บทที่ 17
ครูอนุบาลที่มีิญญาตามติด
"สวัสดีจ้ะเด็กๆ...ครูิิมาแล้วจ้ะ..."
เสียงทักทายของ'ครูิิ'ครูประจำชั้นสาวสวยของห้องอนุบาลทานตะวัน 1ฟังดูแหบพร่าและไร้ซึ่งชีวิตชีวาต่างจากปกติ ใบหน้าของเธอขาวซีดไร้สีเืใต้ตาดำคล้ำราวกับคนไม่ได้นอนมาเป็เดือนเธอเดินลากเท้าเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้ามือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดเฟ้นบริเวณต้นคอและหัวไหล่ของตัวเองตลอดเวลาด้วยสีหน้าเ็ป
เด็กๆในห้องต่างพากันวิ่งเข้าไปรุมล้อมคุณครูคนโปรด แต่มีเพียงเย่ว์ซินคนเดียวที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับเก้าอี้ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองไปยังแผ่นหลังของคุณครูสาว...
ในสายตาของเด็กอนุบาลทั่วไปครูิิก็แค่ดูเหนื่อยและป่วย
แต่ในสายตาที่มองผ่าน'เนตร์'ของอดีตเทพธิดาเย่ว์ซิน... ภาพที่เห็นตรงหน้าคือความสยดสยองระดับฝันร้าย!
บนบ่าและแผ่นหลังบอบบางของคุณครูิิมีร่างของ 'ชายหนุ่ม' คนหนึ่งเกาะติดอยู่!
มันไม่ใช่มนุษย์...แต่มันคือิญญาร้าย!
ร่างของมันบิดเบี้ยวผิดรูปราวกับตุ๊กตายางที่ถูกรถสิบล้อทับแขนและขาที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกหุ้มหนังสีเขียวคล้ำ โอบรัดรัดพันรอบลำตัวและลำคอของครูิิไว้แน่นปานงูเหลือมรัดเหยื่อ!
ใบหน้าของผีร้ายตนนั้นชวนคลื่นไส้อาเจียนยิ่งนักกะโหลกศีรษะยุบตัวลงไปครึ่งซีกเืสีดำหนืดไหลทะลักออกมาจากรอยแตกเคลือบไปทั่วใบหน้าที่เน่าเปื่อยมันวางคางเกยอยู่บนไหล่ของครูิิ ปล่อยน้ำลายเหนียวหนืดและกลิ่นเหม็นเน่าของฟอร์มาลีนผสมคาวเืให้หยดแหมะๆลงบนเสื้อของเธอ (แม้จะเป็เพียงพลังงานิญญาแต่กลิ่นอายก็รุนแรงจนเย่ว์ซินต้องยกมือขึ้นปิดจมูก)
"อึ๋ย...น่าขยะแขยงชะมัด" เย่ว์ซินพึมพำในใจ
สิ่งที่ทำให้เย่ว์ซินขนลุกไม่ใช่รูปลักษณ์อันน่าเกลียดน่ากลัว (เพราะตอนอยู่์นางเคยฟันคอปีศาจที่ทุเรศกว่านี้มาเป็กองทัพ) แต่สิ่งที่ทำให้นางขนลุกคือ 'ดวงตา' ของิญญาดวงนั้น!
ดวงตากลวงโบ๋ที่ไร้ลูกตามีเพียงหนอนแมลงวันสีขาวตัวอ้วนพีไชยั้วเยี้ยอยู่ข้างในกำลังจ้องเขม็งมาที่เย่ว์ซิน!
มันรู้...มันรู้ว่าเด็กผู้หญิงผมเปียคนนี้ 'มองเห็น' มัน!
