“เราตามหานายน้อย 11 ไม่เจอ”
หน่วยเงากลับมารวมตัวกัน การหายไปของแอนเดอร์สันเป็นการหายไปโดยที่พวกเขาไม่สามารถตรวจหาได้ ทั้งการตรวจจับพลังเวทย์ การตรวจหาตัวตน ทุกอย่างไม่มีของแอนเดอร์สันหลงเหลืออยู่ ต่อให้พวกเขาจะกระจายกำลังไปทั่วสถานีโคเวียก็ยังไม่เจอแอนเดอร์สัน
“เขาคงออกไปจากที่นี่แล้ว กลับกันเถอะ”
ภารกิจตามหาตัวแอนเดอร์สันหยุดลง ทุกคนรู้ว่าสามารถตามหาแอนเดอร์สันได้จากที่ไหน จึงกลับไปก่อน
—--------------------
“วาว นี่เหรอเมืองมนุษย์” พีทออกมาจากเสื้อของแอนเดอร์สันพลางมองทุกๆอย่างด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้มองข้ามแม่น้ำไปจะเห็นตึกขนาดใหญ่เต็มไปด้วยแสงไฟมากมาย เป็นภาพบรรยากาศในช่วงกลางคืนที่สวยงามมาก นอกจากแสงสีแล้วนั้นยังมียานบินพุ่งเข้ามาในเมืองและพุ่งออกไปนอกเมืองไม่ขาดสาย ทำให้ภูติทั้งสองตัวที่พึ่งเคยมาเห็นโลกมนุษย์ตื่นเต้นดีใจกับภาพตรงหน้า
“แอนเดอร์สัน ที่นี่คือที่ไหนเหรอ”
“ที่นี่คือสหพันธ์โคเวีย ในโลกใบนี้ยังมีสหพันธ์อื่นๆอยู่อีกมาก”
“นี่ๆ แล้วมนุษย์ทำอะไรกันในแต่ละวันเหรอ” พีทถามด้วยความสงสัยเหมือนกับเด็กที่ออกมาเห็นโลกกว้าง แอนเดอร์สันจึงตอบทั้งสองให้หายสงสัยหลังจากเขามองดูตั๋วที่ได้มา 5,400 ใบหลังจากยั่วยุคนของพี่ชายแล้วหนีมาได้สำเร็จ
“มนุษย์ก็ทำเหมือนเอลฟ์นั่นแหละ ออกล่า นอน กินข้าว ทำงาน วนๆเวียนกันไป”
“อ๋อ ทำวนเวียนกันไปเหมือนกับเอลฟ์สินะ” พิกซี่พูดด้วยท่าทางชื่นชม ทว่าแอนเดอร์สันต้องสอนทั้งสองให้รู้จักโลกมนุษย์มากกว่านี้ ภายในหมู่บ้านเอลฟ์กับสหพันธ์โคเวียไม่เหมือนกัน
“ที่นี่อันตรายกว่าหมู่บ้านเอลฟ์นะต้องระวังตัวด้วย ภูตินับว่าเป็นของหายากเลยล่ะ และก็มักจะมีคนที่ต้องการจับภูติไปขายด้วย”
“ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นล่ะ” พิกซี่ทำหน้าไม่เข้าใจ
“มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำงานเพื่อเงิน อะไรที่ทำให้ได้เงินพวกเขาจะทำทั้งหมด ต่างจากเอลฟ์ที่สามารถใช้ชีวิตได้ด้วยการพึ่งพาอาศัยป่าไม้ มนุษย์นะพึ่งพาเงิน”
“พิกซี่เข้าใจแล้ว” แอนเดอร์สันมองไปยังภูติทั้งสองที่พยักหน้าขึ้นลงด้วยความเข้าใจ แม้เขาอยากจะพาภูติทั้งสองไปเล่นกับน้องสาวก็ตาม แต่เขาต้องยกเลิกความคิดนี้ไปเพราะไม่อยากจะเห็นหน้าพ่อของตนเองสักระยะ
“แอนเดอร์สัน แล้วเราจะทำอะไรต่อไปล่ะ”
แอนเดอร์สันมองจ้องไปบนท้องฟ้าพลางนำดอกไม้ออกมาถือเอาไว้ในมือแล้วใช้ผลของฉายาเร่งการเติบโตดอกไม้เพื่อให้ภูติน้อยทั้งสองได้กินน้ำหวาน ระหว่างนี้เขาก็ได้กินบะหมี่พลางวางแผนลงมือว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ตอนนี้ความฮึกเหิมของเขาที่มีต่อการทำลายตระกูลหลักถูกกดทับเอาไว้หลังจากรู้ว่าตระกูลหลักมีหน่วยเงาที่น่ากลัวหนุนหลัง การจะทำให้ตระกูลหลักล่มสลายไม่สามารถทำได้ถ้าเขาไม่มีพลังที่มากพอ มันไม่เหมือนตระกูลใหญ่ที่มีนักเวทย์ 900 ปีไม่กี่คน แต่ตระกูลหลักมีผู้ก้าวข้าวนักเวทย์ 900 ปีไปมากมาย ถ้าเขาจะทำให้ตระกูลหลักล่มสลายจะต้องเผชิญหน้ากับหน่วยเงาที่ฆ่าได้ในพริบตา
