หนิงเทียน จักรพรรดิเซียนพฤกษา (จบ)

        “เจ้าคนต่ำช้า รนหาที่ตายยิ่งนัก!”

        ถังจิ้นอวี่เบิกตากว้างและจ้องมองหนิงเทียนด้วยความโกรธ

        “เด็กนั่นไม่รอดแน่ถังจิ้นอวี่เป็นถึงอันดับสามในบรรดาศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักกระบี่ทองคำ เขาคงส่งอีกฝ่ายกลับบ้านเก่าด้วยกระบี่เดียวเป็นแน่”

        “คนยิ่งน้อยก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือ?เราย่อมได้ส่วนแบ่งมากกว่าเก่า”

        หนิงเทียนประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน

        สำนักกระบี่ทองคำ?ชายผู้นี้เป็นหยวนซิวหรือ?

        เมื่อมองถังจิ้นอวี่ที่กำลังเดือดดาลพลังวิญญาณในร่างของหนิงเทียนก็พุ่งสูงขึ้นและไหลมารวมที่ดวงตา ทันใดนั้นเขาก็พบว่าถังจิ้นอวี่ไม่มีรากบ่มเพาะอยู่ในกาย

        คนผู้นี้เป็นหยวนซิวจริงด้วยฮ่าๆ! น่าสนใจยิ่งนัก

        หนิงเทียนในขณะนี้ไร้ซึ่งความหวาดกลัวทั้งยังเต็มไปด้วยความคาดหวัง

        “คุกเข่าแล้วไปตายเสีย!” ถังจิ้นอวี่สำแดงพลังอย่างโหดเหี้ยม ปราณกระบี่ลอยสุมอก ร่างของเขาแหลมคมราวกระบี่ไร้ฝักซึ่งไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งได้

        เบื้องหลังถังจิ้นอวี่มีจิตวิญญาณกระบี่แผ่ออกมากระบี่นั้นส่องแสงเย็นเยียบราวเคียวมรณะ

        แววตาของหนิงเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะถามว่า“เจ้าไม่ได้อยู่ในขอบเขตรวบรวมหรอกหรือ?”

        เยี่ยอวิ่นเองก็ส่งเสียงผสานมา“ที่แท้เจ้าก็เข้าสู่ขอบเขตจิตหยั่งลึกขั้นแรกแล้วถึงสามารถปลดปล่อยจิตวิญญาณออกมาได้”

        “นี่ไม่ดีแล้วคนผู้นี้เข้าสู่ขอบเขตจิตหยั่งลึกแล้ว ในวันหน้าเขาย่อมเป็นภัยต่อพวกเรา!”

        คนทั้งเจ็ดบนยอดเขาจับจ้องถังจิ้นอวี่ด้วยปฏิกิริยาที่แตกต่างกันบ้างก็ประหลาดใจ บ้างก็หวาดหวั่น

        ถังจิ้นอวี่แสดงท่าทีหยิ่งผยองเขามองหนิงเทียนอย่างเย็นชาพร้อมกล่าวเหยียดหยาม “ผู้บำเพ็ญจื๋อซิวขอบเขตรวบรวมขั้นเก้ากล้าดีอย่างไรมากระโดดโลดเต้นต่อหน้าข้า? วันนี้ข้าจะมอบความตายให้เจ้าเอง”

        “มอบความตายให้ข้า? ฟังดูบ้าบออะไรเช่นนี้” หนิงเทียนหัวเราะกลบเกลื่อนความโกรธสุดขีดทักษะยุทธศาสตร์ครองสวรรค์สั่นสะเทือนด้วยความเร็วสูงกล้ามเนื้อทุกส่วนราวถูกเปลวเพลิงแผดเผา พลังอันรุนแรงไหลบ่าเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

        ถังจิ้นอวี่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของหนิงเทียนได้ทันที“เหอะ! มีความสามารถเพียงน้อยนิดทว่าอยากต่อต้านหรือ?ช่างน่าขันเสียจริง”

