เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

“ระบบ ใช้สกิลไว้วางใจระดับสองกับตาแก่ธนกฤตหน่อยสิ” ผมเอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะมองหน้าจอระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้า

ในใจผมคิดว่า การเพิ่มระดับความสนิทกับเขาไว้ก่อน คงไม่เสียหายอะไร แถมยังได้ค่าตอบแทนจากการรับส่งเป็นคูณสองอีกต่างหาก

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบา ๆ พร้อมข้อความยืนยันการใช้สกิลปรากฏขึ้น

[รับทราบ สกิลไว้วางใจระดับสองทำงาน ระยะเวลา 60 นาที / คูลดาวน์ 12 ชั่วโมง ใช้งานได้อีกครั้งเวลา 19.10 น.]

[ระดับความสนิทของคุณธนกฤต: เพิ่มขึ้น → ระดับ 2]

[หากทำกิจกรรมอะไรอย่างใดอย่างหนึ่ง จะได้รับค่าตอบแทนจากเขาคูณ 4]

ผมยิ้มมุมปากเล็ก ๆ หลังเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงของ ผอ. ธนกฤต ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณวายุ คุณขับรถอะไรมาทำงานเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงความสนใจบางอย่างไว้

“ฟอร์ด เรนเจอร์ครับ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ เช่นกัน

“อือ...” ผอ.พยักหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น “แล้ววันนี้คุณมีธุระอะไรที่ต้องรีบกลับไหมหลังเลิกงาน”

“ไม่มีนะครับ ทำไมเหรอครับ” ผมตอบกลับด้วยสีหน้าสงสัย พลางเหลือบมองกระจกหลังไปยัง ผอ.

“งั้นก็ดีเลย ถ้าคุณไม่รีบไปไหนหลังเลิกงาน พาผมไปธุระต่อหน่อยสิ” เขาพูดเสียงเรียบ “ผมมีค่าเสียเวลาให้”

“ได้ครับ” ผมตอบกลับสั้น ๆ

“ถ้าอย่างนั้น เลิกงานผมจะโทรหาอีกที” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเงียบไป

บรรยากาศในรถกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังแผ่ว ๆ เป็นจังหวะ

ในที่สุด ผมก็ขับรถมาถึงโรงพยาบาลสาขาศาลายา ผมจอดรถที่หน้าทางเข้า แล้วลงไปเปิดประตูให้ ผอ. 

เขาก้าวลงจากรถโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม ก่อนจะเดินเข้าไปในอาคารพร้อมสีหน้าที่ดูครุ่นคิด

ติ๊ง...

[ค่าตอบแทนรับ-ส่ง 100,000 บาท ]

[เนื่องจากความสนิทระดับ 2 ค่าตอบแทน X 4 = 400,000 บาท]

“เราก็ฉลาดเหมือนกันแฮะ” ผมพึมพำออกมา ยิ้มมุมปาก

จากนั้นก็ผมกลับขึ้นรถ แล้วเคลื่อนมันไปจอดที่ลานจอดตามระเบียบ ผมนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเช็กตารางงานอีกครั้ง เสร็จจากที่นี้แล้วผมต้องขับพา ผอ. ไปส่งที่สำนักงานเขตสาธารณสุขต่อ แต่หลังจากที่ผมลงจากรถ ผมเห็นคุณไผ่น้ำกำลังลงจากรถเช่นกัน รถของเธอจอดอยู่ไม่ไกลนัก ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว เราสามารถมองเห็นกันได้อย่างชัดเจน

ผมยิ้มให้เธอเล็กน้อย เป็นการทักทาย เธอยิ้มตอบกลับตามมารยาท ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

ผมมองตามเธออยู่ครู่หนึ่ง ร่างของเธอค่อย ๆ เดินหายไปในอาคาร

ในใจผมยังติดอยู่กับภาพเมื่อเช้า ตอนที่เธอยืนอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

เธอจะพูดอะไรกับผมนะ... ผมคิดเงียบ ๆ

แต่ก่อนที่คำพูดนั้นจะหลุดออกมา พ่อของเธอก็เดินออกมาพอดี ทุกอย่างเลยถูกกลืนหายไปในจังหวะนั้น

ผมถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันกลับไปมองจอโปร่งแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้า พยายามไม่ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านเกาะติดนานเกินไป

ตอนนี้ก็ 7.45 น. แล้ว...สิ่งต่อไปที่ควรทำคือหาอะไรใส่ท้อง

“กินข้าวไหนดีนา” ผมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

แต่ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว ผมรีบกลับขึ้นรถทันที เปิดจอโปร่งแสงขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกดเข้าไปที่ร้านค้าออนไลน์

ผมหาหมวดอาหารอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะกดเข้าไป เมนูอาหารมากมายปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่ผมก็ไม่ได้อยากเลือกอะไรให้ยุ่งยากนัก สายตาผมสะดุดเข้ากับโลโก้ร้านแม็กโดนัลด์ที่อยู่รายการแรก ผมก็กดเข้าไปทันทีโดยไม่ลังเล

