ตอนที่สี่สิบเอ็ด Are you sure you want to do ?
“เจ้าเจ้า-”
หญิงสาวในชุดเกราะหน้าแดงแต่ผมไม่เห็นหน้าเธอก็พอจะเดาได้มือของเธอเริ่มจับดาบที่ข้างตัว
“หยุด”
ไม่ใช่เสียงของใครอื่นไม่มีใครมาช่วย
ครอมไม่เคยส่งเทวดามาช่วยสาวกของตนเอง
คนที่ตะวาดจนแต่ละคนถอยไปคือผม
“เจ้าจับดาบ..เจ้าแน่ใจอย่างนั้นจริงๆใช่ไหม?”
Are you sure you want to do ?
พวกคุณแน่ใจว่าจะทำอย่างนี้แล้วใช่ไหม?
คือคำที่ใช้ไซโคผู้เล่นเวลาเราจะทำอะไรที่ไร้เหตุผลและDM ต้องการปรามเราว่าจะมีผลร้ายตามมา
“ข้ามาในฐานะตัวแทนของเจ้าชายอิทมาริในฐานะทางการทูต เจ้าต้องการละเมิดกฎเกณฑ์ทางการทูตและหยามหน้าข้าและเจ้าชายอิทมาริใช่ไหม?”
ผมกล่าวตอบ
“ก็แล้วจะทำไมล่ะทำไมข้าจะหยามหน้าเจ้าไม่ได้”
ว้าวไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะง่ายถึงเพียงนี้
ผมพยักหน้าเข้าใจแล้ว
“เข้าใจแล้วตกลงท่านหยามหน้าข้าที่เป็นตัวแทนเจ้าชายอิทมาริ ดังนั้น ข้ามีหนี้แค้นหนึ่งรายที่สามารถเอาไปขายให้กับพวกภูตสามารถละเมิดกฎบุกเข้าไปในวังและทำทุกอย่างที่พวกเขาโดนกฎห้ามไม่ให้ทำเรื่องการเคารพเจ้าบ้านได้หนึ่งครั้ง”
เอ๊ะ
เสียงรอบข้างฮือ ฮา
หึหึหึหึ
เมื่อจงใจทำให้ผมลำบากนัก ไม่ต้องห่วงผมจะลากให้พวกคุณทุกคนลำบากไปด้วยนั่นล่ะ
ภูตนั้นเรียกว่ามีแนวความคิดก้าวหน้ามาก
พวกเขาสามารถขาย”สัญญา” “ความแค้น” “หนี้“สิทธิ”ต่างๆกันได้อย่างง่ายดาย
CDS
Credit Default Swap
หรือเรียกกันง่ายๆว่าระบบการแลกหนี้ต่างๆ
ว่าเรามีหนี้ในประเทศวันนี้ หนี้ของเราอาจจะไปอยู่ในมือของคนเกาหลีเหนือก็ได้
แบบเดียวกับเราทำให้ภูตหนองน้ำตัวเล็กคลั่งแค้น
วันต่อมาหนี้ของเราอาจจะไปอยู่ในมือราชาของหนองน้ำที่เน่าเปื่อยที่จะมาทำให้ทั้งอาณาจักรของเรากลายเป็นหนองน้ำเน่าเปื่อย
“เจ้าพูดอะไรน่ะมีอะไรก็มีเรื่องกับข้าสิ ไม่ใช่กับเรื่องของอาณาจักร”
ผมส่ายศีรษะ
“ไม่ใช่นี่คือเรื่องของระหว่างอาณาจักร หนี้นี้คือหนี้ของอาณาจักร คนที่ครองตำแหน่งของอาณาจักรนี้ทุกคนจะต้องถูกผูกมัดด้วยหนี้แค้นรายนี้ไม่ว่าคนที่ขึ้นมาจะเป็นใครก็ตามจะสิบปี ร้อยปี หรืออาจจะเป็นพรุ่งนี้พวกภูตจะมีหนทางเสมอ”
ผมกล่าวอย่างสงบ
Intimidation ข่มขู่
ผมเบ่งกล้ามยื่นหน้าไปใกล้ๆจนชนกับหน้ากากของอัศวินของฝั่งตรงกันข้าม
ทหารคนอื่นไม่กล้าเข้ามา
“จงดีใจไว้เถอะ ความมีอารยธรรมและความศิวิไลซ์ของพวกเจ้าคืออาวุธที่ดีที่สุดที่คนอ่อนแอจะปกครองเหนือคนที่เข้มแข็งกว่าหากเจ้าไม่ทำตนมีอารยธรรมกับข้าข้าจะสอนให้พวกเจ้ารู้เองว่าทำไมคนเถื่อนถึงต้องสุภาพต่อกัน”