        “เป็นเพียงจื๋อซิวในขอบเขตรวบรวมขั้นเก้ากลับกล้าท้าทายหยวนซิวขอบเขตจิตหยั่งลึกเจ้าหนูผู้นี้เสียสติไปแล้ว”

        “การต่อสู้กับขอบเขตเดียวกันอัตราการชนะของหยวนซิวมีมากกว่าเก้าส่วนหากถังจิ้นอวี่อยากทรมานและสังหารเจ้าหนูผู้นี้คงง่ายยิ่งกว่าเหยียบมดให้ตายเสียอีก”

        ผู้คนโดยรอบไม่ได้สนใจหนิงเทียนเนื่องจากคิดว่าเขาเป็นเพียงคนโง่ผู้หนึ่ง

        “ได้ยินหรือไม่? ด้วยความสามารถของเจ้า ตัวเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสู้กับข้าด้วยซ้ำเหตุใดยังไม่คุกเข่าลงอย่างเชื่อฟังอีก?” ถังจิ้นอวี่หัวเราะอย่างภาคภูมิใจประกายกระบี่สะท้อนอยู่ในดวงตา หวังสร้างแรงกดดันให้หนิงเทียน

        “จริงหรือนี่? หากเจ้าอยากได้ถึงเพียงนั้น เหตุใดไม่แบกยอดเขาหมิงเฟิงกลับไปด้วยเลยเล่า?ช่างโง่เขลาเสียจริง!”

        รอยยิ้มกระหยิ่มของถังจิ้นอวี่แข็งค้างในทันทีเจ้าเด็กแสบนี่ล้อเลียนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตแล้วจริงๆ

        “หากไม่คุกเข่า เช่นนั้นก็จงตายเสียเถิด!”

        ถังจิ้นอวี่ไม่อยากพูดไร้สาระกับหนิงเทียนอีกจิตวิญญาณกระบี่ด้านหลังเริ่มควบแน่นเป็นประกายสายฟ้าผสานด้วยปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวพร้อมเสียงกระชากอากาศพลังงานอันคมกริบนั้นยากจะหยุดยั้งจนผู้อยู่ในเหตุการณ์ต้องกล่าวขวัญ

        “เมื่อปลดปล่อยจิตวิญญาณความเร็วในการซึมซับพลังจะมากกว่าขอบเขตรวบรวมถึงสิบเท่า แม้จะเป็นเพียงกระบี่มายาแต่ปราณกระบี่ก็แข็งแกร่งและเร็วมากจนขอบเขตรวบรวมไม่อาจต้านทานได้”

        “เด็กนั่นคงตายแล้ว”

        “เขาไม่สามารถรับกระบี่นี้ได้หรอกแม้กระทั่งจื๋อซิวในขอบเขตจิตหยั่งลึกขั้นแรกก็ยังต้านได้ไม่ถึงสามส่วน และนี่เขาอยู่เพียงขอบเขตรวบรวมดังนั้นเขาย่อมไม่รอด”

        คนทั้งเจ็ดล้วนมองกระบี่ของถังจิ้นอวี่อย่างตกตะลึงสีหน้าของพวกเขามีเพียงความมืดมน

        ทุกคนไม่ได้กังวลเรื่องชีวิตหรือความตายของหนิงเทียนแต่พวกเขากำลังคิดว่าในภายภาคหน้าเมื่อเผชิญหน้ากับถังจิ้นอวี่ตนจะจัดการกับเขาได้อย่างไร

        ปลดปล่อยจิตวิญญาณนี่คือสิ่งที่เหล่าหยวนซิวกำลังกล่าวถึง

        สำหรับจื๋อซิวหลังจากเข้าสู่ขอบเขตจิตหยั่งลึกแล้ว จะสามารถเรียกวิญญาณของรากบ่มเพาะออกมานอกร่างได้และด้วยความช่วยเหลือจากรากบ่มเพาะ การดูดซับพลังวิญญาณของฟ้าดินก็จะเร็วกว่าขอบเขตรวบรวมถึงสิบเท่า

