คุณหนูในห้องหอ

55

สตรีขี้อิจฉา

          ซ่งตงหยางบาดเจ็บภายในทำให้ใช้วิชาตัวเบาไม่ได้ เขากลิ้งตกลงมาจากหลังคาชั้นสอง อู๋ฮวนได้ยินเสียงจึงถ่ายทอดคำสั่งให้อีม่านออกตรวจสอบ โชคดีที่หลิงฉีมาช่วยเจ้านายของเขาหนีออกมาได้ทันเวลาจึงไม่ถูกพบตัว หลิงฉีไม่พอใจมากที่เห็นเจ้านายของตนถูกปองร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เขาคิดส่งคนออกไปจับตัวจางหลินถง แต่ถูกซ่งตงหยางห้ามไว้

          และออกคำสั่งเด็ดขาด ว่าคนของเขาห้ามแตะต้องจางหลินถงแม้แต่ปลายเล็บ เรื่องที่นางยังมีชีวิตอยู่ต้องเก็บไว้เป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด หลิงฉีได้ฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ ซ่งตงหยางถูกนางทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บหนักปานนี้ แต่ยังปล่อยให้นางลอยนวล แม้จะโกรธแค้นแทนแค่ไหน เมื่อไม่มีคำสั่งเขาก็ไม่กล้าลงมือ

จูเจียเทาและต้าเจิงนั่งดื่มสุราที่ชั้นล่างของหอสราญรมญ์ สองพ่อลูกกำลังปรึกษาเรื่องทางทหาร สีหน้าเคร่งเครียดกันมาก เนื่องจากเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับทายาทหน่วยพยัคฆ์ขาว การตายของกัวเหวินเซินทำให้เหล่าแม่ทัพนายกองมีความโกรธแค้นต่อสกุลอู๋ คราแรกไม่ยอมเคลื่อนทัพมา แต่เพราะเป็นคำสั่งสุดท้ายของกัวเหวินเซิน พวกเขาไม่มาไม่ได้ เวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างอู๋ฮวน ผู้รักษาการแม่ทัพที่กัวเหวินเซินแต่งตั้ง และทหารกลุ่มนี้มีความกดดันสูง หากไม่ใช่เพราะป้ายคำสั่งอยู่ในมืออู๋ฮวน พวกเขาไม่มีทางยอมก้มหัวให้กับคนสกุลอู๋เป็นแน่

ที่สำคัญเมื่อพวกเขารู้ว่าผู้รักษาการแม่ทัพเป็นคู่หมั้นของทายาทหน่วยพยัคฆ์ขาว ความชิงชังจึงถูกเผื่อแผ่มาถึงจางหลินถง จูเจียเทาได้ยินเรื่องนี้สีหน้าเคร่งเครียด

          “ได้ยินว่าเหล่าแม่ทัพนายกองบางคนแสดงความไม่พอใจมาถึงคุณหนู เรียกร้องให้ยกเลิกหมั้นและส่งคุณหนูไปให้พวกเขา เรื่องนี้จริงหรือไม่?”

          ต้าเจิงคือผู้ส่งข่าวเขารับรู้สถานการณ์ดีที่สุด“เป็นความจริงขอรับท่านพ่อ เพราะการตายของท่านลุง ทำให้คุณหนูตกที่นั่งลำบาก ฝ่ายคุมกฎและฝ่ายเสบียงร่วมมือกันกดดันให้ยกเลิกการหมั้น และส่งคุณหนูกลับไปให้เร็วที่สุด หากไม่ส่งคุณหนูกลับไปพวกเขาจะยกเลิกการส่งเสบียงให้กองทัพ ท่านพ่อเราจะทำอย่างไรดี หากส่งคุณหนูไปจริงๆเกรงว่า...”