ิญญาร้ายแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกเน่าๆมันส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ในลำคอ ฟังดูคล้ายเสียงกระดูกบดสีกัน
*'อย่า... ยุ่ง...ไม่เข้า... เื่...'* เสียงแหบพร่าดังก้องเข้ามาในโสตประสาทของเย่ว์ซินโดยตรง*'นี่... เมีย... ข้า... ของ... ข้า... คน... เดียว...'*
"อ๋อ...ผีหวงก้างนี่เอง" เย่ว์ซินแค่นเสียงในใจ นางเริ่มปะติดปะต่อเื่ราวได้ิญญาดวงนี้คงเป็แฟนเก่าหรืออดีตสามีของครูิิที่ตายโหง(ดูจากสภาพศพน่าจะรถชน) และด้วยความยึดติดหวงแหนอย่างบ้าคลั่งจึงไม่ยอมไปผุดไปเกิด เอาแต่นั่งขี่คอสูบพลังชีวิตผู้หญิงคนนี้อยู่ตลอดเวลามิน่าล่ะ
ครูิิถึงได้ดูโทรมและบ่นปวดคออยู่เสมอ
ครูิิค่อยๆแกะมือเด็กๆ ออกอย่างอ่อนโยน "เด็กๆ จ๊ะ ไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะวันนี้ครูปวดคอมากๆ เลยจ้ะ ขอครูนั่งพักแป๊บหนึ่งนะ"
เธอทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะครูหน้าชั้นเรียนฟุบหน้าลงกับแขนอย่างหมดสภาพ
ิญญาร้ายที่ขี่คออยู่ยื่นมือเน่าเปื่อยของมันไปลูบไล้เส้นผมของครูิิด้วยความลุ่มหลง วิปลาสและหวงแหน มันตวัดสายตา(ที่เต็มไปด้วยหนอน) มาเตือนเย่ว์ซินอีกครั้งราวกับจะบอกว่า 'ใครเข้าใกล้เมียข้า มันต้องตาย'
เย่ว์ซินมองภาพนั้นแล้วคิ้วกระตุกกึกความยุติธรรม (และความรำคาญตา) ในหัวใจของอดีตแม่ทัพ์พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที!
"เ้าผีชั้นต่ำ!หน้าตาก็อัปลักษณ์ยังไม่พอ นิสัยยังเห็นแก่ตัวหน้าด้านๆ อีก!ตายไปแล้วก็ยังมานั่งทับคอผู้หญิงตัวเล็กๆ จนเขาจะป่วยตายตามอยู่แล้ว!รับไม่ได้โว้ย!"
เย่ว์ซินผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที
"ลูกพี่!จะไปไหน!" ต้าจวงเด็กอ้วนลูกน้องหมายเลขหนึ่งรีบถาม
เย่ว์ซินไม่ตอบนางก้าวฉับๆ เดินอาดๆ ตรงดิ่งไปที่โต๊ะครูิิท่ามกลางสายตาของเด็กทั้งห้อง
"ครูิิคะ"เย่ว์ซินเรียกเสียงดังฟังชัด
ครูสาวเงยหน้าขึ้นมามองเด็กใหม่ด้วยความแปลกใจ
"มีอะไรเหรอจ๊ะเสี่ยวเป่า?หนูอยากเข้าห้องน้ำเหรอ?"
"หนูไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำค่ะ"เย่ว์ซินตอบหน้านิ่ง "แต่หนูอยากให้ครู 'โยนขยะ' ทิ้งค่ะ"
"ขยะ? ขยะอะไรจ๊ะที่โต๊ะครูไม่มีขยะนะ"
"มีสิคะ...ขยะเปียกชิ้นเบ้อเริ่ม เกาะหนึบอยู่บนคอครูไงคะ!"
คำพูดของเด็กห้าขวบทำเอาครูิิชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่เธอจะลูบหลังคอตัวเองด้วยความขนลุกซู่ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปตามไขสันหลัง
"หนู...หนูพูดเื่อะไรจ๊ะเสี่ยวเป่า... ครูขนลุกนะลูก"
ิญญาผีแฟนเก่าบนบ่าครูิิโกรธจัดที่ถูกด่าว่าเป็ขยะเปียก!มันอ้าปากกว้างจนกรามฉีก ปล่อยไอเย็นะเืสีดำพุ่งเข้าใส่หน้าเย่ว์ซิน!
