ราชันธาตุผ่ามิติเซียน

        ความประหลาดใจปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของจูเยว่เพราะไม่คิดว่าสตรีที่ทรงพลังผู้นี้ กลับสนใจทักษะเวทย์ของตนเช่นกันจึงยกมุมปากยิ้มขึ้น พร้อมกล่าวขึ้นมาภายใน

        “ต้องดูว่าเจ้า...กระทำตัวเช่นไรต่อข้า” เพราะหากใช้เรื่องดังกล่าวทำให้แม่นางผู้มีอารมณ์แปรปรวนผู้นี้เชื่อฟังตนได้ คงดีไม่น้อย

        แต่เมื่อลี่อินยินคำกล่าวที่แสดงออกเสมือนผู้อยู่เหนือกว่า ทำให้นางหงุดหงิดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

        “เชอะ!ข้าก็เพียงกล่าวถามไปอย่างงั้น! คิดหรือว่าข้า... ต้องการเรียนรู้ทักษะเพียงระดับนี้ของเจ้า!”

        หลังจากที่ได้ยินในสิ่งที่ลี่อินกล่าวออกเขาทำได้เพียงแต่ลอบถอนหายใจ พร้อมส่ายศรีษะไม่กล่าวสิ่งใดกับนางอีก

        เมื่อจูเยว่ได้นำทางทั้งสองออกมาจากภายในป่าลมหวนตัวเขาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างจึงได้กล่าวบอกแก่เฟยซิ่วออกไป

        “รู้สึกว่าม้าที่เจ้าได้ผูกเอาไว้...พวกมันได้หายไป”

        หลังจากที่เฟยซิ่วได้ยินนายน้อยกล่าวจึงรีบไปยังบริเวณที่ได้ผูกม้าเหล่านั้นเอาไว้ เมื่อไปถึงก็พบเจอกับรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ สามารถคาดเดาได้ทันทีว่าคงถูกสัตว์อสูรบริเวณนี้พบเจอเข้า แล้วจับกินเป็นอาหาร

        “นายน้อย...เป็นอย่างที่ท่านบอก ดูเหมือนว่าพวกมัน จะถูกสัตว์อสูรจับกินเป็นอาหารไปแล้วขอรับ”เฟยซิ่วไม่ได้ประหลาดใจจากสิ่งที่จูเยว่กล่าว ที่คล้ายรู้อยู่ก่อนแต่กลับถามออกไปด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลแทน

        “เราจะทำเช่นไรดีนายน้อย?”เพราะหากไม่มีพาหนะในการเดินทาง คงทำให้นายน้อยต้องลำบาก

        แต่จูเยว่หาได้รู้สึกกังวลอยู่ภายในความจริงแล้ว หากเขาออกเดินทางเพียงลำพัง และใช้ความเร็วสูงสุด คงใช้เวลาไม่ถึง 10 วันเพื่อเดินทางถึงเมืองแสงอรุณ แต่การคัดเลือกเข้าร่วมสำนักจันทร์กระจ่างยังคงเหลือเวลาถึง 25 วันกว่าจะถึงเวลาที่บิดาได้แจ้งเอาไว้

        ถึงแม้จะมีหลี่ฟางซิ่นที่มีระดับพลังอ่อนด้อยที่สุดจะทำให้เดินทางล่าช้าไปบ้าง แต่ตัวเขาคิดว่า สามารถที่จะเดินทางไปได้ทันเวลาจึงกล่าวบอกแก่เฟยซิ่วและหลี่ฟางซิ่น ด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อน

        “นี่ก็ดึกมากแล้วพวกเราพักอยู่บริเวณนี้ก่อน... พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทาง” หลังจากกล่าวจบจูเยว่ได้หยิบของบางสิ่งออกจากแหวนมิติของตน พร้อมกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง

        “แม่นางหลี่เฟยซิ่ว พวกเจ้ามารับของสิ่งนี้ไป เมื่อหลอมรวมมันแล้วเสร็จ... น่าจะสามารถ ทำให้พวกเราเดินทางได้เร็วขึ้นอีกมาก”

        ต้นหญ้าสองต้นที่อยู่ในมือของจูเยว่ได้ปลดปล่อยพลังงานฟ้าดินอย่างเข้มข้นออกมา แน่นอนว่ามันคือหญ้าวิญญาณขจีที่ตัวเขาได้เสี่ยงตายเพื่อให้ได้มัน แต่กลับไม่คิดว่าพวกมันจะไม่มีประโยชน์ใดๆแก่ตนแล้ว เพราะด้วยพลังของลมปราณเวทย์ที่ทำให้ระดับพลังของเขาเทียบได้กับเชื่อมโยงชีพจรขั้นที่ 4 ถึงแม้จะดูดซับพวกมันเข้าไปก็มิต่างอันใดกับน้ำเพียงหนึ่งหยดในบ่อ จึงคิดว่าการนำออกมาให้พวกเขาทั้งสองจะเป็นประโยชน์มากกว่าที่ตนเองได้ใช้มัน

        เมื่อหลี่ฟางซิ่นเห็นสมุนไพรที่อยู่ในมือจูเยว่ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วของนาง กลับโตขึ้นยิ่งกว่าเดิม เพราะสมุนไพรเบื้องหน้ามันคือสิ่งที่นางตามหา แม้ในตอนแรกจะคิดว่า ไม่มีวาสนาที่จะได้มันมาครอบครองแต่ใครจะไปคิด ว่านายน้อยตระกูลเฟยที่ตนเคยรังเกียจกลับหยิบยื่นออกมาให้นางและข้ารับใช้ คล้ายเป็นเพียงหัวผักกาด ทำให้นางต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา

        “ขะข้า...”แต่ไม่ทันที่นางจะได้กล่าวอะไรออกไป เสียงข้ารับใช้ด้านข้างกลับดังสอดแทรก

        “ขอบคุณท่านมากขอรับนายน้อย!!” เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมีความสุขแม้ตัวมันไม่เคยหวังสิ่งใดตอบแทน จากการดูแลนายน้อย แต่ดูเหมือนนายน้อยจะเห็นถึงสิ่งต่างๆที่ตนได้กระทำจึงได้มอบของสิ่งนี้ให้เป็นรางวัล มันสามารถสัมผัสได้ทันทีว่าสมุนไพรเบื้องหน้าสามารถทำให้มันก้าวผ่านระดับได้อย่างแน่นอน! จึงรีบยื่นมือออกไปหยิบหญ้าวิญญาณขจีอย่างไม่เกรงใจ

        จูเยว่ไม่ได้แปลกใจกับท่าทีของเฟยซิ่วเพราะข้ารับใช้ผู้นี้อยู่กับตนเองมานาน แม้จะทำให้รู้สึกหงุดหงิดบ้างในบ้างครั้งแต่ก็หาได้มีประสงค์ร้ายแก่ตนเมื่อจูเยว่หันกลับไปมองยังแม่นางน้อยตระกูลหลี่อีกครั้งที่ตอนนี้ยังคงมีท่าทีสับสน เขาจึงได้เอ่ยออกไป

        “เจ้าสามารถนำมันไปใช้ก่อนได้...แล้วค่อยตอบแทนข้าในภายหลัง”

        แม้ว่าหลี่ฟางซิ่นได้ยินประโยคดังกล่าวยังคงไม่รู้สึกสบายใจ เพราะหากรับหญ้าวิญญาณขจีต้นนี้มาอีกทั้งยังมีบุญคุณชีวิตถึงสองครั้ง ตัวนางคิดนึกไม่ออกเลยว่าต้องตอบแทนเช่นไรถึงจะเพียงพอ หรือว่า... นางต้องตอบแทนด้วยร่างกายของนาง?!

        เพียงคิดถึงเรื่องดังกล่าวใบหน้าของหลี่ฟางซิ่นก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

        แต่เมื่อจูเยว่เห็นท่าทีที่นางแสดงออกกลับคิดว่าตัวนางอายเกินกว่าที่จะรับเอาไว้ จึงได้กล่าวออกไป

        “สมุนไพรพวกนี้...มันไม่มีประโยชน์อันใดต่อข้าอีก หากเก็บไว้...ก็คงเป็นเพียงขยะในพื้นที่แหวนมิติของข้าเท่านั้น” เขาได้กล่าวออกไปโดยไม่คิดอะไรเพื่อให้นางนั้นสบายใจ ในการนำมันไปใช้เพื่อยกระดับพลัง

        แต่เมื่อหลี่ฟางซิ่นได้ยินใบหน้าที่แดงขึ้นมารคล้ายเขินอาย กลับแปรปลี่ยนอีกครั้งพร้อมถลึงตามองไปยังบุรุษเบื้องหน้าด้วยความโมโห สมุนไพรที่มีค่าระดับนี้เจ้ายังบอกว่าเป็นเพียงขยะ!

        หากตัวนางรับเอาไว้ไม่ใช่ว่า นางได้รับขยะมาจากนายน้อยผู้นี้หรืออย่างไรกัน?! แต่เมื่อนางเหลือบตามองไปยังสมุนไพรที่อยู่ในมือของจูเยว่อีกครั้งหลี่ฟางซิ่นได้กัดริมฝีปากอันเรียวบางสีชมพูอ่อนของนาง พร้อมกล่าวออกมา

        “ในเมื่อเจ้า...เห็นมันเป็นเพียงแค่ขยะไม่มีค่าอันใด เช่นนั้น... ข้าจะยอมรับมันไว้ก็แล้วกัน!”เพราะถึงอย่างไร ตัวนางก็ไม่สามารถหักห้ามใจ ในหญ้าวิญญาณขจีนี้ได้จริงๆเพราะมันสามารถทำให้นางทะลวงไประดับเชื่อมโยงชีพจรได้!พร้อมกับยื่นมือไปคว้ายังสมุนไพรดังกล่าวอย่างรวดเร็ว

        จูเยว่ที่ได้เห็นถึงท่าทีและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปมาของสตรีเบื้องหน้าทำให้อดนึกคิดอยู่ภายในไม่ได้ ว่าเหตุใดสตรีในโลกใบนี้ อารมณ์ช่างแปรปรวณยิ่งนักยากที่จะเข้าใจในความคิดของพวกนางได้จริงๆ 

        เพราะทั้งลี่อินและหลี่ฟางซิ่นตัวเขาต้องการที่จะทำดีต่อนาง เพื่อแก้ไขเรื่องราวที่ผิดพลาดในอดีตที่ตนและมารดาเป็นผู้ก่อ แต่ทำไมพวกนางกลับแสดงออกมา  เหมือนตนได้กระทำเรื่องเลวร้ายต่อพวกนางแต่จูเยว่หาได้เก็บเรื่องดังกล่าวมาคิดให้วุ่นวายเพราะคิดว่าเรื่องเช่นนี้คงต้องใช้เวลา