          “นี่ไม่ใช่ความผิดของนาง หากจะผิดก็ผิดที่คนสกุลอู๋ จะรบราแย่งชิงเหตุใดต้องฆ่าล้างชีวิตผู้อื่นราวกับผักปลา ทั้งยังใช้สตรีที่ไร้ทางสู้เป็นเครื่องมือได้อย่างเลือดเย็น หน่วยพยัคฆ์ขาวเหลือทายาทเพียงคนเดียว ถึงอย่างไรข้าก็ต้องปกป้องนาง ข้าเชื่อว่าพวกเขาไม่กล้าทำรุนแรง อย่างน้อยก็ต้องเห็นแก่สายเลือดตระกูลกัว”จูเจียเทากล่าวหนักแน่น

          สองพ่อลูกนั่งดื่มสุราปรึกษากันอยู่พักใหญ่ ต้าเจิงชอบรสชาติของสุราที่นี่มาก เขาจึงรินแล้วรินอีก เมื่อกินคู่กับเนื้อต้มเปื่อย ช่างเข้ากันได้ดียิ่งนัก กระทั่งจอกล่าสุดเขากำลังจะยกขึ้นกรอกปาก แต่มีมือขาวผ่องข้างหนึ่งยื่นมาจับและแย่งไปดื่มแทน

          “คุณหนู!”

          ขณะเดียวกันที่ห้องรับรองชั้นบน ผู้คนที่รวมตัวกันตกอยู่ในอาการหวาดผวา อู๋ฮวนกวาดสายตามองคนของเขาทุกคนด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะระบายโทสะด้วยการตบโต๊ะจนเสียงดังสนั่น

เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักตกใจจนแผดเสียงร้องลั่น สาวงามซึ่งนั่งข้างกายรีบรับเอาเด็กน้อยไปกอดปลอบให้เงียบ เหล่าผู้คุ้มกันนั่งก้มหน้าไม่กล้ามองสบดวงตาผู้เป็นนาย โดยเฉพาะลี่เฉิงกับถิงเฟิงที่เพิ่งจะมาถึง พวกเขายังไม่ทันรายงานข่าวก็พบว่าอู๋ฮวนรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ผู้คุ้มกันทุกคนล้วนอยู่ครบ ยกเว้นอีม่านซึ่งถูกส่งออกไปตามแกะรอยหลังจากเกิดเรื่อง

          “ไม่ร้องนะเด็กดี ไม่ร้อง”ชิงเอ๋อร์กอดเด็กน้อยแน่น เวลาอู๋ฮวนโมโห แม้แต่นางที่นับว่าเป็นว่าคนโปรดที่สุดยังเข้าหน้าไม่ติด “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง”

          “นายท่าน ข้าน้อยยินดีรับโทษ”ลี่เฉิงกล่าวอย่างสำนึกผิด หากจะมีคนสมควรได้รับโทษมากที่สุดควรก็เป็นเขา เขาเห็นว่าชูหลิงนำอาหารมาให้ด้วยตนเอง เขารีบรับมาด้วยความดีใจ จากนั้นเขารีบนำไปอวดถิงเฟิงจึงถูกถิงเฟิงแย่งอาหาร สุดท้ายก็พากันพลาดสลบด้วยกันทั้งคู่

          “นายท่าน ข้าคิดว่าหากส่งคนออกตามนางตอนนี้ก็ยังทันนะเจ้าคะ” ชิงเอ๋อร์รีบเตือน

นางเดาได้จากสีหน้าอู๋ฮวน เห็นอู๋ฮวนโมโหจนหน้าดำหน้าแดง นั่นหมายถึงสตรีนางนั้นมีความสำคัญต่ออู๋ฮวนมากจริงๆ หาไม่แล้วต่อให้ขาดใจตายอยู่ต่อหน้า ชายผู้นี้ก็ไม่มีทางแยแส บางทีสตรีนางนั้นอาจเป็น ‘คนโปรด’ อีกคนก็ได้ เพียงแค่คิดว่าพื้นที่ของนางมีผู้อื่นมาแย่งชิง ชิงเอ๋อร์เริ่มใจหาย

