ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 113 ความริษยาแผ่ลามอย่างบ้าคลั่งราวกับวัชพืช

 

บัดนี้พี่สามกับพี่สี่กำลังปรึกษาหารือเรื่องสำคัญกับเหล่าขุนนาง จวินมั่วหานมิอาจเข้าไปแทรกได้ อีกทั้งเพราะเขาไม่วางใจเรื่องเสิ่นม่านซูมาโดยตลอด ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องลังเลเลย

เมื่อยงอ๋องเห็นจวินมั่วหานตามมาด้วย ก็กล่าวอย่างพูดไม่ออกว่า “น้องเจ็ดเอ๋ย เจ้าจะตามข้ามาทำไม อย่าบอกนะว่าเจ้ายังอาลัยอาวรณ์คุณหนูสามเสิ่นไม่เลิก”

จวินมั่วหานกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า “ท่านไปพบคุณหนูสามเสิ่นเพียงลำพัง นางย่อมไม่สะดวกพบ ถึงอย่างไรก็เป็นชายหญิง หากพวกเราสองคนไปเยี่ยมนางด้วยกัน ไม่แน่ว่านางอาจยอมพบก็ได้”

“เป็นเช่นนั้นหรือ”

“อืม พวกเราไปด้วยกัน หากนางไม่ยอมพบข้า ข้าค่อยไปก็ได้”

เมื่อยงอ๋องได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ก็ไม่สะดวกจะยืนกรานอะไรต่อ แต่ในใจกลับไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง

ดูท่าน้องเจ็ดยังไม่ยอมล้มเลิกความคิดที่มีต่อคุณหนูสามเสิ่นจริงๆ

เมื่อองค์ชายทั้งสองมาถึงที่พักชั่วคราวของเสิ่นม่านซู เจียงกูกู เจ๋อหลัน และคนอื่นๆ ล้วนกำลังพักผ่อนอยู่ แม้แต่จินหลิงก็เช่นกัน

มีเพียงเฝิงหวั่นเอ๋อร์ที่เพิ่งมาอยู่เรือนแห่งนี้ นางได้ยินเสียงจึงเดินออกมาดู ยามเห็นบุรุษหนุ่มหล่อเหลาสูงศักดิ์สองคนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของนางก็พลันสว่างวาบ!

ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายหกยงอ๋อง หรือองค์ชายเจ็ดจวินมั่วหาน รูปโฉมย่อมหล่อเหลาองอาจเป็นเลิศทั้งคู่

โดยเฉพาะจวินมั่วหาน เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นพระเอกในนิยายต้นฉบับ นอกจากนี้บนกายขององค์ชายทั้งสองต่างมีกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

เฝิงหวั่นเอ๋อร์เคยพบเห็นบุคคลยิ่งใหญ่เช่นนี้ที่ใดกัน!

ก่อนหน้านี้นางไม่ทันระวังจึงล้มลง และมีนายทหารหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาประคองไว้ ภายหลังเฝิงหวั่นเอ๋อร์จึงได้รู้ว่านายทหารหนุ่มรูปงามผู้นั้นคือบุตรชายคนโตสายตรงของแม่ทัพใหญ่เสิ่น

ในใจเฝิงหวั่นเอ๋อร์ก็หวั่นไหวขึ้นมา

แต่เมื่อเทียบกับบุรุษหนุ่มสูงศักดิ์สองคนตรงหน้านี้ นายท่านน้อยเสิ่นผู้นั้นก็ดูไม่นับว่าโดดเด่นอะไร!

เพียงชั่วพริบตา ความคิดมากมายก็วาบผ่านในใจ เฝิงหวั่นเอ๋อร์เดินเข้าไปอย่างอ่อนช้อย ยอบกายคำนับคนทั้งสองอย่างงดงาม

“บ่าวคารวะใต้เท้าทั้งสองเจ้าค่ะ”

จวินมั่วหานมองสตรีผู้นี้อย่างเฉยชาแวบหนึ่ง แล้วรีบเลื่อนสายตาออกไป 

กลับเป็นยงอ๋องที่พิจารณาสตรีนางนี้เล็กน้อย แล้วเอ่ยถามว่า “เจ้าเป็นใคร ที่นี่ไม่ใช่ที่พักของคุณหนูสามเสิ่นหรือ”

“เรียนใต้เท้า บ่าวเป็นสาวใช้ของคุณหนูสามเสิ่นเจ้าค่ะ”

“อ้อ เจ้าเข้าไปรายงานสักคำ บอกนางว่าเปิ่นหวัง[1]ได้ยินว่านางตกใจระหว่างทาง เปิ่นหวังกับน้องเจ็ดจึงตั้งใจมาเยี่ยมนาง”

เปิ่นหวัง? ไหนจะน้องเจ็ดอีก

แม้เฝิงหวั่นเอ๋อร์จะยังคงก้มศีรษะ แต่ในดวงตากลับมีความยินดีอย่างบ้าคลั่งวาบผ่าน 

หรือว่าทั้งสองคนจะเป็นท่านอ๋อง!