        หนิงเทียนยังบำเพ็ญไม่ถึงจุดนั้นแต่ก็สามารถสัมผัสได้ว่ากระบี่ของถังจิ้นอวี่มีพลังมากกว่ากระบี่ของผู้บำเพ็ญจื๋อซิวในขอบเขตรวบรวมที่เขาเคยพบอยู่หลายเท่าเขาจึงไม่กล้าประมาทและตะโกนเสียงดัง ก่อนจะบิดหมุนมือขวาไปมา

        พลังวิญญาณค่อยๆ ผลิบานออกมาจากปลายนิ้วดอกไม้บินพุ่งเข้าต่อต้านปราณกระบี่ทันที

        แสงและเงาปะทะกันกลางอากาศอย่างรุนแรงแม้จะเป็นเพียงจิตวิญญาณกระบี่จากการควบแน่นพลัง แต่ก็ทรงอานุภาพอย่างยิ่ง

        แสงกระบี่แตกกระจายจนเกิดเสียงสนั่นหวั่นไหวปราณกระบี่กลายเป็นหายนะ

        หนิงเทียนตาเป็นประกาย เขายืนหยัดก้าวไปข้างหน้าแสงพร่างพรายบนปลายนิ้วยังคงบานสะพรั่งสวยงาม

        ถังจิ้นอวี่พยายามทุ่มสุดแรงทว่าปราณกระบี่กลับไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนให้กับหนิงเทียนได้ ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก

        “เอ๊ะ! เด็กนั่นยังอยู่ นี่เป็นไปได้อย่างไร?”

        ผู้ที่เฝ้ามองการต่อสู้ต่างตกตะลึงน้ำเสียงแปลกใจนั่นทำให้ถังจิ้นอวี่ไม่พอใจยิ่งกว่าเดิมนี่ไม่ใช่การตบหน้าตนหรอกหรือ?

        “ไม่แปลกที่เจ้าจะกล้าขัดคำสั่งข้าที่แท้ก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง” ถังจิ้นอวี่พูดด้วยความโกรธกระบี่มายาด้านหลังควบแน่นพลังอีกครั้ง แสงกระบี่ส่องสว่างขึ้น ทั้งยังมีลำแสงราวสายฟ้าพุ่งตรงไปยังหัวใจของหนิงเทียน

        กระบี่นี้ได้เปล่งประกายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ปราณกระบี่จะถูกทำลายสิ้น

        หนิงเทียนใช้ทักษะยุทธศาสตร์ครองสวรรค์ร่วมกับวิชาทะยานหลงเงาตัดผกานำหน้าอีกฝ่ายหนึ่งก้าวจึงสามารถทำลายปราณกระบี่ของถังจิ้นอวี่ได้อีกครา และสร้างความแตกตื่นให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์

        “บ้าเอ๊ย! ถังจิ้นอวี่จงใจอ่อนให้หรือ?”

        “มะ...เหมือนจะไม่ใช่นะ”

        ถังจิ้นอวี่โกรธจนแทบบ้าทว่าในใจกลับมีเพียงความเคลือบแคลงเนื่องจากปราณกระบี่ของหนิงเทียนนั้นหนักราวภูผา แม้ความแข็งแกร่งของตนจะอยู่ในขอบเขตจิตหยั่งลึกขั้นแรกก็ยังรู้สึกราวกับถูกคุกคาม

        “ศิษย์สำนักกระบี่ทองคำอ่อนด้อยเพียงนี้เลยหรือ?เป็นถึงหยวนซิวขอบเขตจิตหยั่งลึก กลับไม่สามารถเอาชนะจื๋อซิวขอบเขตรวบรวมได้เหตุใดเจ้าไม่ลองหาชิ้นเต้าหู้มาสังหารคนดูหน่อยเล่า?” คำพูดของหนิงเทียนรุนแรงอย่างยิ่งไม่เพียงแต่ถังจิ้นอวี่เท่านั้นที่โกรธจนแทบกระอักเลือด พวกที่เคยดูถูกเขาก็ล้วนหน้าชาราวกับถูกตบอย่างแรง