'นังเด็กปากสว่าง! ข้าจะหักคอแกซะ!'
ลมเย็นเฉียบพัดกรรโชกวูบเข้ามาในห้องเรียนจนหน้าต่างสั่นกราว!เด็กอนุบาลหลายคนเริ่มร้องไห้จ้าเพราะความกลัวโดยไม่ทราบสาเหตุอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว!
แต่สำหรับเย่ว์ซิน...ลมปราณผีชั้นต่ำแค่นี้ เทียบไม่ได้กับลมพัดลมแอร์ด้วยซ้ำ!
"คิดจะหักคอฉันเหรอไอ้ผีขี้เรื้อน? ไปเกิดใหม่... เอ้ย!ไปฝึกมาใหม่ให้ครบพันปีก่อนเถอะ!" เย่ว์ซินเปลี่ยนสรรพนามกลับมาเป็โหมดปกติต่อหน้าคนอื่น แต่รังสีอำมหิตจัดเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์!
เย่ว์ซินหันขวับไปคว้า'ไม้บรรทัดเหล็ก'ความยาว 30 เิเที่วางอยู่บนโต๊ะของครูิิขึ้นมาถือไว้ในมือมั่น!
นางสูดลมหายใจลึกรวบรวมพลังปราณสีทองที่หลงเหลืออยู่ในร่าง ถ่ายเทอัดแน่นลงไปในไม้บรรทัดเหล็กธรรมดาๆจนมันเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรอง (ในสายตาของิญญา)!
*วูบ!*
ไม้บรรทัดเหล็กในมือเด็กห้าขวบบัดนี้แปรสภาพกลายเป็ 'กระบี่อาญาสิทธิ์์' ขนาดย่อมที่แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์และรังสีทำลายล้างิญญาขั้นสุดยอด!
ิญญาผีแฟนเก่าที่กำลังง้างกรงเล็บเตรียมจะพุ่งเข้าตะปบเย่ว์ซินถึงกับเบรกเอี๊ยดกลางอากาศ! ดวงตากลวงโบ๋ของมันเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!หนอนแมลงวันที่ชอนไชอยู่ตามใบหน้ามันพากันร่วงหล่นลงพื้นเพราะทนทานต่อพลังศักดิ์สิทธิ์ไม่ไหว!
มันรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณิญญาทันทีว่า...หากไม้บรรทัดเหล็กนั่นฟาดลงมาโดนร่างมันแม้แต่ปลายก้อย...ดวงิญญาของมันจะแตกสลายกลายเป็เถ้าธุลี ไม่ได้ไปผุดไปเกิดอีกชั่วกัปชั่วกัลป์!
"ละ...ลงมาเดี๋ยวนี้นะไอ้ปลิงดูดเื!"เย่ว์ซินชี้ปลายไม้บรรทัดเหล็กจ่อไปที่หน้าผากที่ยุบเป็หลุมของผีร้าย"ลงมาจากคอครูิิเดี๋ยวนี้!ก่อนที่ฉันจะฟาดให้ิญญาแกแหลกละเอียดเป็ผุยผง!"
'ยะ... อย่านะ! ข้ากลัวแล้ว!' ิญญาร้ายตัวสั่นงันงกพลังความอาฆาตเหือดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความขี้ขลาดตาขาว มันรีบหดแขนหดขาปล่อยมือออกจากคอครูิิ แล้วร่วงแหมะลงมากองอยู่กับพื้นห้องแทบเท้าเย่ว์ซิน!
ทันทีที่ผีร้ายหลุดออกจากร่างครูิิก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเฮือกใหญ่ความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับบ่าและต้นคอมาเป็ปีๆ... หายวับไปเป็ปลิดทิ้ง!เธอรู้สึกเบาหวิวและสมองปลอดโปร่งขึ้นมาทันตาเห็น!