          “เวลานี้เราอยู่ในเมืองหลวง ให้คนเคลื่อนไหวไม่ได้ ก่อนวันลงมือต้องเก็บตัวเงียบไว้ก่อน”อู๋ฮวนกล่าว เขาพาคนมาได้ไม่มาก เพราะต้องทิ้งคนบางส่วนไว้อารักขาองค์รัชทายาท แม้จะถือป้ายคำสั่งหน่วยพยัคฆ์ขาวแต่เขาไม่กล้าเรียกใช้ส่งเดช เพราะการตายของกัวเหวินเซินทำให้พวกเขาโกรธแค้นสกุลอู๋ และส่งผลถึงจางหลินถงด้วย เขาต้องพึ่งกำลังของตนเองกับคนในที่ยังจงรักภักดีต่ออู๋อ๋อง ซึ่งรวมแล้วมีไม่มาก ดังนั้นถึงต้องถนอมกำลังคนเอาไว้ก่อน หากหลีกเลี่ยงการปะทะได้ก็ต้องหลีกเลี่ยง

          “หมายความว่าจะปล่อยนางไปจริงๆหรือเจ้าคะ”ชิงเอ๋อร์ถามต่ออย่างกล้าๆกลัวๆ

อู๋ฮวนไม่ตอบ ชิงเอ๋อร์เห็นสีหน้าเพิกเฉย ไม่ยอมเคลื่อนไหวใดๆเพื่อช่วยสตรีนางนั้น นางจึงถอนหายใจเบาๆ รู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง ดวงตาเหลือบมองนกกระดาษที่เซินสี่นำมามอบให้อู๋ฮวน นางอยากรู้จริงๆว่าในนกกระดาษนั้นเขียนอะไรไว้ ได้ยินว่าสตรีที่มาสอดแนมทิ้งไว้ คงไม่ใช่แค่นกกระดาษธรรมดาแน่

          นางชักอยากเห็นหน้าสตรีนางนั้นขึ้นมาแล้ว อยากรู้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร เป็นใครมาจากไหน และเป็นคนโปรดแบบใดกัน เหตุใดถึงทำให้อู๋ฮวนโมโหได้มากขนาดนี้ ขณะที่ผู้ใหญ่เอาแต่นั่งคิด เด็กน้อยหันไปเห็นนกกระดาษก็อยากได้ เขาหยุดร้องไห้พลางชี้และส่งเสียงพูดไม่เป็นคำ “นก นก”

          “ของพวกนั้นเป็นของท่านพ่อ หาใช่ของที่เจ้าจะเล่นได้” ชิงเอ๋อร์กล่าว

          “นก เอานก” เด็กน้อยยังชี้จะเอาให้ได้

อู๋ฮวนไม่ได้ยิน เพราะมัวแต่ใช้ความคิด ชิงเอ๋อร์กลัวว่าเสียงของเด็กจะทำให้อู๋ฮวนหงุดหงิด นางมองที่นกกระดาษพลางนึกบางอย่างขึ้นมาได้

          “ถ้าเช่นนั้นแม่พับให้เจ้าใหม่ดีหรือไม่?” ชิงเอ๋อร์คิดว่าไม่น่าจะทำยาก เห็นเด็กน้อยพยักหน้าจึงหันไปบอกสาวใช้ให้ไปหากระดาษมาให้นาง และทดลองพับหลายๆตัว แรกเริ่มนางพับไม่เก่งจึงออกมาไม่สวย เด็กน้อยก็เริ่มงอแงเพราะไม่เหมือนที่อยากได้ ชิงเอ๋อร์จึงต้องพับมากขึ้นจนกระทั่งทำได้เหมือนที่สุดจึงมอบให้เด็ก

