เทพมังกรเหนือโลก

    หลังจากนั้นสักพักหยุนเฟยจึงพลันเดินเข้าสำนักไป!

    บรรยากาศในสำนักนั้นถือว่าครึกครื้นเป็นอย่างมาก!...รอบๆข้างล้วนแต่ถูกตกแต่งให้ดูแปลกตาขึ้นมาจากคราก่อนที่หยุนเฟยมาเล็กน้อย!

    หยุนเฟยพลันขมวดคิ้วขึ้นมา!...เพราะมันไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดบรรยากาศถึงได้ดูครึกครื้นมากขนาดนี้!...พื้นทีโดยรอบล้วนเต็มไปด้วยผู้คนมากมายหลายหน้าทั้งเด็กและผู้ใหญ่!

    แต่ส่วนมากแล้วจะเป็นรุ่นเยาว์!...มีคนหนุ่มหญิงสาวอายุราวๆ 16 – 20 ปีกันอยู่เต็มระนาวทั่วทุกพื้นที่!...หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นจึงพลันตัดสินใจเดินไปทางชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่คนเดียวด้วยท่าทีตื่นเต้น!

“เอ่อพี่ชาย...ไม่ทราบว่าวันนี้มีงานอะไรงั้นรึคนถึงได้มากันมากขนาดนี้?”

หยุนเฟยพลันกล่าวถามออกไปตรงๆหลังจากที่มันเดินมายังตรงหน้าชายหนุ่มผู้นั้น!

    ชายหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นก็พลันขมวดคิ้วหนาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำถามอันแสนจะโง่งมของหยุนเฟย!...เจ้าหนุ่มนี่ไม่รู้เลยหรือว่าวันนี้เป็นวันอะไร?...แล้วเจ้าจะเข้ามาในสำนักเพื่ออันใดกันเนี่ย?...มันทำสีหน้าฉงนอยู่นานก่อนจะกล่าวตอบกลับไปว่า...

“เจ้าหนุ่มไม่รู้เลยหรือไร?...วันนี้เป็นวันทดสอบเข้าสำนักที่จะจัดขึ้นทุกๆต้นปี...และวันนี้ก็เป็นวันแรกของการทดสอบเข้า!...ข้าก็เหมือนกับคนอื่นๆที่มารอทดสอบ...ข้าไม่ยักจะรู้เลยว่าจะมีใครไม่รู้จักงานที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้!”

ชายหนุ่มกล่าวเชิงโกรธเคืองเล็กน้อย!...

    หยุนเฟยที่ได้ยินดังนั้นก็พลันเข้าใจขึ้นมาในทันที!...มันพลันจำได้แล้วว่าวันนี้คือวันทดสอบเข้าสำนักที่ไป๋อี้เคยบอกเอาไว้!...แต่เมื่อรู้ดังนั้นมันจึงขมวดคิ้วขึ้นมา!

“นี่มิใช้ว่าตรงตามความต้องการของข้าหรอกหรือ?”

ที่หยุนเฟยกล่าวออกมาเช่นนี้ก็ไม่ผิด!...เพราะหลังจากที่มันออกมาจากบททดสอบสายเลือดแล้วสิ่งที่มันจะทำต่อไปคือการทดสอบเข้าสำนัก!

    และวันนี้ก็ประจวบเหมาะพอดีเสียด้วย!...นั่นจึงทำให้มันอดไม่ได้ที่จะหวาดระแวงในความโชคดีของตน!...แต่มันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก!...หลังจากที่มันกล่าวขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้ามันจบมันก็เดินตรงไปยังสนามทดสอบทันที!

   ระหว่างทางมันก็ได้พบเจอกับผู้คนมากมายทั้งรุ่นเยาว์มากความสามารถหรือด้อยความสามารถ...ทั้งคนที่แอบปลอมแปลงอายุหรือคนที่ปลอมตัวเข้ามาเพื่อสอดแนม...เรียกได้ว่าคนพวกนี้ล้วนแต่ถูกหยุนเฟยจับได้ทั้งหมด!

    แต่หยุนเฟยหาได้สนใจไม่!...เพราะยังไงมันก็มิใช่เรื่องของมันที่จะเข้าไปยุ่ง!...แต่แล้วมันก็ต้องหยุดเดิน!เมื่อมันพลันเหลือบไปเห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ตรงมุมของตำหนักชั้นเรียน!