        “หุบปากเสีย!” ถังจิ้นอวี่เดือดดาลเขาละทิ้งความคิดดูแคลนแล้วเริ่มควบแน่นพลังกระบี่มายาอีกครา การเคลื่อนไหวของเขาขณะนี้ไม่ได้มุ่งโจมตีหนิงเทียนโดยตรงแต่เปลี่ยนไปใช้ทักษะกระบี่อันประณีตแทน

        ดวงตาของหนิงเทียนเปรียบเสมือนคบไฟเมื่อเขาใช้ทักษะยุทธศาสตร์ครองสวรรค์ กระแสโลหิตทั่วร่างล้วนเดือดพล่านกล้ามเนื้อและกระดูกก็ส่งเสียงคำราม ทั้งยังรู้สึกหิวโหยจนอยากจะกลืนกินทั้งแผ่นดินเข้าไป

        ประสาทสัมผัสทั้งหกของเขาก็เฉียบคมยิ่งนักแม้ถังจิ้นอวี่จะชักกระบี่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการรับรู้ของขอบเขตรวบรวมหลายเท่าทว่าหนิงเทียนกลับเห็นมันอย่างชัดเจน

        “ทะยานหลงเงาตัดผกา!”

        ดอกไม้เบ่งบานบนปลายนิ้วของหนิงเทียนอีกคราปราณกระบี่เปรียบเสมือนกงล้อ แสงกระบี่เกี่ยวพันกันอย่างมีเสน่ห์ชวนหลงใหล จนคนทั่วไปยากที่จะแยกแยะได้

        ในตอนแรกบนปลายนิ้วของหนิงเทียนมีดอกไม้บินเพียงห้าดอก ทว่าหลังผ่านไปสามกระบวนท่าก็พัฒนาเป็นเจ็ดดอกและเมื่อผ่านไปสิบกระบวนท่าก็เพิ่มเป็นเก้าดอก ความก้าวหน้าเช่นนี้แม้แต่ถังจิ้นอวี่เองก็ยังเริ่มหวาดกลัว

        ขณะที่จำนวนดอกไม้บินเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องความเชี่ยวชาญในการควบคุมวิชาทะยานหลงเงาตัดผกาของหนิงเทียนก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

        จุดประสงค์ของเงาลวง คือ การสร้างความสับสนให้กับศัตรูแต่หากดอกไม้บินทุกดอกเป็นของจริง ทุกกลีบก็คือคมกระบี่ และเมื่อดอกไม้ทั้งเก้าผลิบานคมกระบี่หลายสิบหลายร้อยเล่มย่อมเข้าปกคลุมท้องนภา ทักษะพลังนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก

        แน่นอนว่าการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่นั้นค่อนข้างเปลืองพลังและจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่งอย่างมาก หากพลังวิญญาณไม่เพียงพอทางเลือกที่ดีที่สุดของวิชาทะยานหลงเงาตัดผกาก็คือ การโจมตีเป้าหมายด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียว

        ภายใต้ราตรีแสนมืดมิดถังจิ้นอวี่และหนิงเทียนต่อสู้กันอย่างดุเดือด

        ระหว่างการฟาดฟันถังจิ้นอวี่เริ่มหวาดหวั่นมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนหนิงเทียนก็โหดเหี้ยมมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

        หลังจากปลุกทักษะพิเศษแล้วหนิงเทียนก็ยังไม่ได้ประลองฝีมือกับศัตรูที่แข็งแกร่งเลย

        เขาได้รับผลประโยชน์มากมายจากการต่อสู้ครั้งนี้และในที่สุดหนิงเทียนก็สามารถสยบถังจิ้นอวี่ลงได้โดยใช้พลังไปเพียงสามส่วน ซึ่งนี่คือความน่าเกรงขามของเส้นลมปราณฟ้าประทานทั้งเก้า

        “ฝีมือแย่ถึงเพียงนี้ยังกล้าหาเรื่องให้ตนเองต้องอับอายอีก ไปให้พ้น!”