          “นก นก” เด็กน้อยพอใจ เมื่อได้ของที่ต้องการ เด็กน้อยผละออกจากตักมารดาโผเข้าหาอู๋ฮวน แต่ด้วยไม่ระวังร่างเล็กๆตัวอ้วนกลมจึงล้มลง นกหลุดจากมือกระเด็นเข้าไปปะปนกับของที่เซินสี่นำมาวางไว้บนโต๊ะ เด็กน้อยร้องไห้ทำให้อู๋ฮวนหลุดจากการใช้ความคิด เขาหันไปอุ้มเด็กขึ้นมากอดปลอบ

ชิงเอ๋อร์ก็รีบถลาเข้ามารับเด็ก จังหวะที่ทุกคนกำลังตกใจ นางรีบฉวยเอานกกระดาษตัวหนึ่งมากำไว้ พลางก้มหน้ากล่าว“ขออภัยเจ้าค่ะ เป็นความผิดชิงเอ๋อร์ที่ไม่ดูแลลูกให้ดี”

“ทีหลังระวังหน่อย” อู๋ฮวนส่งสายตาตำหนิ หันกลับไปมองพบว่านกกระดาษยังครบเท่าจำนวน ไม่มีตัวใดตัวหนึ่งสูญหายเขาจึงเบาใจ ชิงเอ๋อร์รับเด็กแล้วรีบถอยกลับไปนั่งอยู่ห่างๆ ก่อนจะหยิบนกกระดาษตัวอื่นขึ้นมาให้เด็กเล่น

          หนนี้อู๋ฮวนโกรธจางหลินถงจริงๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองนกกระดาษที่นางทิ้งไว้ ไม่ต้องเปิดอ่านก็รู้ว่าข้อความข้างในต้องเป็นข้อความเดียวกับที่เขาได้มาเมื่อครั้งก่อน นางจงใจเปิดเผยตัวเองว่านางคือเจ้าของสารเตือนพวกนั้น อู๋ฮวนแปลกใจว่าเหตุใดนางจึงเปิดเผยตัว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นปกปิดตัวตน ที่สำคัญนางรู้แผนการของเขาได้อย่างไร ทั้งรู้ด้วยว่าเขาจะพาอู๋อ๋องออกทางประตูไหน รู้มานานแค่ไหนแล้ว ตอนที่อยู่บ้านพักที่โจเจียงเหตุใดนางไม่กล่าวกับเขาโดยตรง เหตุใดต้องใช้วิธีโยกโย้เช่นนี้ คิดแล้วก็กวาดดวงตามองผู้คุ้มกันพิจารณาทีละคนอย่างละเอียด

          แม้แต่จางหลินถงยังรู้แผนการของเขา แล้วฝ่ายตรงข้ามจะไม่รู้ได้อย่างไร เปลี่ยนแผนตอนนี้ไม่ทันแล้ว หากใช้แผนเดิมมีแต่ต้องลงมือให้เร็วขึ้น เหล่าผู้คุ้มกันก้มหน้าก้มตาเมื่อถูกสายตาพิฆาตจับจ้อง สายตานั้นราวกับจะแช่แข็งคนทั้งเป็น

พวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดจางหลินถงถึงรู้แผนการทั้งหมดได้ อีกทั้งยังรู้รายละเอียดของวังหลวงราวกับเคยไปสำรวจมาแล้ว หากนางไม่มีความสัมพันธ์กับคนในก็คงมีญาณหยั่งรู้ แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่จู่ๆคนคนหนึ่ง จะมีญาณหยั่งรู้จนสามารถแจกแจงรายละเอียดได้อย่างครบถ้วนราวกับตาเห็นได้

          “ชิงเอ๋อร์ ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับพวกเจ้าแล้ว พรุ่งนี้เช้ารีบพาเด็กไปจากที่นี่ทันที” อู๋ฮวนสั่งการ สตรีและเด็กอาจกลายเป็นจุดอ่อน เขาไม่ต้องการให้มีช่องโหว่เพิ่มขึ้นมาอีก