นางคาดเดาไว้ว่าบุรุษสองคนนี้มีฐานะไม่ธรรมดา แต่คิดไม่ถึงว่าจะไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้!

ความริษยาพลันพุ่งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เสิ่นม่านซูผู้นี้วาสนาดีเกินไปแล้วกระมัง ไม่เพียงเป็นแก้วตาดวงใจของแม่ทัพใหญ่เสิ่น ตอนนี้ยังมีอ๋องสองคนมาเยี่ยมถึงที่!

ความริษยาในใจนางแผ่ลามอย่างบ้าคลั่งราวกับวัชพืช เฝิงหวั่นเอ๋อร์จิกปลายนิ้วลงบนฝ่ามือแน่น ศีรษะก้มต่ำยิ่งกว่าเดิม เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ก่อนจะกล่าวอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ บ่าวจะเข้าไปรายงานเดี๋ยวนี้”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์หันกายกลับ จงใจปล่อยให้ชายแขนเสื้อสะบัดพลิ้วเบาๆ เผยเรือนร่างอ้อนแอ้นของตน

ยงอ๋องลูบคางแล้วยิ้มกล่าว “ว่าไปแล้ว สาวใช้ที่คุณหนูสามเพิ่งรับเข้ามาคนนี้งดงามไม่น้อย ดูท่าเจียงหนานแห่งนี้จะให้กำเนิดสาวงามจริงๆ”

จวินมั่วหานไม่แสดงสีหน้าใด

พลันเข้าใจท่าทีของนางเมื่อครู่ทันที สาวใช้งดงามสะดุดตาคนนั้นจงใจอวดเสน่ห์ต่อหน้าพวกเขา

จวินมั่วหานพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มามาก จึงดูแคลนอย่างยิ่ง ต่อให้เขาขาดแคลนสตรี ก็ไม่มีทางทำอะไรเหลวไหลในเวลานี้ เขาไม่ใช่พี่หกที่โปรดปรานสาวงามมาโดยตลอดเสียหน่อย

เพียงแต่บางทีสาวใช้ที่อยู่ข้างกายเสิ่นม่านซูผู้นี้อาจมีประโยชน์ก็ได้...

 

 บทที่ 114 การปิดกั้นมิสู้ชี้ทางออก

 

เฝิงหวั่นเอ๋อร์มาถึงหน้าห้อง นางเคาะประตูเบาๆ แล้วกล่าวเสียงเบา “คุณหนู ท่านหลับหรือยังเจ้าคะ มีคนมาเยี่ยมเจ้าค่ะ”

ยามนี้เสิ่นม่านซูกำลังเอนกายพิงเบาะนุ่มอ่านหนังสือนิทานเล่มหนึ่งอย่างเกียจคร้าน นางมองท้องฟ้ามืดครึ้มนอกหน้าต่าง

แม้ตอนนี้ฝนจะหยุดแล้ว แต่ผู้ใดมาหานางกัน

เสิ่นม่านซูกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “หวั่นเอ๋อร์หรือ เจ้าเข้ามาก่อน”

“เจ้าค่ะ”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์ก้มหน้าเดินเข้ามา นางเม้มปาก ทว่าแก้มกลับขึ้นสีชมพูระเรื่อ

พอเสิ่นม่านซูเห็นก็แค่นหัวเราะเย็นชาในใจ

นางเพิ่งวางหมากไว้ ยังไม่ทันได้ทำอะไร ปลาก็กินเบ็ดเองแล้วหรือ

เสิ่นม่านซูใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง พินิจเฝิงหวั่นเอ๋อร์ที่กำลังตื่นเต้นอย่างยิ่ง ราวกับพยายามกดข่มความรู้สึกรุนแรงบางอย่างเอาไว้

นางแสร้งถามทั้งที่รู้ดี “ผู้ใดมาหรือ”

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่บ่าวเดาว่าทั้งสองท่านน่าจะเป็นผู้สูงศักดิ์”

คิ้วงามของเสิ่นม่านซูเลิกขึ้นเล็กน้อย

สองท่านหรือ

นางลุกขึ้นจัดกระโปรงผ้าแพรให้เรียบร้อย “เช่นนั้นเจ้านำทั้งสองท่านไปที่ห้องโถงเล็กด้านข้างก่อน ชงชาร้อนให้พวกเขา ข้าจัดการตัวเองสักหน่อยแล้วจะตามไป”

“เจ้าค่ะ”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์ดีใจอยู่ในใจ ก่อนจะหันกายเดินออกไปทันที ท่าทางยังรีบร้อนเป็นพิเศษ

รอยยิ้มเย็นชาตรงหางตาและปลายคิ้วของเสิ่นม่านซูค่อยๆ แผ่กระจายออกมา

เฝิงหวั่นเอ๋อร์ผู้นี้เป็นคนประจบสอพลอผู้มีอำนาจอยู่แล้ว ตอนแรกก็เพราะรู้ฐานะของพี่ชายใหญ่เสิ่นจิ่ง จึงเกาะติดไม่ยอมปล่อยไม่ว่าจะเป็นหรือตาย