        คมกระบี่เฉือนห้วงอากาศกระบี่มายาของถังจิ้นอวี่แตกสลายและกระแทกเข้าที่หน้าอก เขาบาดเจ็บสาหัสจนกระอักเลือดก่อนจะกรีดร้องคำรามก้อง

        สีหน้าของผู้รับชมการต่อสู้เปลี่ยนไปมากไม่มีใครคาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

        “ชิ!ไม่ปรบมือเลยสักนิด พวกเจ้าเคยดูสิ่งใดที่สนุกกว่านี้อีกหรือ?”

        หนิงเทียนเหลือบมองทุกคนด้วยแววตาดูแคลนแล้วก้าวเข้ามาหาถังจิ้นอวี่

        “สู้กันนานจนข้าเหงื่อออกแล้วดูสิว่าเจ้าจะชดเชยให้ข้าเท่าไร?”

        “เจ้าจะทำอะไร? เฮ้ย!คืนถุงมิติข้ามานะ”

        “โอ้!มีหินวิญญาณเยอะเลย มีรากบ่มเพาะด้วย แต่เท่านี้ยังไม่เพียงพอหรอก”

        ผู้คนรอบตัวล้วนแสดงสีหน้าประหลาดใจเจ้าทำร้ายผู้อื่น ทั้งยังปล้นหินวิญญาณของเขา แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ?

        ถังจิ้นอวี่คำรามด้วยความโกรธและอยากลุกขึ้นสู้ทว่ากลับโดนหนิงเทียนเตะจนกลิ้งลงจากเขา

        “พวกเจ้า! พวกเจ้าหัวเราะเยาะข้าและเมื่อครู่ยังรับชมเรื่องสนุกโดยไม่คิดปรบมือจงมอบหินวิญญาณและรากบ่มเพาะมาเสียดีๆ” หนิงเทียนหันกลับมามองคนทั้งเจ็ด เขากำลังคิดจะชิงทรัพย์ผู้อื่นอีกครา

        สีหน้าของเยี่ยอวิ่นแสดงความรังเกียจคนผู้นี้ป่วยทางจิตหรือเปล่า? เขาช่างหาเรื่องใส่ตัวเก่งเสียจริง

        เลี่ยชิงอีจากสำนักยักษ์พฤกษาคำรามลั่น“เจ้าคนต่ำช้า เจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตแล้วใช่ไหม? กล้าดีอย่างไรถึงมา...”

        “ไม่ยอมมอบหินวิญญาณทั้งยังกล้าด่าข้า ข้าจะทุบเจ้าให้จมดิน!” หนิงเทียนกล่าวอย่างอดไม่ได้ก่อนจะยกมือคุมกระบี่โจมตีเลี่ยชิงอี

        “ข้าต้องกลัวเจ้าระ...อั๊ก!”

        เลี่ยชิงอีออกแรงชกรากบ่มเพาะในกายของเขาสั่นสะเทือนเนื่องจากปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่งทว่ากลับถูกกระบี่ฟาดหมดสติ จนล้มลงกับพื้นโดยไม่คาดคิด

        เยี่ยอวิ่นและคนอื่นๆล้วนมีสีหน้าจริงจัง คนผู้นี้ทำให้เลี่ยชิงอีหมดสติได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวความแข็งแกร่งของเขาช่างน่าตกใจ

        หลังจากปล้นเลี่ยชิงอีเสร็จเขาก็เดินไปทางหานคุน “เจ้าจะมอบเองหรือให้ข้าลงมือ?”

        “เจ้าหนูข้าจะสู้กับเจ้า...อ๊า!”

        หนิงเทียนเฉือนกระบี่ทีละเล่มโดยเริ่มโจมตีจากผู้ที่อยู่ขอบเขตรวบรวมก่อน ในไม่ช้าก็เหลือเพียงเยี่ยอวิ่นและผู้บำเพ็ญอีกสองคน

        เขามองทั้งสามคนและกล่าวด้วยความประหลาดใจ“ดีกว่าเจ้าขยะถังจิ้นอวี่ หรือจะเป็นขอบเขตจิตหยั่งลึกขั้นสอง?”