          “แล้วเรื่องอู๋อ๋องล่ะเจ้าคะ”ชิงเอ๋อร์อดถามไม่ได้ หากนางออกไปแล้วใครจะคอยหาข่าวจากวงในให้เขาอีกเล่า

          “ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องกังวล เจ้าพาเด็กหลบไปก่อน ข้าจะให้คนไถ่ตัวเจ้าและส่งเจ้าออกจากเมืองหลวง”

          “เจ้าค่ะ นายท่าน” ชิงเอ๋อร์รับคำ และก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยม ขณะนั้นประตูห้องถูกเปิด อีม่านกลับมาแล้ว

          “นายท่าน ข้าน้อยตรวจสอบมาแล้วพบว่าบนหลังคาด้านบนมีร่องรอยการต่อสู้ มีคนได้รับบาดเจ็บ ทางด้านหลังมีร่องรอยคนหลบหนี ข้าน้อยสะกดรอยตามไปพบว่าเป็นซื่อจื่อ และยังมีอีกเรื่องข้าน้อยสืบพบว่านายหญิงเจ้าของหอสราญรมย์ ให้ความช่วยเหลือแม่นางอาหลิน เวลานี้นางพาคนไปที่เรือนด้านหลังที่พำนักเรือนส่วนตัวของนางแล้ว แต่ว่าที่นั่นมีคนจากสำนักคุ้มภัยคอยคุ้มภัยเฝ้ายามหลายคน ข้าน้อยยังไม่กล้าบุกเข้าไปแย่งคนขอรับ”

          “อืม”อู๋ฮวนขานรับเป็นเชิงรับรู้แล้ว อารมณ์ตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย อย่างน้อยก็ได้รู้ว่านางยังปลอดภัยไม่ได้ตกไปอยู่ในมือของใครอย่างที่เขากำลังวิตก

          “นายหญิงหรือ?”ชิงเอ๋อร์ทวนชื่ออย่างคาดไม่ถึง น่าแปลกนักที่เจ้าของหอสราญรมย์รู้จักกับ ‘คนโปรด’ อีกคนของอู๋ฮวน

สิ้นสุดคำรายงานของอีม่านบรรดาผู้คุ้มกันทั้งหมดต่างรอลุ้นจนตัวโก่งว่าอู๋ฮวนจะกล่าวอะไรบ้าง แต่ชายหนุ่มไม่พูดอะไรเลย ทั้งไม่แสดงสีหน้ายินดีหรือกตกใจที่ได้ยินเรื่องนี้ ทั้งไม่กระตือรือร้นตามคน พวกเขาเดาใจเจ้านายไม่ออก จึงได้แต่ถอนหายใจกันอย่างไร้สุ่มเสียง

ขณะที่ทุกคนรอรับคำสั่งให้ไปชิงคนกลับมา ประตูห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของคนห้าคนก้าวเข้ามาข้างใน แน่นอนว่าคนก้าวเข้ามาคนแรกสุดคือจางหลินถง และมีไห่เถิงถือพัดโบกเบาๆประกบด้านข้าง และยังมีชูหลิงยืนอีกด้านหนึ่ง ตามมาด้วยรองแม่ทัพจูและต้าเจิง พวกเขามากันพร้อมหน้าพร้อมตา สีหน้าแต่คนเชิดขึ้นอย่างเย้อหยิ่งราวกับไม่เห็นคนในห้องนั้นอยู่ในสายตา

“แม่นางอาหลิน”เซินสี่นึกไม่ถึงว่านางจะหวนกลับมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้เป็นนางที่พยายามจะออกไปให้ได้