แต่การปิดกั้นมิสู้ชี้ทางออก

สำหรับคนอย่างเฝิงหวั่นเอ๋อร์ การฝืนขวางไม่ให้นางติดต่อกับพี่ชายใหญ่เสิ่นจิ่ง ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ถึงอย่างไรตรรกะของนิยายต้นฉบับก็ยังคงทำงานอยู่ แต่หากชี้นำเฝิงหวั่นเอ๋อร์ให้เปลี่ยนเป้าหมายเล่า

เสิ่นม่านซูหรี่ตาลง นางค่อยๆ ลุกขึ้นจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย ก่อนเรียกเจ๋อหลันเข้ามา

ทางด้านเจ๋อหลัน พอได้ยินความเคลื่อนไหวของเสิ่นม่านซูก็ลุกขึ้นทันที เจียงกูกูก็ตามมาด้วยเช่นกัน

ด้วยเพิ่งพักผ่อนไปได้ไม่นาน เจียงกูกูจึงเอ่ยถามว่า “คุณหนู เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”

“มีแขกมาเยี่ยม ข้าให้เฝิงหวั่นเอ๋อร์นำไปที่ห้องโถงเล็กด้านข้างก่อนแล้ว เจ๋อหลัน เจ้าไปกับข้า”

เจ๋อหลันพยักหน้ารับ

เจียงกูกูก็กล่าว “บ่าวไปด้วยดีกว่าเจ้าค่ะ”

“อื้ม”

เสิ่นม่านซูตั้งใจมาช้า ขณะเดียวกันทางด้านเฝิงหวั่นเอ๋อร์ นางเดินนำหน้าองค์ชายทั้งสองมายังโถงเล็กด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

เพราะอยู่ข้างนอก ทุกอย่างจึงเรียบง่าย โถงเล็กนี้ก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง มีเพียงโต๊ะเก้าอี้บางส่วน แจกันที่วางอยู่บนตู้ข้างๆ ก็ดูไม่ค่อยประณีต

ยงอ๋องเดาะลิ้นพลางทอดถอนใจอยู่พักหนึ่ง “ที่พักของคุณหนูสามซอมซ่อเกินไปแล้ว”

ก่อนเข้ามา เฝิงหวั่นเอ๋อร์จัดอาภรณ์ของตนอีกครั้ง นางขยับเข้าใกล้เพื่อรินชาร้อนให้องค์ชายทั้งสอง

กลิ่นหอมค่อนข้างเข้มข้นสายหนึ่งพลันลอยมาตามลม

จวินมั่วหานขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย แต่เขาเป็นคนถนัดซ่อนความคิดแท้จริงของตน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหากสาวใช้ผู้นี้ล่อลวงชักจูงได้ง่าย บางทีอาจใช้ประโยชน์ได้เล็กน้อย...

คิดถึงตรงนี้ เขาก็เงยหน้ายิ้มบางให้เฝิงหวั่นเอ๋อร์ที่เดิมทีก็เขินอายอย่างยิ่งอยู่แล้ว

บุรุษหนุ่มหล่อเหลาสูงศักดิ์ยิ้มบางให้เช่นนี้ หัวใจของเฝิงหวั่นเอ๋อร์สั่นไหวจนแทบไม่เป็นจังหวะ กาน้ำชาเกือบร่วงหล่นจากมือ!

เด็กสาวใจเต้นระรัววุ่นวาย

จวินมั่วหานกล่าวอย่างอ่อนโยน “เจ้าชื่ออะไร”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์กำกาน้ำชาแน่น กล่าวเสียงเบาว่า “เรียนผู้สูงศักดิ์ บ่าวสกุลเฝิง ชื่อหวั่นเอ๋อร์เจ้าค่ะ”

“หวั่นที่แปลว่าอ่อนโยนหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ” เฝิงหวั่นเอ๋อร์พยายามกดข่มความตื่นเต้นของตน จากนั้นจึงเงยหน้าแอบมองเขา

แม้ทั้งสองจะสูงศักดิ์และหล่อเหลาเหมือนกัน แต่ในสายตาเฝิงหวั่นเอ๋อร์ ท่านผู้นี้เหนือกว่าอีกคนอยู่ขั้นหนึ่ง โดยเฉพาะดวงตาลุ่มลึกคู่นั้น เพียงนางมอง ก็อดที่จะขาอ่อนไม่ได้ อีกทั้งหัวใจเต้นยังสั่นระรัว...

สิ่งสำคัญที่สุดคือเขายิ้มให้นางด้วย!

ในตอนที่เฝิงหวั่นเอ๋อร์ใกล้จะยืนไม่มั่นคง ก็มีเสียงพูดคุยดังมา

 

 

 

 

[1] เปิ่นหวัง หมายถึง คำเรียกแทนตัวของอ๋องหรือเชื้อพระวงศ์ชาย