"เอ๊ะ...อาการปวดคอครู... หายไปแล้ว..." ครูิิจับต้นคอตัวเองด้วยความอัศจรรย์ใจ
เย่ว์ซินไม่สนใจครูนางยังคงจี้ปลายไม้บรรทัดเหล็กไปที่หัวของผีแฟนเก่าที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นอยู่กับพื้น
"จงฟังให้ดี!ความรักของมนุษย์คือการปล่อยวาง ไม่ใช่การรั้งรัดให้คนเป็ต้องตายตามแกไป!ถ้าแกยังรักครูิิอยู่จริง จงไปสู่สุคติซะ! ไปรับผลกรรมของตัวเองในปรโลก!หากแกกล้ากลับมาวนเวียนให้ฉันเห็นหน้าอีกครั้งเดียว...ฉันจะสับแกให้เป็หมูสับเลยคอยดู!"
'ขะ... ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้! ข้าไม่กล้าแล้ว!'
ิญญาผีแฟนเก่าก้มกราบปลกๆก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ สลายกลายเป็ควันสีเทา หมุนวนทะลุเพดานห้องเรียนและลอยหายลับไปในอากาศมุ่งหน้าสู่ปรโลกเพื่อรับผลกรรมต่อไป
เย่ว์ซินถอนหายใจยาวลดไม้บรรทัดเหล็กในมือลง พลังปราณสีทองจางหายไปกลับกลายเป็เครื่องเขียนธรรมดาอีกครั้ง
บรรยากาศในห้องเรียนกลับมาอบอุ่นและสว่างไสวเป็ปกติเด็กๆ หยุดร้องไห้และหันมามองเย่ว์ซินตาปริบๆ
"เสี่ยวเป่า...เมื่อกี้หนู... คุยกับใครจ๊ะ?"ครูิิถามเสียงสั่น แม้เธอจะมองไม่เห็นผีแต่กิริยาท่าทางของเย่ว์ซินและการหายปวดคออย่างฉับพลันมันก็ทำให้เธอพอจะเดาอะไรได้บ้าง
เย่ว์ซินหันมายิ้มแฉ่งโชว์ฟันน้ำนมให้คุณครูกลับสู่โหมดเด็กห้าขวบแสนน่ารัก
"หนูคุยกับ'ขยะ'ที่เกาะอยู่บนคอครูไงคะ!ตอนนี้หนูไล่มันไปลงถังขยะเรียบร้อยแล้วค่ะ! ครูิิสบายตัวขึ้นแล้วใช่ไหมคะ?"
ครูิิน้ำตาคลอเบ้าเธอโผเข้ากอดเด็กนักเรียนคนใหม่แน่น ไม่สนว่าเย่ว์ซินจะทำอะไรไปแต่เธอรู้แค่ว่าเด็กคนนี้เพิ่งจะปลดปล่อยเธอจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมาเป็ปี!
"ขอบใจนะลูก...ขอบใจเสี่ยวเป่ามากนะจ๊ะ... ครูไม่รู้จะตอบแทนหนูยังไงดี..."
เย่ว์ซินถูกกอดจนจมอกแต่นางก็แอบกระซิบข้างหูคุณครูเสียงใส
"ถ้าอยากตอบแทน...เย็นนี้หนูขอ 'เค้กช็อกโกแลต
สตรอเบอร์รี่' ก้อนใหญ่ๆ หนึ่งปอนด์นะคะครูิิ...ห้ามลืมเด็ดขาดนะคะ!"
การมาโรงเรียนวันแรก...ปราบเด็กเกเรไปหนึ่ง ได้เค้กฟรีอีกหนึ่งปอนด์จากการปราบผี
ชีวิตวัยอนุบาลของเทพธิดาน้อย...มันช่างคุ้มค่าเสียจริงๆ!
2K