    บุคคลกลุ่มนี้ล้วนแต่มีใบหน้าที่ดูโหดเหี้ยมและชวนสยดสยอง!...เมื่อหยุนเฟยมองเข้าไปในดวงตาของพวกมัน...ทำให้หยุนเฟยพลันสัมผัสได้ถึงความอำมหิตของคนกลุ่มนั้นขึ้นมา!

 “นี่มันผิดปกติ!...คนพวกนี้ต้องระวังเอาไว้!”

หยุนเฟยพลันกล่าวกับตัวเองเบาๆ...ก่อนจะเดินไปทางสนามประลองต่อไป!

ฮือ! ฮา!

ครั้นเมื่อมาถึงลานประลองหลักของสำนักมันจึงได้แต่ต้องแปลกใจขึ้นมา!...เพราะมันพึ่งจะได้รู้ว่าลานประลองของสำนักนี้นั้นใหญ่เป็นอย่างมาก!

    ใหญ่โตขนาดที่สามารถบรรจุคนขึ้นมายืนเรียงกันได้กว่าหลายหมื่นคนโดยไม่เบียดกันด้วยซ้ำ!...เพราะลานประลองทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความกว้างและยาวถึงด้านละ 1 ลี้!...และผู้คนที่ยืนอยู่บนลานประลองตอนนี้เมื่อมองด้วยตาเปล่าแล้วอาจจะเกินหมื่นเลยด้วยซ้ำไป!

“ช่างน่าสนใจยิ่งนัก!”

หยุนเฟยพลันหลุดคำพูดนี้ขึ้นมา!...เพราะภาพตรงหน้ามันก็คือฝูงชนมากมายหลายหมื่นกำลังยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบราวกับฝูงมดอย่างไรอย่างนั้น!

    นี่มันเป็นฉากที่หายากถึงแม้จะเป็นเมื่อหมื่นปีที่แล้วที่สำนักจะรุ่งเรืองได้ถึงเพียงนี้!...เพราะคนส่วนมากในหมื่นปีที่แล้วล้วนแต่จะสนใจที่จะเข้าร่วมนิกายเสียส่วนใหญ่!

    แต่สิ่งที่มันเห็นนี่กลับต่างออกไป!...ผู้คนล้วนแล้วแต่ให้ความสำคัญกับสำนักมากกว่านิกายเสียด้วยซ้ำไป!...จากความทรงจำของหยุนเฟยคนก่อนจึงทำให้มันรู้ว่านิกายนั้นเป็นสิ่งที่มีไว้ค้ำจุนทวีปเอาไว้!

    เป็นตัวตนที่แสนยิ่งใหญ่หาใครเทียมมิได้ของทวีป!...ในทวีปนี้มีนิกายอยู่เพียง 3 นิกายเท่านั้น!...ส่วนชื่อของนิกายทั้งสามนั้นแม้แต่หยุนเสี่ยวเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ!...นั่นจึงทำให้มันไม่ค่อยจะรู้เรื่องเกี่ยวกับนิกายในปัจจุบันมากนัก!

    เมื่อมันมาถึงที่หมาย ณ สนามประลองที่จัดขึ้นเป็นลานลงทะเบียน...ด้วยสาเหตุที่มันได้ลงทะเบียนไว้เมื่อ 4 เดือนก่อนจึงทำให้มันไม่ต้องเสียเวลาต่อแถวลงทะเบียนอีกรอบ!...มันจึงหาร่มไม้ซักที่เพื่อรอทดสอบ!

    หลังจากที่ผ่านไปพักใหญ่ๆ...ณ ลานประลองก็ได้มีคนยืนเรียงแถวกันอยู่อย่างล้นหลาม!...ทุกทั่วบริเวณรอบๆล้วนแต่เต็มไปด้วยเหล่าครอบครัวของผู้เข้าทดสอบ!...และสายลับ!...

“ให้ตายสิ...ข้าทนไม่ไหวแล้วทำไมแถวมันถึงได้ยาวขนาดนี้กันล่ะเนี่ย!”

“เจ้าโง่!...วันนี้เป็นวันคัดเลือกศิษย์ทั้งสายในและสายนอกคนน้อยสิที่น่าแปลก!”