จากเดิมโลกใบนี้บอกให้เขารู้ว่าผู้ที่ก้าวข้ามนักเวทย์ 900 ปีมีเพียงหยิบมือ ในตอนนี้เขากลับรู้ความจริงว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น โลกของเราถูกปกคลุมด้วยอำนาจจนข่าวบิดเบือนออกไป การเดินทางไปยังเกทระดับ 9 ที่ถูกอัพระดับเป็น 10 ทำให้เขารู้ว่าเหล่าผู้คนที่เป็นนักเวทย์ 900 ปีหรือต่ำกว่า ล้วนได้รับข้อมูลที่จำกัด พวกเขาเหมือนกับนกที่อยู่ในกรงขัง ถูกปกปิดข้อมูลที่สำคัญจากสหพันธ์และตระกูลหลักเอาไว้ ความต้องการฆ่าเหมือนตอนไปหาพี่ 6 ที่ตระกูลแลนเซอร์จึงหายไปหมด
แต่ก่อนจะวางแผนจัดการกับพี่ 1 แอนเดอร์สันคิดว่าเขาคงต้องสำรวจบ้านตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ก่อนเพราะอยากรู้ว่าพ่อเรียกพี่ชายไปทำอะไร
“พ่อคะ พี่แอนมาหรือเปล่า”
เด็กสาวตัวน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยท่างทางดีใจถามหาพี่ชายของเธอ เมื่อรู้ว่าไม่มีแอนเดอร์สันในมื้ออาหารเธอจึงขอไปนั่งเล่นที่ศาลากลางน้ำข้างบ้านแทน ปล่อยให้ผู้เป็นพ่อและพี่ชายทั้ง 4 ได้พูดคุยกัน อย่างไรก็ตามบทสนทนาที่เกิดขึ้นครั้งคราวนี้เองนั้นกลับเป็นการพูดคุยกันปกติ ไม่ได้มีความสำคัญใดๆจากคนภายในบ้านตระกูลสกอร์เปี้ยนส์
แอนเดอร์สันที่รู้ว่าการพูดคุยนี้ที่เขาแอบฟังได้เป็นเพราะผู้เป็นพ่อรู้ว่าจะต้องมีการแอบฟัง เขาจึงยกเลิกการแอบฟังแล้วปล่อยให้มื้ออาหารภายในบ้านดำเนินต่อไปเพราะมันไม่สำคัญ
“เอาล่ะ ฉันอิ่มแล้วขอตัวก่อน”
“ครับ!” ลูกชายทั้ง 4 โค้งคำนับให้ผู้เป็นพ่อ กระทั่งภายในห้องอาหารเหลือเพียงแค่นายน้อยและพ่อบ้าน นายน้อยทั้ง 4 จึงกลับตระกูลหลักเพื่อวางแผนชิงเก้าอี้อีกครั้งหนึ่ง การวางแผนของทุกคนที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นได้นำแอนเดอร์สันเข้ามาเป็นตัวปัญหาที่ต้องกำจัดไม่สามารถมองข้ามได้ จากเดิมพวกเขามองข้ามแอนเดอร์สันไปเพราะไม่สำคัญอะไร แต่การที่แอนเดอร์สันสามารถสู้กับพวกเขาทั้ง 4 ได้นับว่าน่ากลัวไม่น้อย
“นายน้อยแมทธิวต้องการแวะที่ไหนก่อนหรือไม่”
พ่อบ้านตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่จะต้องเดินทางไปส่งนายน้อยทั้ง 4 ที่อยู่บนรถคันเดียวกันถามถึงจุดที่นายน้อยแต่ละคนต้องการแวะ กระทั่งนายน้อย 5 ตอบคำถามเป็นคนสุดท้ายพ่อบ้านก็ได้ขับรถออกไปจากตระกูล
“น้อง 4 พลังของแอนเดอร์สันมันคืออะไรกัน”
พี่ 1 ถามกับน้อง 4 เนื่องจากว่าเขาเป็นคนที่ทำงานร่วมกับแอนเดอร์สันบ่อยครั้ง การเข้าไปในคุกฟาร์เซลน่าจะทำให้รู้ความสามารถของแอนเดอร์สันบ้าง นายน้อยคนที่ 4 ที่นั่งอยู่บนรถกลับไม่รู้อะไรมาก การต่อสู้กับแอนเดอร์สันในคุกฟาร์เซล แอนเดอร์สันยังไม่ก้าวข้ามนักเวทย์ 900 ปีเลยด้วยซ้ำ
