์ร้องขอผ่อนผัน
เส้นทางขึ้นเขาแม้มิใช่ชันดั่งหน้าผา หากแต่ยาวไกลวกวน รถม้าสามารถผ่านได้ แต่ก็ต้องอ้อมเลี้ยวไปมา เมื่อศิษย์ป้ายทองแดงทั้งสองที่นำขบวนเริ่มชะลอฝีเท้า เพราะตนเองก็ใกล้หมดแรง ศิษย์ฝึกหัดที่ตามหลังมาเห็นดังนั้นก็พลอยโล่งใจ พากันหยุดวิ่ง หอบหายใจระงม
ไม่ทราบเวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดทุกคนก็มาถึงที่ราบกว้างเบื้องบน บริเวณนั้นมีศิษย์สำนักคุ้มภัยหมื่นลี้หลายคนรออยู่แล้ว พร้อมอาหาร น้ำ และสมุนไพรสำหรับบรรเทาอาการอ่อนล้า ศิษย์ที่มาถึงก่อนล้วนทรุดตัวลงไปนอนกับพื้น แทบไม่มีใครเหลือเรี่ยวแรง แม้แต่ศิษย์ป้ายทองแดงที่เป็ผู้นำก็เช่นกัน
บรรยากาศบนที่ราบนั้นเย็นสบาย หมอกหนาทึบปกคลุมทั่วบริเวณ พอหมอกค่อย ๆ จางลงก็เผยให้เห็นอาคารสูงสง่าลิบ ๆ อยู่ไกลออกไป มู่เฉินมองตามด้วยความสงสัย พอถามออกไปก็ได้รับคำตอบจากศิษย์ป้ายทองแดงว่านั่นคือส่วนหนึ่งของ ตำหนักเมฆา หนึ่งในสี่สำนักใหญ่
เพียงได้เห็นจากระยะไกล มู่เฉินก็พลันรับรู้ถึงความโอ่อ่าของสำนักใหญ่ ลึกซึ้งสมคำเล่าลือยิ่งนัก ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีคณะศิษย์ตำหนักเมฆาผ่านมาฝึกฝนในบริเวณเดียวกัน ทุกคนแต่งกายด้วยชุดงดงาม มีระเบียบเรียบร้อย แม้เพียงศิษย์ฝึกหัดก็ยังได้รับชุดสำนักที่ดูสง่าตา เมื่อเปรียบกับพวกตนที่ยังสวมเสื้อผ้าธรรมดาของบ้านเกิดก็ยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน
ท่ามกลางคณะนั้น มู่เฉินสะดุดตาสตรีนางหนึ่ง นางเป็ศิษย์ฝึกหัดเช่นกัน แต่ใบหน้างดงามจนไม่อาจละสายตาได้ ความงามของนางทำให้มู่เฉินจำติดตาั้แ่วันคัดเลือก
เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนตะวันขึ้นเหนือศีรษะ ศิษย์ฝึกหัดหมื่นลี้ทยอยตามขึ้นมาถึงเพิ่มมากขึ้น บางคนล้มพับ บางคนแทบคลานเข้าสู่ที่ราบ แต่สุดท้ายยังมีมาไม่ถึงครึ่งที่ไปถึงจุดหมาย
ขณะทุกคนเตรียมตัวกลับลงเขา สายตาของมู่เฉินสะดุดที่สตรีผู้หนึ่ง นางยังคงคลานไปตามทางอย่างยากลำบาก ร่างกายหมดสิ้นเรี่ยวแรง แต่แววตายังคงไม่ยอมแพ้ เื้ัมีครูฝึกป้ายเงินขี่ม้าคอยติดตามเงียบ ๆ ใบหน้าไร้อารมณ์ แสดงชัดว่า นางคือศิษย์คนสุดท้ายที่ยังไม่ละทิ้งความพยายาม
ศิษย์ฝึกหัดคนอื่น ๆ เดินสวนผ่านไป บ้างส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจ แต่ไม่มีใครยื่นมือช่วย มู่เฉินกลับหยุดเท้า หันกลับไปวิ่งหานาง พยุงร่างบางเบาขึ้น ทว่าเมื่อให้ลุกขึ้น นางก็มิอาจยืนได้แล้ว ขาทั้งสองไร้เรี่ยวแรงอย่างสิ้นเชิง
มู่เฉินจึงย่อตัวลง บอกเสียงหนักแน่นว่า “กฎมิได้ห้ามช่วยเหลือกัน ขึ้นหลังข้ามาเถิด”
สตรีนางนั้นลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นหลังมู่เฉิน นางนั้นร่างบางเบาจนมู่เฉินคิดในใจว่า นางเดินมาถึงตรงนี้ด้วยร่างกายเช่นนี้ได้ ก็นับว่าเกินกว่าคนธรรมดาแล้ว
ทั้งสองค่อย ๆ มาถึงที่ราบในที่สุด ครูฝึกป้ายเงินเพียงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “กลับได้แล้ว” ก่อนจะควบม้าเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้มู่เฉินแบกสตรีนางนั้นลงเขาด้วยตนเอง
ระหว่างทาง นางแนะนำตนเองว่าชื่อ เหยียนอิงเหอ แม้พบหน้ากันบ่อยครั้งในสำนัก แต่ยังไม่เคยได้พูดคุย นางเอ่ยคำขอบคุณด้วยแววตาเปี่ยมความชื่นชม แม้ยังอยู่บนหลังมู่เฉิน