“ข้าชักจะตื่นเต้นขึ้นมาเต็มทีแล้วสิ!”

“นี่น้องสาวมาอยู่กลุ่มกับพี่ไหม?”

“ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก!...นี่คือวันที่ข้าจะได้เฉิดฉายต่อหน้าผู้คนนับหมื่น...วะฮ่าฮ่าฮ่า!”

    ผู้คนมากมายต่างพูดคุยกันไปต่างๆนาๆอย่างตื่นเต้น...แต่มันก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องผิดอันใด...เพราะสถานที่แห่งนี้คือความหวังของคนนับหมื่น!...และหยุนเฟยก็รู้เรื่องนี้ดี!มันจึงไม่ได้คิดจะยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้มากมายนัก!

    หลังจากที่ทุกคนลงทะเบียนเข้าทดสอบเสร็จก็เลยเวลาเที่ยงมาเสียแล้ว!...หยุนเฟยเองก็มิค่อยชอบรอมากนักมันจึงใช้เวลาระหว่างนั้นในการเดินสำรวจรอบๆสำนัก!

ครั้นเมื่อถึงเวลาบ่าย......

เกร๊ง!!!!!

เสียงระฆังที่เป็นสัญญาณให้ผู้เข้าทดสอบทุกคนมารวมกันที่ลานประลองก็ดังขึ้น!...ก่อนที่ทุกผู้ทุกคนจะพากันมากรูอยู่ที่ลานประลองอย่างรวดเร็ว!...สัญญาณเมื่อครู่ก็คือสัญญาณเริ่มการทดสอบของบทสอบแรกนั่นเอง!

    เมื่อหยุนเฟยมาถึง...มันจึงเห็นอาจารย์ของสำนักแห่งนี้ยืนเรียงแถวหน้ากระดานกันอยู่ 30 คน!...ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพูดกล่าวออกมาว่า...

“บททดสอบแรก...ให้พวกเจ้ามาเข้าแถววัดระดับพลังปราณและอายุ!...หากผู้ใดไม่อยู่ตามกำหนด!...มันผู้นั้นจะตกรอบทันที!...”

“เกณฑ์ของบททดสอบนี้ก็ไม่มีอะไรมาก!...เพียงมีอายุอยู่ระหว่าง 16 – 20 และระดับพลังปราณอยู่ที่ระดับปราณจิตขั้นกลาง(ขั้นที่ 4 - 6)ก็จะได้เป็นศิษย์สายนอกทันที!...และผู้ที่มีระดับปราณจิตขั้นสูงขึ้นไปจะได้เป็นศิษย์สายใน!...การทดสอบแรกของวัน...เริ่มได้!!”

ฮือ! ฮา!

ผู้คนต่างคุยกันอย่างออกรส...ถึงแม้พวกมันจะรู้ว่าข้อจำกัดในการเข้าสำนักจะยากสักเพียงไหน...แต่พวกมันก็ยังคาดไม่ถึงว่าผู้ที่อยู่ในระดับปราณจิตขั้นกลางก็ยังเป็นได้แค่ศิษย์สายนอกเพียงเท่านั้น!

    และด้วยสาเหตุนี้เอง!...ที่ทำให้รุ่นเยาว์ที่ต้องการจะเข้าเป็นศิษย์สำนักที่จากแต่ก่อนกว่าหลายหมื่นชีวิต...ตอนนี้เหลือแค่เพียงสามพันกว่าคนเท่านั้น!ที่ตรงตามเกณฑ์การคัดเลือก!

    ในบททดสอบแรกนี้มีคนที่น่าสนใจอยู่ 7 คนในสายตาของหยุนเฟยและทุกๆคนที่เหลืออยู่!...แต่หยุนเฟยก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก!...แต่คนที่มันให้ความสนใจจริงๆก็คือดารุณีน้อยนางหนึ่ง!...นางมีชื่อว่า เปียวหยู

    รูปร่างของนางนั้นคล้ายกับไป๋ชิงชิงเป็นอย่างมากจะต่างกันแค่เปียวหยูไม่มีแตงโมคู่เหมือนไป๋ชิงชิงเพียงเท่านั้น!...นางมีเพียงอกซาลาเปาที่แสนจะสมกับรูปร่างของนาง!

