Another World Fantasy

        ผมกินเนื้อย่างกับน้ำที่คุณกวีกับพวกทาสหามาจากในป่าจนอิ่ม และหลังจากนั้นก็นอนพักฟื้นประมาณครึ่งวัน จนค่าสตามิน่าเพิ่มขึ้นมาส่วนหนึ่งผมก็ให้ตัวเเทนแต่ละเผ่าเข้ามาพูดคุยกับสิ่งที่จะทำหลังจากนี้พร้อมกับคุณกวีส่วนพูจินั้นช่างมันเถอะ เอาล่ะมาเริ่มกันเลยดีกว่า

        "ผมพาพวกคุณหลบหนีออกจากเมือง 'เปตราท์' เรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้พวกคุณจะทำยังไงกันต่อ?"

        "..."

        พวกเขาก้มหน้าก้มตาพร้อมกับทำหน้าเคร่งเครียดและไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

        "ผมคิดไว้อยู่แล้วล่ะ"

        ผมพูดจบและสังเกตจากสีหน้าของตัวแทนแต่ละเผ่าแล้วเหมือนไม่ได้นึกถึงเรื่องต่อจากนี้ แต่ผมพอเข้าใจอยู่แหละเพราะพวกเค้าเป็นทาสมานานมิหนำซ้ำยังถูกปฎิบัติราวกับเป็นสิ่งของที่ใช้แล้วทิ้ง จึงไม่แปลกถ้าหากจะหลงลืมเป้าหมายการใช้ชีวิตขอพวกเขาไปซึ่งเพียงแค่สามารถใช้ชีวิตได้ต่อไปในแต่ละวันนั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากจนสุดกำลังของพวกเขาเลยล่ะ ไหนๆก็เข้าไปที่อาณาจักร 'ยูเรนย์' ไม่ได้แล้วเพราะฉะนั้นผมคิดว่าให้พวกเขาสร้างหมู่บ้านบนดินแดนรกร้างที่ติดกับป่าตรงนี้ดีกว่า อย่างน้อยก็เกาะกลุ่มเอาตัวรอดกันไปจนถึงภายภาคหน้าได้ เผลอๆอาจสร้างเมืองและต่อไปก็เป็นอาณาจักรได้เลย แต่ผมต้องทุ่มเทเพื่อช่วยพวกเขาด้วยอีกแรง ยังไงพวกคนเหล่านี้ล้วนแต่มีความสามารถซึ่งไม่อยากให้มันหายไป ผมก็เลยพูอออกมาว่า...

        "ทุกคนมาสร้างหมู่บ้านกันเถอะ เอาเป็นที่ใกล้ๆกับป่านี่แหละ"

        "!!!!"

        ทุกๆคนตกใจแล้วเริ่มถามผมต่อ

        "ท่านพูดจริงใช่มั้ยครับ? ท่านนักผจญภัย"

        "ใช่ครับ มันเป็นเรื่องที่ยากมากเลยนะครับ"

        "แน่นอน แต่ต้องพยายามไม่ให้อีก 4 อาณาจักรรู้เพราะไม่อย่างนั้นอาจถูกโจมตีได้"

        "อย่างน้อยพวกเราก็โชคดีอย่างหนึ่งตรงที่เรามีมอนเตอร์ในดินแดนรกร้างเอาไว้เป็นเป็นแหล่งอาหารกับน้ำในป่า ยังไงมอนสเตอร์แถวนี้คงครณามือเผ่าสปาร์ตาหรอก เพราะฉะนั้นต้องรีบสร้างให้เร็วที่สุด"

        "เข้าใจแล้วครับ"

        "ท่านว่าไงผมก็ว่าตามนั้น รับทราบครับ"

        "..."

        คุณกวีได้ยินแล้วตกใจในสิ่งที่ผมกำลังจะเริ่มสร้างหมู่บ้านในดินแดนรกร้างทางใต้ที่ติดกับป่าไม่พอยังเป็็นบนดินแดนที่ผนึกร่างของพ่อมดดำไซมอนซึ่งอยู่ไกลลงไปจากที่นี่อีก ก็ไม่แปลกล่ะนะถ้าคุณกวีจะกังวล แต่สำหรับผมนั้นมอนสเตอร์ที่อยู่ในดินแดนนี้คือแหล่งฟาร์มเลเวลกับเงินชัดๆ ดังนั้นรีบๆสร้างหมู่บ้านโดยเร็วที่สุด ยังไงพวกเขาคือขุมกำลังของผมล่ะนะ ซึ่งในอนาคตอาจจำเป็นต้องยืมพลังพวกทาสเหล่านี้ก็ได้

        หลังจากนั้นพวกผมก็ได้สร้างหมู่บ้านตลอดทั้ง 2 เดือนในเวลาเกมส์ จนไม่รู้ว่าสถานการณ์บนทวีปนี้ในแต่ละอาณาจักรนั้นได้ดำเดินต่อไปในทางไหน ผมไม่สามารถรู้ได้จริงๆ อย่างน้อยขออย่าเพิ่งสังเกตเห็นหมู่บ้านตรงนี้เถอะนะ ซึ่งไม่รู้ว่าค่าโชคดีของผมกับพูจิพอช่วยได้รึเปล่าในสิ่งที่ผมขอ ยังไงก็ต้องรีบเร่งสร้างโดยเร็วที่สุด

        และแล้วในที่สุดหมู่บ้านก็ถูกสร้างจนสำเร็จ มีบ้านให้พวกทาสอยู่ด้วยกันทุกหลังโดยให้พวกเขาแบ่งจำนวนอยู่กันแต่่ละหลังเองด้วยความสบายใจ ต่อไปก็ต้องมาสร้างป้อมปราการเอาไว้ป้องกันข้าศึกโจมตี ซึ่งผมอยากใช้เป็นหินก่อสร้างมากกว่าเป็นไม้ สงสัยต้องหาเหล็กมาขุด เจาะหินให้เป็นเศษก้อนๆและเอามาวางเรียงกันยาวเพื่อล้อมรอบหมู่บ้านนี้ พอคิดแล้วก็เดินลงไปทางใต้พร้อมกับคุณกวีและเผ่าสปาร์ตาประมาณ 10 คน จนไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับเจ้าสิ่งนี้เลย...!

*******************************************************************************************