รักลับ ๆ ของวิศกรตัวร้าย

วรรณรสคุยกับชินภัทรเสร็จก็เดินมาหาแม่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้

“คุณชินภัทรเขาฝากเยี่ยมแม่ด้วยคะพรุ่งนี้เขาต้องไปต่างประเทศเลยมาไม่ได้คะ”

“โอ้พ่อคุณ ยังรู้จักเป็นห่วงคนแก่”

“เห็นไหมแม่ นุ่นว่าแล้วคุณชินภัทรเขาเป็นคนดีเขาไม่คิดจะรังเกียจเราหรอก พี่วรรณนะคิดมาก แหม! พอแฟนโทรมาง้อหน่อย หน้าตาเปลี่ยนสีเลย เมื่อกี้ยังดูเหงา ๆ เศร้า ๆอยู่เลย” น้องสาวแซวพี่สาว

“นี่นุ่นอย่าไปแกล้งพี่เขาซิ” แม่เอ็ดลูกสาวคนเล็ก

วรรณรสดูหน้าตาสดใสขึ้นหลังจากได้เคลียร์ปัญหาคาใจกับชินภัทรเขาบอกไม่ได้ว่าเริ่มรักชินภัทรตอนไหน แต่ทุกวินาทีจากนี้ไปในใจของเขามีแต่ชินภัทรเขาคงเปิดใจให้ใครไม่ได้อีกแล้ว แม้แต่เตชิตที่พยายามเข้ามาก็ไม่สามารถทำได้ เขาก็รู้สึกหดหู่มากเหมือนกันในวันที่เขาและชินภัทรไม่เข้าใจกันแต่วันนี้ทำให้หัวใจของเขาบานฉ่ำขึ้นอีกครั้ง

“ฉันจะรอคุณกลับมาคะ รักและคิดถึงคุณนะ”  วรรณรสส่งข้อความไปหาชินภัทร

“ผมก็รักคุณ แล้วผมจะรีบกลับมา” ชินภัทรตอบกลับมา

@คอนโดของชินภัทร

หัวใจของเขาตื่นเต้นอีกครั้ง ผมไม่อยากไปลอนดอนเลย อยากไปหาคุณวรรณ แต่ก็ต้องจำใจไปเพราะเดวิดคือเพื่อนที่เขาสนิทมากที่สุดอีกอย่างพ่อของเดวิดก็จะมาร่วมทำธุรกิจกับเขาในไม่ช้านี้

“ขอให้ผมและคุณวรรณครองรักกันตลอดไปอย่าได้มีเรื่องใดมาทำให้เราต้องขัดข้องหมองใจกันอีกเลย”

ชินภัทรพูดเอ่ยในใจ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอน

@ เมืองลอนดอนงานแต่งเดวิด

ชินภัทรกับพิมพ์สุดาเดินทางมาถึงเมืองลอนดอนประเทศอังกฤษ เป็นช่วงอากาศหนาวมากอุณภูมิติดลบ ชินภัทรและพิมพ์สุดาพักอยู่โรงแรมเดียวกันงานแต่งงานมีแขกเยอะแยะมากมายเนื่องจากเดวิดเป็นลูกชายคนเดียวของเศรษฐีในเมืองนี้ชินภัทรแอบหนีความุว่นวายออกมากนั่งข้างนอกคนเดียว ปล่อยให้พิมพ์สุดาและเพื่อนเก่าๆ ชะเง้อมองหาตลอดเวลา

“ชินคะ ทำไมแอบมานั่งคนเดียวคะ ไปสนุกกันหน่อยซิคะ ปล่อยให้เพื่อนๆถามหาอยู่ได้”

“ผมรู้สึกอึดอัดก็เลยออกมาสูดอากาศโปร่ง ๆ”

“คิดถึงคนที่อยู่เมืองไทยเหรอคะ”

“คุณหมายถึงใคร”

“คุณก็น่าจะรู้นะคะ ว่าพิมพ์หมายถึงใคร ไม่ต้องคิดมากคะเรามาแค่ 2อาทิตย์เอง เดี๋ยวเราก็กลับแล้ว คุณวรรณเขาไม่หายไปไหนหรอกคะ”

ชินภัทรตกใจ เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับพิมพ์สุดาแต่ทำไมเหมือนพิมพ์สุดารู้ทุกอย่างเป็นสัญญาณว่าอันตรายแล้วเพราะพิมพ์สุดาไม่น่าจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆเขารู้จักพิม์สุดาดี