    สิ่งที่ทำให้หยุนเฟยหันมาสนใจนางก็เพราะความโดดเด่นในระดับผู้ฝึกตนของนาง!...เปียวหยูที่มีอายุอยู่ที่ 16 ขวบปีกลับมีระดับอยู่ที่ปราณแท้จริงขั้น 7! จะไม่ทำให้ผู้คนหันมาสนใจได้อย่างไร!

    เพราะเพียงแค่ระดับปราณของนางก็ทำให้ 30 อันดับรุ่นเยาว์ของเมืองต้าหมิงเปลี่ยนแปลงไปเสียแล้ว!...แถมนางยังมีอายุแค่ 16 ปีอีกต่างหาก!...นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เหล่าคนใหญ่คนโตที่มาดูงานครานี้ล้วนแต่จับตามองนางอย่างตาเป็นมัน!

    หลังจากนั้นก็ผ่านไปหนึ่งวัน!...การทดสอบแรกจบลงไปอย่างไม่มีปัญหา!...ผู้คนกว่าครึ่งล้วนแล้วแต่แยกย้ายกันกลับ...เพราะทางสำนักอนุญาตให้แค่ผู้ที่ผ่านบททดสอบแรกเท่านั้นที่จะสามารถให้ครอบครัวพักอาศัยอยู่ภายในสำนักได้!...และนี่ก็เป็นตัวบ่งชี้อีกว่าสำนักแห่งนี้ใหญ่โตถึงเพียงใด!!

    หยุนเฟยเองก็เป็นหนึ่งในกว่าสามพันชีวิตที่พักอาศัยอยู่ในห้องพักที่ทางสำนักจัดเตรียมไว้ให้!...ตัวมันยังไม่อยากไปหาไป๋อี้ตอนนี้เพราะกลัวว่าจะพบกับไป๋ชิงชิงเข้าจึงตัดสินใจอยู่รวมกันกับคนอื่นๆแทน!

    และรุ่งเช้าก็มาถึง!...ดวงอาทิตย์พลันลอบขึ้นมาจากทางทิศตะวันออกบินไปยังทิศทางของทิศตะวันตก!...และในเวลานี้เองที่เสียงของระฆังพลันดังขึ้นอีกคราเพื่อเป็นสัญญาณที่บ่งชี้ว่า...การทดสอบที่สองเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

    และเมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่สนามประลองเดียวกับวันแรก...พวกมันก็ได้พบกับผู้อาวุโสของสำนักแห่งนี้!...นามของมันมีชื่อว่า จินหลง! เป็นบิดาของจินเจียงที่หยุนเฟยพลันหักหน้ามันไว้เมื่อวาน!

“เอาล่ะทุกคนฟัง!...บททดสอบที่สองนั้นคือการทดสอบทางด้านร่างกาย!...พวกเจ้าทุกคนต้องมารับผลึกผลาญกายาที่สำนักเตรียมไว้ให้เพื่อเข้าไปยังมิติทดสอบ!...ใครที่อยู่ได้เกินครึ่งชั่วยามผู้นั้นจะผ่านบททดสอบที่สอง!”

ฮือฮา!!!

เมื่อกล่าวจบเสียงคนพูดคุยก็พลันดังระงมเหมือนกับวันแรกไม่มีผิด!...สาเหตุของเสียงคุยครานี้คือผลึกผลาญกายา!...เพราะว่าคำว่าผลึก!ทำให้ผู้คนล้วนแล้วแต่ต้องตื่นเต้น!

    ผลึกนั้นคือสิ่งที่จัดอยู่ในลำดับที่ 12 ของสิ่งมหัศจรรย์ในภพแห่งนี้!เพราะมันสามารถทำได้หลายอย่างเช่นการ สื่อสารทางไกล การวัดระดับพลังปราณ การขยายเสียง การแพร่ภาพ และการจำลองมิติใหม่ขึ้นมา!

    ผลึกนี้ก็คือการจำลองมิติใหม่ขึ้นมา!...ผลึกนั้นแม้แต่คนที่มีฐานะบางคนก็ยังไม่เคยได้จับด้วยซ้ำไป!...แต่พวกมันกลับมีโอกาสได้ใช้!...นี่จึงทำให้พวกมันล้วนแล้วแต่ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างถึงที่สุด!

To be continue……