“ในตอนที่แอนเดอร์สันต่อสู้กับผมเขาได้บอกว่าตัวเองเป็นจ้าวแห่งภูติ”
นายน้อย 3 ย่นคิ้วเขาเคยได้ยินเพียงแค่ร่างแห่งมานา จากการทำสัญญากับภูติเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัด แอนเดอร์สันกลับบอกว่าตัวเองเป็นจ้าวแห่งภูติจึงทำให้เกิดความสงสัย ภายใต้ใบหน้าของนายน้อย 3 ที่เหมือนจะรู้อะไรเขาจึงอธิบายเกี่ยวกับเรื่องภูติให้ทุกคนฟัง
“แต่ว่านะ ของแอนเดอร์สันดูเหมือนจะต่างออกไป เขาใช้เวทย์ได้ทรงพลังทุกธาตุที่นักเวทย์นิยมใช้กัน มันไม่น่าจะเป็นการทำสัญญากับภูติเพียงแค่ 1 ตัว”
“พี่ 3 ผมเห็นภูติ 2 ตัวอยู่กับแอนเดอร์สัน ตัวหนึ่งใช้ไฟ ตัวหนึ่งใช้ธาตุแสง” นายน้อย 4 ออกความเห็น
“ไม่น่าจะมีเท่านี้แน่เพราะเขาใช้ธาตุไม้ ธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุลม สายฟ้า หรือแม้กระทั่งน้ำแข็งและความมืดรวมไปถึงธาตุแสงรุนแรงเท่ากันหมด จ้าวแห่งภูติที่หมายถึงคงเป็นการทำสัญญากับภูติทุกธาตุแน่นอน” นายน้อย 1 ออกความเห็น
“อืม มันก็น่าเป็นไปได้ แต่การทำสัญญากับภูติไม่น่าจะทำให้เขาแข็งแกร่งเกินกว่าพวกเราไปได้ ยิ่งเป็นพี่ 1 ที่ได้ผสานร่างกับมังกรเขาไม่น่าจะเอาชนะได้แบบนี้เลยด้วยซ้ำ” นายน้อย 5 พูดด้วยความสงสัยพลังภูติของแอนเดอร์สันแข็งแกร่งเกินไป จนพวกเขาไม่เชื่อว่ามีเพียงแค่พลังของภูติที่แอนเดอร์สันครอบครอง
“เขาคงมีวิธีพิเศษ สักวันคงจะได้รู้เองว่าเขาทำอะไรถึงก้าวข้ามขีดจำกัด เอาล่ะถึงบ้านฉันแล้ว นับแต่นี้เป็นต้นไปเราคือศัตรูกัน”
นายน้อย 1 ก้าวขาเดินลงจากรถพลางมีคนมากมายเข้ามารับตัวกลับเข้าไปในตระกูล ก่อนที่รถลีมูซีนของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์จะวิ่งไปยังตระกูลเสาหลักอื่นๆเพื่อส่งนายน้อยทั้ง 3 คนบนรถ
—-------------------------
“พีท พิกซี่ มานอนเร็วเข้า พรุ่งนี้ฉันจะพาไปดูอะไรที่ตื่นเต้นกว่านี้”
“จริงเหรอ งั้นฉันจะนอน”
“พิกซี่ก็จะนอนเช่นเดียวกัน”
แอนเดอร์สันใช้การอวยพรของภูติจนทำให้สวนสาธารณะที่เขาอยู่เต็มไปด้วยพลังมานา ก่อนที่เขาจะก้าวขาเข้าไปในต้นไม้ใหญ่เพื่อหลับในคืนนี้ โดยมีภูติทั้งสองตัวใช้เส้นผมของเขาหนุนนอน
—------------------------
“ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ เราต้องเร่งมือกันแล้ว”
เหล่าคนสวมชุดสีดำมองจ้องไปยังผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่ยืนอยู่กลางห้องโถงขนาดใหญ่ ด้านหน้ามีชายสวมผ้าคลุมสวมหน้ากากสีขาวจำนวน 10 คนกำลังยืนมองด้วยสีหน้ากังวลใจเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้
มันไม่ใช่เหตุการณ์ที่นายน้อยปะทะกันจนทำให้เมืองวุ่นวาย พวกเขากำลังกระวนกระวายเพราะการเลือกผู้นำจบลงช้าเกินไป เดิมทีในช่วงที่นายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เดินทางไปยังเกทเพื่อรับโทษจะเป็นช่วงจบ
“เรามีเวลาเท่าไหร่”
ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ถามหน่วยเงา เขาอยากรู้ว่าความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับตระกูล มีเวลาอีกนานมากแค่ไหน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้การคัดเลือกผู้นำตระกูลจบลงเร็วไว เขาอยากทำให้มันจบเพียงแต่ว่าไม่สามารถทำให้มันจบได้เพราะกลัวว่าคนที่กำลังสร้างความวุ่นวายในตอนนี้จะเล็งช่วงเวลาของสงครามครั้งสุดท้าย
หากสามารถลงมือในช่วงเวลานั้นจะทำให้เกิดความเสียหายมากมาย เขาจึงยืดระยะเวลามันออกไปเพื่อสำรวจดูร่องรอยของกลุ่มคนที่กำลังทำให้ทุกคนภายในห้องแห่งนี้วิตก
“ จากการคาดการณ์ ต่ำสุดน่าจะ 3 เดือน สูงสุดน่าจะ 5 เดือน”
“ถ้าอย่างนั้นการแย่งชิงมันควรจะจบลงในอีก 3 เดือนต่อจากนี้”
ปฎิทินวันเวลานำออกมาเปิดค้างเอาไว้ พลางนำข้อมูลของคนในตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่ถูกฆ่าภายในเขตเหมืองที่พวกเขาครอบครองขึ้นมาวิเคราะห์ไปพร้อมกัน การปรากฎตัวของศัตรูตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่รับพรคนละขั้วทำให้พวกเขารู้ว่าการแก้แค้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ตลอด 10 ปีที่ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์อยู่อย่างสงบ ตอนนี้มันกำลังจะเกิดการปะทุขึ้นของสงครามที่มีตระกูลเป็นเดิมพัน
“เอาล่ะ ได้วันดีแล้ว เราจะใช้วันที่ 1 มกราคมเป็นวันตัดสินผู้ที่จะได้รับสิทธิในการสืบทอดตระกูลสกอร์เปี้ยนส์”
การประชุมกันระหว่างผู้นำตระกูลและหน่วยเงาจบลงไป การจัดการกับปัญหาภายในจะต้องเสร็จให้เร็วที่สุดเพื่อรับมือกับปัญหาภายนอก เมื่อ 10 ปีก่อนพวกเขาเป็นกลุ่มคนที่ชนะ แต่ครั้งนี้ไม่แน่ว่าอีกฝ่ายจะมีสิ่งที่น่ากลัวมากกว่ามาใช้เล่นงาน การประชุมที่จบลงไปนั้นได้ผลสรุปว่าอีก 3 เดือนข้างหน้าจะเป็นวันเริ่มสงครามครั้งสุดท้ายของนายน้อยแต่ละคน โดยวันนี้ที่กำลังจะมาถึงมันคือวันที่ 1 มกราคมหลังจากทุกคนใช้เวลาเฉลิมฉลองปีใหม่กับครอบครัว
“เริ่มบูรณะพื้นที่สงครามครั้งสุดท้ายได้แล้ว”
ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ยื่นเอกสารที่จัดเตรียมเอาไว้เกี่ยวกับงบประมาณการก่อสร้าง พวกเขาจำเป็นต้องซ่อมแซมหนึ่งในสถานีที่ล่มสลายเพื่อใช้ที่นั่นเป็นสนามต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเหล่านายน้อยทั้ง 5 คน แม้จะใช้งบประมาณจำนวนมากตระกูลสกอร์เปี้ยนส์กลับไม่สน การจะสร้างเมืองขึ้นมาใหม่ไม่ได้ทำให้พวกเขาอ่อนกำลังในด้านการเงินแต่อย่างใด
“นายท่าน นี่คือข้อมูลการต่อสู้ที่เราได้มาจากขุนพลที่เข้าไปในเกทครั้งสุดท้าย”
วีดีโอเกี่ยวกับการต่อสู้ที่จับภาพไปยังนายน้อยทั้ง 5 ที่ปะทะกันนำมาฉาย ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ล้วนมองด้วยใบหน้านิ่งเฉยหลังจากเห็นพลังของลูกชายทั้ง 5 คน
81K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