ผมเลือกเบอร์เกอร์ไก่มาสองชิ้น นักเก็ตชุดสิบชิ้น น้องไก่เผ็ดอีกห้าชิ้น และเฟรนช์ฟรายส์หนึ่งชุด ส่วนเครื่องดื่ม...เดี๋ยวไปซื้อที่คาเฟ่อเมซอนที่โฟร์ททำงานอยู่ก็แล้วกัน

หลังจากตรวจรายการเรียบร้อย ผมก็กดชำระเงินทันที

[ชำระเงินเรียบร้อย]

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบา ๆ และทันทีที่มันสิ้นสุดลง ถุงอาหารก็ปรากฏอยู่ข้าง ๆ ผม ราวกับวางไว้นานแล้ว

ผมหยิบมันขึ้นมา แล้วยิ้มบาง ๆ กับความสะดวกของระบบ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถอีกครั้ง พร้อมกับกลิ่นอาหารอุ่น ๆ ลอยขึ้นมาแตะจมูก

เมื่อเดินมาถึงร้านคาเฟ่อเมซอน ผมก็ตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ทันที โฟร์ทยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอหันมามองผมด้วยสายตาแหลม ๆ แบบกวน ๆ จนผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ทำไมพนักงานน่ากลัวจังเลยครับ” ผมแซว

“นายนี่...ฉันออกจะน่ารัก” เธอตอบกลับทันควัน ทำเสียงงอน ๆ แล้วเบะปากเล็กน้อย

ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยสั่ง “ผมเอาชาเย็นหนึ่งแก้ว กับน้ำเปล่าครับ”

โฟร์ทพยักหน้า “ได้ค่ะ” เธอตอบขณะที่มือกดหน้าจอ “เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงนะ เมื่อวานฉันก็ลืมให้ค่าเสียเวลานายไปเลย เดี๋ยวฉันเอาไปให้นะ”

“ไม่เป็นไรครับ เพื่อนกันช่วย ๆ กัน” ผมตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

เธอชะงักไปเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นมามองผม “ขอบคุณนะ...แต่จะดีเหรอ”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ อีกอย่างผมก็มีเงินเหลือ ๆ อยู่แล้ว” ผมพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ พร้อมทำหน้าทะเล้นเล็กน้อย

“แหม่ ๆ งั้นจ่ายค่าชาเย็นมา” โฟร์ทพูดพลางยื่นมือมาทำท่าจะเก็บเงิน

“คุณว่าจะเลี้ยงแล้วนี่ จ่ายไปเลยครับ” ผมตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากเธอไปทันที

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของโฟร์ทดังตามหลังมา ผมเดินไปยังโต๊ะติดกระจกที่ว่างอยู่ แล้วทรุดตัวลงนั่ง

“ว่าแต่...กินอาหารในร้านได้ไหมนะ” ผมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะมองถุงอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ

ไม่นานนัก โฟร์ทก็เดินมาพร้อมกับเครื่องดื่มในมือ “ชาเย็นกับน้ำเปล่าได้แล้วค่ะ” เธอวางแก้วลงตรงหน้าผม พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถาม “กินอาหารในร้านได้ไหมครับ”

“ได้สิ...กินเลย ๆ” เธอตอบทันที น้ำเสียงเป็นกันเองเหมือนเคย

ผมหัวเราะเบา ๆ ขณะมือเปิดถุงอาหารออก กลิ่นหอมของเบอร์เกอร์กับนักเก็ตลอยขึ้นมาแตะจมูก

“นายซื้ออะไรมากินเหรอ...” โฟร์ทถามขึ้นข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงสนใจ ขณะโน้มตัวมองถุงอาหารบนโต๊ะ

“เบอร์เกอร์ นักเก็ต น้องไก่เผ็ด แล้วก็เฟรนช์ฟรายส์ กินด้วยกันไหมผมซื้อมาเยอะเลย” ผมตอบโดยไม่หันไปมองเธอ สายตายังคงจับจ้องอาหารที่กำลังจะถูกหยิบออกจากถุง

“น่ากินจัง ฉันขอกินด้วยนะ ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย” โฟร์ทพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ

“มาสิ...” ผมตอบกลับเรียบ ๆ 

หลังสิ้นเสียง โฟร์ทก็เดินไปหาพี่ ๆ ที่เคาน์เตอร์ บอกกับพวกเขาว่าขอกินข้าวแป๊บนึง เพราะตอนนี้ลูกค้าก็ยังไม่ค่อยมี

จากนั้นเธอก็เดินกลับมา แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามผมอย่างสบาย ๆ

“น่าอร่อยจัง...” โฟร์ทพูดพร้อมรอยยิ้มแย้ม

“กินได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ แต่ก็แบ่ง ๆ กันล่ะ อย่ากินหมด” ผมพูดขำ ๆ พลางส่งเบอร์เกอร์ให้เธอ

“ฉันไม่กินเยอะขนาดนั้นหรอก...” เธอแกล้งทำเสียงดุ แล้วหยิบเบอร์เกอร์จากมือผมอย่างรวดเร็ว

ผมจัดของกินวางเรียงไว้บนโต๊ะให้หยิบง่าย ทั้งนักเก็ต เฟรนช์ฟรายส์ และน้องไก่เผ็ด