ชิงเอ๋อร์เห็นคนที่มาใหม่ก็เดาได้ทันทีว่าใครคือคนโปรดคนใหม่ของอู๋ฮวน นางมองใบหน้างดงามของอีกฝ่าย แม้จางหลินถงจะเกล้าผมครอบกวาน แต่งกายแบบบุรุษก็ไม่อาจปกปิดหน้าอกของนางได้ ชิงเอ๋อร์เห็นแล้วก็อดก้มมองของนางอย่างรู้สึกเสียหน้าไม่ได้ นางเป็นถึงดาวเด่นของที่นี่ ทว่าหน้าอกกลับเทียบไม่ได้กับเด็กสาวที่เพิ่งเติบโต เมื่อพิจารณาอย่างครบถ้วน ชิงเอ๋อร์จึงพบว่าสายตาของจางหลินถงก็เพ่งมองมาที่นางเช่นกัน

สายตานั้นช่างน่ากลัว ชิงเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงสัญญาณอันตราย นางรีบกอดลูกชายแนบอกขยับเข้าไปนั่งหลบด้านหลังอู๋ฮวน แม้แต่ผู้คุ้มกันทั้งหมดยังไม่กล้ามองสบตาจางหลินถง พวกเขารีบถอยห่างแหวกทางให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาอย่างรู้หน้าที่

อู๋ฮวนเงยหน้าขึ้นสบดวงตาจางหลินถง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ จางหลินถงเหลือบมองอู๋ฮวนแวบหนึ่ง ก่อนจะวกกลับไปมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของชิงเอ๋อร์ พลันร่างกายของนางยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็งอยู่ครู่หนึ่ง ครู่ต่อมาก็ได้สตินางยกมือขึ้นเช็ดที่จมูก แล้วมองโลหิตที่บนหลังมืออย่างคุ้นเคย

“สาวน้อย” ไห่เถิงเห็นคราบเลือดที่จมูกจางหลินถงจึงขยับขึ้นมาประกบ หากว่านางจะหมดสติเขาจะได้คว้าทัน จางหลินถงส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่านางไม่เป็นไร แม้ว่าการเห็นภาพในหัวแต่ละครั้งจะทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงกับต้องให้ใครช่วยพยุง หญิงสาวหันกลับไปมองอู๋ฮวน

“ข้ามีเรื่องต้องพูดกับจวิ้นอ๋อง ใครที่ไม่เกี่ยวข้อง เชิญออกไปก่อน” จางหลินถงกล่าวน้ำเสียงแผ่อำนาจ ฟังดูน่าเกรงขาม

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ผู้ไม่เกี่ยวข้องเช่นไห่เถิงหันไปพยักหน้าชวนชูหลิงออกไป ตามด้วยรองแม่ทัพจูและต้าเจิง จากนั้น เซินสี่ อีม่าน เจี่ยอิน ถิงเฟิง ยู่เฟิง ลี่เฉิงลุกตามกันออกไปอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาก้าวเท้าอย่างระมัดระวังไม่ให้เกิดซุ่มเสียง เพราะเกรงว่าจะทำให้คนข้างในเกิดขุ่นเคืองใจหนักกว่าเดิม เหลือเพียงเฉินอี้น้องเล็ก ยังตกตะลึงกับท่วงท่าของจางหลินถงไม่หาย เขาไม่เคยเห็นท่าทีเช่นนี้มาก่อน นางช่างสง่างามนัก ต่อมาจางหลินถงก็หันมามองที่เฉินอี้ เด็กหนุ่มตื่นตระหนกลนลานวิ่งออกตามกลุ่มพี่ใหญ่ แต่ด้วยความไม่ระวังเท้าขัดกับกรอบประตูทำให้ล้มหน้าคว่ำ

โครม!

“เจ้า..!”เซินสี่ชี้หน้าน้องเล็ก ก่อนจะยื่นมือกำคอเสื้อเฉินอี้ ลากออกห่างจากห้องที่กำลังจะกลายเป็นสนามรบอย่างเร่งด่วน