Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หกสิบเจ็ด Pump and Dump

Market Manipulation การควบคุมตลาดมีได้หลายวิธีเป็นเครื่องมือของคนรวยที่คนจนอยากจะทำก็ไม่สามารถทำได้

ชาติก่อนหากผมสามารถกักตุนสินค้าในราคาถูกและขายออกไปในราคาแพงๆ ผมก็อยากจะทำเหมือนกัน แต่ผมทำไม่ได้เพราะไม่มีเงิน

ในโลกใบนี้ผมมีเงินแล้วผมก็ต้องเน้นไปในสินค้าที่สำคัญและจำเป็นที่สุด

ไม่ใช่เสื้อผ้า ไม่ใช่อาหารไม่ใช่อสังหาริมทรัพย์ ไม่ใช่รถยนต์คันหรู

แบบที่พวกนายน้อยที่ร่ำรวยเอามาอวดร่ำรวยกันของพวกนั้นไร้สาระ

ของที่มีค่าจริงๆในแนวความคิดของวอเรนบัฟเฟตและชาร์ลีมังเกอร์คือของที่มีค่าในตนเอง

สิบปีข้างหน้า อาหาร เสื้อผ้า คฤหาสน์รถหรู ฯลฯ

สิ่งไหนบ้างที่จะยังมีมูลค่าอยู่เมื่อสิบปีผ่านไปก็ให้เลือกลงทุนสิ่งนั้น

ซึ่งผมก็ได้เลือกแล้ว

“หินวิญญาณ”

ที่ต่อให้เราไปที่ไหนหินวิญญาณก็มีค่าอยู่เสมอ เพราะต่อให้สินค้าในโรงประมูลในมิติชั้นสูงขึ้นไปจะแพงเว่ออย่างร้อยล้านก้อนแต่อย่างน้อยหากไม่สามารถซื้อของได้ ก็เอาหินวิญญาณมาบ่มเพาะพลังได้เสมอ

หินวิญญาณมีค่าในตนเองคือสิ่งที่น่าลงทุนอย่างที่สุด

ถึงผมจะสงสัยว่า เราอ้างว่านี่คือโลกปัจจุบันแต่ทำไม หินวิญญาณถึงมีเกลื่อนในช่วงหลังๆของเรื่อง?

และต่อให้เป็นคนกลับมาจากโลกเซียนหากหินวิญญาณไม่มากพอก็ต้องไปหาหินวิญญาณหรือหาเงินหรือต้องเสีย”เวลา”ในการปรุงยาหายากมาขายสำนักประมูล

ผมคงไม่สามารถ”ปรุงยา”หายากได้อย่างนั้น

ทำได้แค่ดึงชิ้นส่วนบางส่วนออกมาจากสมการ

ที่คนรวยอย่างผมสามารถดึงออกมาได้ แม้จะไม่มีความสามารถในด้านการปรุงยา

[Pump and Dump]

คือแทคติคที่ปั่นสินค้าหนึ่งให้ราคาสูงขึ้นเกินกว่าความเป็นจริงและขายไปที่ราคาสูงสุด

ชาร์ลีมังเกอร์มองว่าวิธีนี้ไม่ใช่วิธีการทำธุรกิจที่แท้จริง

เราดูแลม้าขี้โรค จนม้าหายดีและเราขายมันออกไปนี่นะ?

มันสมเหตุสมผลไหม?

ดังนั้นแผนการของผมก็ตามวอเรนบัฟเฟตและชาร์ลีมังเกอร์

ระยะเวลาการถือครองสิ่งของของผมคือ

[Forever]

ตลอดกาลนั่นเอง

 [Pump It]

คือการซื้อของตลอดเวลาไม่มีการขายออกไปให้ราคาสูงขึ้นตลอดกาลหรือจนกว่าของจะหาไม่ได้

แน่นอน ผมกังวลเรื่องของการขนส่งและการจัดเก็บแต่ไม่ต้องกังวลนาน เพราะผมได้ให้โรเบิร์ตค้นคว้าเรื่องของการเขียนยันต์

มาเขียนวงยันต์ที่จะช่วยผมในการดูดซับหินวิญญาณทุกก้อนไปจนกว่าจะไม่สามารถดูดซับได้อีกต่อไป

นี่คือความหมายที่แท้จริงของการ

[Pump It]

ทำให้ของบางอย่างกลายเป็นของหายากของจริง

จากหินวิญญาณประมาณร้อยล้านหยวนก็สามารถทำให้คนกลับมาจากดลกเซียนบรรลุขั้นปรับพื้นฐานพลังได้

แต่หากกลยุทธ

[Pump It]

ของผมได้ผล

ของมูลค่าร้อยล้านหยวนที่คนกลับมาจากโลกเซียนได้ตอบแทนมาจากคนแก่ที่ป่วยเป็นโรคและให้เงินค่าตอบแทนเขามา

เมื่อราคาสินค้าของหินวิญญาณสูงขึ้นถึงระดับหนึ่ง

คนกลับมาจากโลกเซียนจะรู้ว่าเงินร้อยล้านของเขานั้นไม่สามารถซื้อสินค้าอย่างที่เขาหวังไว้ได้นั่นเอง

เพราะอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องสินค้าแพงขึ้นแต่จะกลายเป็นของหายากอย่างแท้จริงเพราะจะโดนผมดูดซับไปหมด

แบบเดียวกับอสังหาริมทรัพย์ที่คนรวยรู้ว่าอย่างไรต้องราคาขึ้นแน่นอน เพราะคนจนที่จนต้องมาเช่าหรือซื้อหากไม่อยากอยู่ข้างถนนกับคนจรจัด

แม้แต่คนที่กลับมาจากโลกเซียนที่ขีดเขียนยันต์และค่ายกลบรรลุพลังในช่วงขั้นแรกได้อย่างง่ายดาย ในขั้นหลังๆก็จำเป็นต้องใช้หินวิญญาณจำนวนมหาศาลนั่นเอง

“รับทราบขอรับนายน้อย จะค่อยๆทยอยซื้อไม่ให้ใครรู้ตัวในช่วงแรกๆ”

“ดีมากชั้นไว้ใจนาย อาหู่ที่จะสามารถซื้อหินวิญญาณจากทั่วประเทศได้โดยคนไม่รู้ตัวพยายามปิดเป็นความลับในตอนแรกๆและส่งล็อตแรกมาโดยเร็วที่สุดก่อนจากนั้นชั้นจะลองส่งพวกนักษัตรมาเป็นบอดี้การ์ด ป้องกันคนทำร้ายหรือแย่งของไป

..”

ผมครุ่นคิดนิดหนึ่ง

“เอาอย่างนี้ ช่วงที่ซื้อของจากเจ้าเล็กๆยอมจ่ายราคาแพงๆแต่ขอทั้งหมดจากเจ้าเล็กๆส่วนดีลกับเจ้าใหญ่ๆอย่างหอประมูลให้จ้างพวกเขาเป็นบอดี้การ์ดและชั้นอาจจะไปรับหินประมูลในหอประมูลเองหากจำเป็น”

ผมคิดในใจพวกนี้มักจะเล่นมุกว่า

“ในสำนักประมูลห้ามต่อสู้กันแต่ออกนอกสำนักก็ไม่ใช่เรื่องของเรา”

ทำให้มีฉากตีกันนอกสำนักประมูลตลอดนั่นเอง

ผมจะแก้ปัญหาโดยการเช่าห้องสำนักประมูลและดูดซับหินวิญญาณมันทั้งหมดในทีเดียวนั่นล่ะ

นี่ล่ะคือกลยุทธ [Pump It] ของผม