ในวินาทีที่เหมยอิงอิงตกลงจากหลังม้าและกำลังจะโดนม้านับร้อยตัวเหยียบตาย ตอนนั้นเองจุนเป่าก็ได้ควบม้าวิ่งข้ามเลนมาดึงตัวนางขึ้นม้าไปกับเขา พร้อมควบม้าออกมาจากฝูงม้าที่กำลังวิ่งเเข่งกัน จุนเป่าพานางออกมาข้างสนามซึ่งนั่นก็ถือว่าทั้งจูนเป่าและเหมยอิงอิงถูกตัดสิทธิให้แพ้การเเข่งครั้งนี้ไปโดยปริยาย เหมยอิงอิงใจนควบคุมสติเอาไว้ไม่ได้ นางหมดสติไปในอ้อมกอดของจุนเป่า
"ท่านชาย ท่านชาย เห้! หมอหลวงเชิญทางนี้ คุณชายท่านนี้ตกจากหลังม้า อุ่บฮ้ะ!!!!" ในจังหวะที่จุนเป่ากำลังอุ้มนางลงจากหลังม้าเเขนของเขาก็พลาดไปโดนกับหน้าอกของนางเข้าพอดี ทำให้จุนเป่าััได้ถึงอะไรบางอย่างที่มันนิ่มๆ เหงื่อที่ผุดออกมาจากอาการใทำให้หนวดปลอมที่นางติดไว้กับหมวกที่ใส่คลุมผมยาวสลวยของนางไว้นั้น มันก็ได้หลุดออกพอดี เเต่ทว่าจุนเป่าก็ยังไม่ได้เอ่ะใจอะไรเพราะบุรุษหน้าหวานผมยาวนั้นมีออกถมไป จุนเป่ารีบส่งตัวนางไปที่เรือนพำนักส่วนตัวของเขาซึ่งอยู่ข้างๆสนามเเข่ง เพื่อให้หมอหลวงตรวจดูอาการ ทางด้านหลานเซียนก็ได้สั่งให้ทหาร ลั่นกลองหยุดการเเข่งขันเพราะตอนนี้ ในสนามมีม้าหลายตัววิ่งออกนอกเส้นทางด้วยความใและบางตัวก็วิ่งชนคุณชายหลากหลายเมืองาเ็ไปตามๆกัน เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง หมอหลวงก็ได้เดินออกมาจากห้องตรวจอาการ
"เป็อย่างบ้างท่านหมอ ท่านชายผู้นั้น…."
"อาการของนางไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงนัก นางมีรอยฟกช้ำตามร่างกายกับกล้ามเนื้อหลังอักเสบเล็กน้อย อาจจะต้องพักรักษาตัวอีก 2-3 วันพะยะค่ะ"
"อืม..ไม่เป็อะไรมากก็ดีแล้ว ข้าจะได้เบาใจ เดี๋ยวนะ!!..เ้าว่าอะไรนะ นางงั้นหรือ..นี่นางคงไม่ได้ปลอมตัวมาทำการอื่นหรอกนะ"
"ใช่แล้วพะยะค่ะ ข้าคิดว่านางคงจะเเค่ปลอมตัวมาเข้าร่วมเเข่งขันขี้ม้าครั้งนี้เท่านั้น นางคงไม่ได้คิดร้ายเป็อย่างอื่น ทั้งนี้ก็เพื่อหวังจะได้เงินรางวัลเท่านั้นแหละพะยะค่ะ"
"แท้จริงแล้วนางเป็สตรีปลอมตัวมางั้นรึ!!นี่นางคิดจะหลอกข้ากับสายตาของชาวเมืองฮุ่ยินับหมื่นคนงั้นหรือเนี้ย!!?นางอยากได้เงินรางวัลจนไม่สนว่าตนจะต้องโทษอะไรเลยใช่ไหม!!""
"ไม่จริง คุณหนูของข้าไม่เคยอยากได้เงินรางวัลนั้น เเต่ที่นางต้องปลอมตัวเป็ชาย เพราะกติกาในการแข่งขันครั้งนี้ มีเพียงบุรุษเท่านั้นที่เข้าร่วมได้ อีกทั้งคุณหนูของข้าชื่นชอบการขี่ม้าเป็ชีวิต นางจึงต้องปลอมตัวเป็บุรุษเพื่อให้ได้เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ด้วย ส่วนรางวัลอะไรนั่นเป็แค่ปัจจัยรองเท่านั้น คุณหนูเ้าคะ คุณหนู ฮือฮือ" ท่ามกลางบรรยากาศที่ฉงนใจของจุนเป่า เหมยฮัวสาวรับใช้คนสนิทของเหมยอิงอิงก็วิ่งพรวดเข้ามาด้วยความเป็ห่วงเ้านาย เพราะถ้าหากเหมยอิงอิงเป็อะไรไป นางก็ไม่มีหน้ากลับไปที่เมืองลี่จินอีกแน่ๆ จุนเป่ามองหน้าเหมยฮัวด้วยความสงสัยและแปลกใจว่านางคือใคร
"เ้าเข้ามาที่นี่ได้ยังไง...แล้วตัวเ้าเป็อะไรกับหญิงนางนี้งั้นหรือ?"