มู่เฉินแบกร่างนั้นอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่กลับไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด ยามหยุดพัก เหยียนอิงเหอมักมองเขาด้วยแววตาอบอุ่น ขณะที่เขาเพียงก้มหน้าหอบหายใจ
จนกระทั่งใกล้ถึงสำนัก ยามเย็นใกล้คล้อยตะวันลับฟ้า เหยียนอิงเหอขอให้เขาวางนางลง เดินพยุงกันกลับเข้าไปในสำนัก ทั้งสองมาถึงท่ามกลางเสียงโห่ร้องให้กำลังใจจากศิษย์คนอื่น ๆ ที่รออยู่ ทุกคนต่างปรบมือส่งเสียงชื่นชม
เย็นวันนั้น ครูฝึกประกาศให้หยุดพักสามวัน ก่อนกลับมาฝึกอีกครั้งตามกำหนดการ ท่ามกลางราตรีนั้น มู่เฉินนอนมองท้องฟ้า สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นครั้งใหม่ในใจที่เริ่มก่อตัวขึ้น
หลังจากพักสามวัน เหล่าศิษย์ฝึกหัดต่างกลับมารวมตัวที่ลานกว้างของสำนักอีกครั้ง จำนวนคนที่ยืนเรียงรายอยู่นั้นลดน้อยลงกว่าครั้งแรกอย่างเห็นได้ชัด หากแต่นับแล้วก็ยังมากกว่าจำนวนผู้ที่สามารถขึ้นเขาสำเร็จ แต่กระนั้นใบหน้าแต่ละคนกลับดูแน่วแน่กว่าก่อน เพราะทุกคนต่างเข้าใจแล้วว่า การจะอยู่ต่อหรือจะถอยออก ล้วนขึ้นอยู่กับใจตนเอง หาใช่แค่ผ่านบททดสอบเพียงครั้งเดียวไม่
แท้จริง การขึ้นเขาในวันก่อนนั้นหาใช่เกณฑ์ตัดสินว่าว่ารอดหรือไม่ หากเป็ลมล้มพับกลางทางก็ใช่ว่าจะถูกปัดตก เพียงแต่สะท้อนถึงความอ่อนแอของร่างกายเท่านั้น ครั้นวันนี้ครูฝึกกล่าวชี้แจงอย่างชัดเจน ศิษย์ทั้งหลายก็กระจ่างใจว่าผู้ที่หายไปนับสิบคนล้วนแต่เป็ผู้ที่ยอมแพ้ ถอนตัวเองออกไปั้แ่่พักสามวัน
บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความคึกคัก เพราะเป็การฝึกทดสอบการประลอง แม้ไม่ใช่การต่อสู้เอาเป็เอาตายเหมือนวันคัดเลือกเข้าสำนักใหญ่ แต่ก็เป็โอกาสให้ทุกคนแสดงฝีมือ ครูฝึกจัดแบ่งกลุ่มเรียงลำดับให้ผลัดกันขึ้นเวทีไม้ขนาดกลางตรงลานกว้าง
เสียงะโเชียร์ และเสียงอาวุธไม้กระทบกันดังสลับกันไปไม่ขาดสาย ศิษย์บางคนออกหมัดแข็งแกร่ง บางคนก้าวเท้าเร็วว่องไว ต่างก็พยายามงัดเอาวิชาที่เคยฝึกฝนมาใช้ให้เต็มที่
มู่เฉินเองก็ได้ขึ้นประลองหลายรอบ เขายืนอย่างมั่นคง ไม่เร่งเร้าออกกระบวนท่าโดยพลการ หากรอจังหวะเหมาะจึงสวนกลับ ทุกการเคลื่อนไหวแม้ไม่หวือหวา แต่มั่นคงแน่วแน่จนคู่ต่อสู้ต้องหวั่นเกรง แม้ไม่ได้วนขึ้นไปเจอกับทุกคน แต่จากผลที่ออกมาก็เห็นชัดว่า มู่เฉินมิได้ด้อยกว่าผู้ใดนัก
ในอีกมุมหนึ่ง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องและการต่อสู้ เหยียนอิงเหอยืนมองอยู่ไม่ไกล สายตาของนางจับจ้องไปที่มู่เฉินหลายครั้ง ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มบางเบาโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำวันที่เขาแบกร่างนางลงจากเขายังคงแจ่มชัด และบัดนี้ได้เห็นความมั่นคงของเขาอีกครั้ง ก็ยิ่งก่อให้เกิดความประทับใจในใจนาง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การฝึกฝนในสำนักคุ้มภัยหมื่นลี้ดำเนินไปเรื่อย ๆ ทั้งเช้าและเย็น ศิษย์ฝึกหัดถูกบังคับให้ออกกำลัง ฝึกเพลงหมัดพื้นฐาน ฝึกความอดทนทั้งกายและใจ แต่ละวันยิ่งโหดหิน หลายคนทนไม่ไหวต้องถอยออกไปเอง
กระทั่งครบหนึ่งเดือน จำนวนศิษย์ฝึกหัดที่เหลืออยู่จริง ๆ นับได้เพียงสามสิบกว่าคน เสียงบ่นพึมพำของศิษย์ป้ายทองแดงดังขึ้นในหมู่พวกเขาเองว่า
“ปีนี้ศิษย์น้อยนัก... แค่เดือนเดียวก็ถอยไปเกือบครึ่ง”
คำพูดนั้นดังเข้าหูมู่เฉิน เขาเพียงกำหมัดแน่นในอกคิดว่า แม้หนทางข้างหน้าจะยากเย็นเพียงใด แต่ตนจะไม่มีวันเป็หนึ่งในคนที่ถอยหลังกลับไป
17K