“พิมพ์เข้าใจนะคะ คนเราเวลารักกันใหม่ ๆ ก็เฝ้าแต่คิดถึงคนที่เรารัก แต่ชินคะเรามาถึงลอนดอนแล้วคุณจะมานั่งแบบเฉย ๆ ให้มันผ่านไปวัน ๆ ไม่ได้นะคะ ค่าตั๋วเครื่องบินก็แสนจะแพงไหนจะค่าโรงแรมอีก เราต้องเที่ยวและก็สนุกให้มันคุ้มคะ” พิมพ์สุดาพูดจบก็ดึงแขนชินภัทรเข้าไปในงานเลี้ยงต่อ

เวลาล่วงมาก็ตี 2 แล้ว ชินภัทรนั่งฟุบอยู่กับโต๊ะเขาเมามากถึงขั้นประคองตัวเองไม่ได้ เนื่องจากไม่ได้กินเหล้านอกมานานแล้ว ทำให้เหมือนหลับไปเลยส่วนพิมพ์สุดายังคนสนุกสนานต่อกับเพื่อน ๆ ของเขา

“เอ้ย แล้วนี้ใครจะดูแลชินนี่ละ” เดวิดถามขึ้นมา

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ เดวิดไม่ต้องกังวล คุณไปพักผ่อนเถอะวันนี้มันเป็นวันดีของคุณรีบเข้านอนเถอะ เดี๋ยวฉันเคลียร์เองแหละ”

“โอเค งั้นทุกคนก็แยกย้ายกันเถอะ มันดึกมากแล้ว”

ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับที่พัก รวมทั้งพิมพ์สุดาและชินภัทรเขาให้เพื่อนอีกคนไปส่งชินภัทรที่ห้องนอน แล้วพิมพ์สุดาก็เดินตามมาแบบไม่ห่าง

“วางลงบนเตียงเลย โอเคจอนนี่ ฉันขอบคุณมาก”

“แล้วจะให้ผมช่วยจัดการเรื่องเสื้อผ้าเขาหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวฉันจัดการได้”

หลังจากปลอดทุกคนแล้ว พิมพ์สุดาก็รีบถอดรองเท้า ถุงเท้า เสื้อ ติดแต่กางเกงของชินภัทรซึ่งเขาไม่มีแรงพอที่จะถอดได้ทางฝั่งชินภัทรนั้นไม่รู้อะไรเลยเนื่องจากเจอพิษสุรานอกเข้าไปแล้วพิมพ์สุดาก็เปลี่ยนชุดมาใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวเขาเอาผ้าห่มห่มส่วนล่างของชินภัทรไว้ แล้วก็มานั่งข้าง ๆแล้วพร้อมกับกดชัตเตอร์ทันที แล้วภาพนั้นก็ถูกส่งไปถึงวรรณรส ตอนนี้กรุงลอนดอนตีสามแล้วประเทศไทยน่าจะน่าจะประมาณ 9 โมงเช้าแล้ว

“หวังว่าเธอคงได้เห็นภาพดี ๆ นะ วรรณรส พอกันทีเราสองคนกระดูกมันคนละเบอร์นะ 5555 ซะใจจริง ๆ หลับให้สบายนะคะชินแล้วพรุ่งนี้เจอกัน”

หลังจากจัดฉากรักแล้ว พิมพ์สุดาก็หนีไปนอนอีกห้องเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

@ สำนักงานของชินภัทร

วรรณนั่งทำงานอย่างขมักขเม้น เขามานั่งทำงานที่ห้องการเงินห้องเก่าเพราะตอนนี้ชินภัทรและพิมพ์สุดาไม่อยู่ทันใดนั้นก็มีเสียง Line ดังขึ้น

“เอะนี้มันเบอร์ใครแปลกจัง ไม่ได้บันทึกด้วย”

“ระวังนะ อาจจะเป็นมิจฉาชีพก็ได้นะ ไม่ต้องกดดูเลย” อรพูดขึ้นมา

“ไม่หรอกมั้ง น่าจะเป็นคนรู้จักที่วรรณไม่ได้บันทึกเบอร์line ไว้ ไม่น่าจะมีอะไร กดดูเลย”คุณแก้วหัวหน้าของวรรณพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวว่างค่อยดูก็ได้คะ ไม่ได้สำคัญอะไร”

วรรณรสเดินเลี่ยงมาทางห้องกาแฟของสำนักงาน วรรณรสจำได้ว่า ภาพหน้าปก line เป็นของพิมพ์สุดา เขาจึงรีบออกมาเพื่อเปิดภาพดู

“อุ๊ย! นี่มันอะไรกันนี้ภาพบ้า ๆ แบบนี้” วรรณรสตกใจมาก พร้อมกับข้อความต่อท้ายที่พิมพ์สุดาเขียนมา

“เราอาจะต้องใช้ผู้ชายร่วมกันแล้วละกลับไปถึงไทย คงต้องมาตกลงกันแล้วละ ว่าจะแชร์ผู้ชายกันยังไง”