"เ้าค่ะ.ข้าชื่อเหมยฮัว เป็สาวรับใช้ของนาง ข้าติดตามนางไปทุกที่ดังเช่นพี่เลี้ยงของนาง นายท่าน..รบกวนท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าข้าจะสามารถพานางกลับเมืองลี่จินได้เร็วๆนี้ ไม่เช่นนั้นฝ่ายาทต้องปะาข้าเเน่ ฮือฮือ"
"ฝ่าา? นี่ท่านหญิงผู้นี้เป็ลูกสาวของเ้าเมืองลี่จินงั้นหรือ?"
"เ้าค่ะ..ท่านหญิงผู้นี้มีนามว่า ท่านหญิงเหมยอิงอิง บุตรสาวคนเดียวของท่านจางซิงซิว แห่งเมืองลี่จินเ้าค่ะ อภัยให้พวกข้าด้วยเ้าค่ะ ท่าน..เอ่อ ข้าไม่ทราบนามของท่าน...."
"ข้าชื่อเฉินจุนเป่า เ้าควรห้ามนายของเ้าไว้ก่อนหน้านี้ ว่าการกระทำเช่นนี้มันไม่เหมาะสมกับสตรี!!" จุนเป่ารู้สึกโมโหหนัก เมื่อเห็นว่างานประจำปีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองฮุ่ยิต้องจบลงเพราะ บุตรสาวของเ้าเมืองลี่จิน เขารู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมากที่นางทำอะไรไปโดยไม่ได้คิดคำนึงถึงผู้อื่น หลังจากนั้นเ้าชายอีกจำนวนมากที่าเ็จาก การเเข่งในครั้งนี้ ก็ทยอยเข้ามารักษาตัวบ้างและพากันทยอยกลับเมืองของตนบ้าง ซึ่งนั่นก็หมายความว่าการแข่งขันขี่ม้าในปีนี้ล้มเหลวไม่เป็ท่าเพราะหญิงที่ไม่รู้จักคิดนางเดียวเท่านั้น
"เฮ้อ!!ข้าจะส่งตัวนายของเ้ากลับไปที่เมืองลี่จินพร้อมกับเ้า อย่างปลอดภัยและข้าก็หวังว่าจะไม่ได้เห็นหน้าของพวกเ้าสองคนอีก"
"ขอบคุณท่านชายเฉิน ขอบคุณท่านชายที่ช่วยพวกข้าไว้!"
"ข้าไม่ได้ช่วยเ้ากับนายของเ้า เพียงเเต่ข้าไม่อยากเห็นผู้คนในเมืองของข้า ต้องวุ่นวายเพราะนายของเ้าอีกแล้ว ทหารฟังคำสั่งข้า!!เตรียมขบวนนำส่งตัวท่านหญิงเหมยอิงอิงกลับเมืองลี่จินโดยด่วน!!"
"ทันทีที่ข้ากับนายของข้าเดินทางถึงเมืองลี่จิน ข้าจะบอกให้นายของข้าส่งของกำนัลมาตอบแทนท่านอย่างงามนะเ้าคะ"
"ไม่ต้อง!!ข้าไม่้าของกำนัลหรือสิ่งใดที่มาจากเมืองของพวกเ้าทั้งนั้น ข้าขอเเค่เ้ากับนายของเ้า ไม่ย่างกายเข้ามาทำให้เมืองของข้าวุ่นวายเช่นนี้อีก ทันทีที่นายของเ้าฟื้น เ้าก็รีบพานายของเ้าไปซะ ข้าจัดเตรียมทหารไว้ไปส่งพวกเ้าแล้ว" เหมยฮัวก้มหน้าคำนับส่ง จุนเป่ารีบเดินหัวเสียออกไปจากที่พำนัก เขารีบตามไปสมทบกับหลานเซียนเพื่อจับม้าทุกตัวกลับคืนมา ส่วนหลานเซียนก็ช่วยหมอหลวงในการรักษาคนที่าเ็..ด้วยความที่จุนเป่าฝึกวรยุทธ์ตั้งเเต่เด็กจึงทำให้เื่นี้ เขาเชี่ยวชาญมาก..จุนเป่าได้สั่งให้ทหารนำตาข่ายดักปลาชนิดหนาไปล้อมกำเเพงเเข่งขันไว้สี่ทิศ ทั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้ม้าหลุดออกไปจากสนาม เมื่อทหารคลุมตาข่ายเสร็จเรียบร้อย จุนเป่าก็เริ่มการจับม้าทีละตัวและทำให้มันสงบลงก่อนจะพากลับไปขังไว้ที่จุดออกตัว ในขณะที่เหตุการณ์ในงานสงบลงไปเกือบ 70% จุนเป่าก็ไปช่วยหลานเซียนดูเเลคนเจ็บต่อ เหตุการณ์วุ่นวายในครั้งนี้ทำให้จุนเป่าจดจำใบหน้าเหมยอิงอิงได้ไม่มีวันลืม เหตุการณ์จะเป็ยังไงต่อไปนั้น ติดตามได้ใน Ep. ต่อไปจ้า
4K