        “เจ้าเป็นใคร?” เด็กหนุ่มชุดสีเงินถามขึ้น

        เขาคือลัวเซวียนจากสำนักรวมดาราผู้บำเพ็ญซิงซิววัยสิบเก้าปี บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความมั่นใจ

        “หนิงเทียนจากสำนักวั่นจื๋อแล้วเจ้าเล่า?”

        “สำนักวั่นจื๋อ?” เยี่ยอวิ่นเย้ยหยัน นึกคร้านเกินกว่าจะโต้แย้ง

        “ข้าลัวเซวียนจากสำนักรวมดารา”

        “จางเหว่ยจากสำนักหานเทียน”

        หนิงเทียนไม่มีความรู้สึกใดต่อลัวเซวียนมากนักทว่าเยี่ยอวิ่นกลับมีท่าทีแปลกไป

        ผู้ที่ดึงดูดความสนใจของหนิงเทียนก็คือจางเหว่ยคำว่า “สำนักหานเทียน” เป็นคำที่เขาจำได้ขึ้นใจ เพราะท่านพ่อหนิงหยางของเขาเสียชีวิตด้วยน้ำมือของจางเฟิงหยางจากสำนักหานเทียน

        นี่คือสิ่งที่เขาจะไม่มีวันลืมอย่างเด็ดขาด!

        จางเหว่ยอยู่ในวัยยี่สิบต้นๆเขาทั้งเย็นชา เย่อหยิ่ง และไม่เห็นหนิงเทียนอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ถึงผลงานก่อนหน้านี้ของหนิงเทียนจะเป็นที่ประจักษ์แต่เขาก็ไม่คิดใส่ใจความสนใจของเขามุ่งไปที่ลัวเซวียนเป็นส่วนใหญ่

        หนิงเทียนไม่พอใจอย่างมากและไม่เคยลืมความแค้นของบิดาแม้เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับจางเหว่ยโดยตรง แต่เขาก็เป็นศิษย์ของสำนักหานเทียน เหตุผลแค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้หนิงเทียนไม่ชอบเขาแล้ว

        “จางเหว่ย?เหว่ยจากคำว่าหยางเหว่ย[1]หรือ?”หนิงเทียนเยาะเย้ย ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

        เยี่ยอวิ่นและลัวเซวียนประหลาดใจยิ่งนักเห็นได้ชัดว่าเจ้าหนูนี่ไม่รู้จักจางเหว่ย แล้วอีกฝ่ายจะเป็นศัตรูกับเขาได้อย่างไร?

        จางเหว่ยเลิกคิ้วพร้อมจ้องไปยังหนิงเทียน“เจ้ากำลังหาเรื่องหรือ?”

        “หากแซ่ของเจ้าคืออึข้าควรมองหาอึด้วยหรือไม่?” หนิงเทียนหัวเราะเยาะด้วยแววตาแสนเย็นชา

        จางเหว่ยโกรธจัดและกำลังจะลงมือทว่าทันใดนั้นก็มีคลื่นพลังอันแข็งแกร่งเข้าปกคลุมหัวใจ

        เสาหินสามต้นที่ตัดกันด้วยแสงบนยอดเขาค่อยๆก่อตัวเป็นคลื่นกระแทก ก่อนจะควบแน่นม่านโปร่งแสงจนกลายเป็นประตูมิติ

        ลัวเซวียนและเยี่ยอวิ่นต่างก็ร้องอุทานแล้วรีบพุ่งเข้าหาประตูบานนั้นส่วนจางเหว่ยก็หันหลังทะยานตามไปและทิ้งหนิงเทียนไว้เพียงผู้เดียว

---------------------------------------

[1] หยางเหว่ย (阳痿) แปลว่า เสื่อมหรือไร้สมรรถภาพทางเพศ เป็นการล้อเลียนคำว่า “เหว่ย” ที่ออกเสียงเหมือนชื่อของจางเหว่ย(张伟)