ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า

บทที่ 45 กระชับความสัมพันธ์กับฮ่องเต้ 

"ฝ่าบาทต้องอย่าลืมว่าเซียวซูเฟยนอกจากเป็นคนที่มีอำนาจในตำหนักนางสนมแล้ว ตระกูลของนางยังมีอำนาจทางการทหาร บิดาคุมกองทัพอยู่ทางแดนใต้ ถ้าตระกูลของนางกลายเป็นพวกเดียวกับฝ่าบาท เรื่องราวทุกอย่างก็จะง่ายดายขึ้นพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวอู่เจียงพูดอย่างใช้ความคิด 

"ข้าจะหาทางดูก็แล้วกัน"

ฮ่องเต้หันกลับมามอง เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของจ้าวอู่เจียง นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ว่าเขามีใบหน้าซีดเซียวผิดปกติ 

"มิน่าเล่า ยามเจ้ารับใช้นาง เจ้าจึงใช้เวลาเยอะมากกว่านางสนมคนอื่น ที่แท้เจ้าก็กำลังทำงานหนักเพื่อข้าอยู่สินะ"

นั่นเป็นเพราะเขาลืมเลือนเวลาต่างหาก… จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมืออย่างใช้ความคิดต่อไป 

"แล้วก็ยังมีตระกูลตู๋กู นอกจากพวกเขาจะมีอำนาจในราชสำนักแล้ว พวกเขายังมีเส้นสายและอิทธิพลกว้างใหญ่ในแคว้นต้าเซี่ย ฝ่าบาทก็สมควรดึงตัวมาเป็นพวกด้วยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ"

"เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ข้ากำลังวางแผนจะแต่งตั้งตู๋กูเทียนชิงเป็นแม่ทัพคนใหม่เพื่อคุมกำลังทหารทางแดนเหนืออยู่พอดี"

"ตู๋กูเทียนชิงผู้นี้มีความชำนาญด้านการต่อสู้ และยังมีประสบการณ์สู้รบมากมายนับไม่ถ้วน นับว่ามีความเหมาะสมจริง ๆ..."

จ้าวอู่เจียงหยุดนิ่งไปเล็กน้อย "ฝ่าบาทจะถ่ายทอดพระราชโองการแต่งตั้งเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ?"

"วันพรุ่งนี้" ฮองเต้พูดออกมาเบา ๆ 

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ลุกขึ้นก้าวเดินเข้าไปยังห้องด้านใน นำกล่องใส่สมุนไพรใบใหญ่ออกมา ก่อนจะค้นหายาอะไรบางอย่าง 

ฮ่องเต้หญิงขมวดคิ้ว 

"นั่นเจ้ากำลังจะทำอะไร?"

"ช่วงนี้ฝ่าบาททรงงานหนักทุกวัน กระหม่อมจะปรุงยาให้พระองค์" จ้าวอู่เจียงนำรากสมุนไพรออกมากำมือหนึ่ง สูดดมเล็กน้อย พยักหน้าและวางพวกมันลงบนโต๊ะ 

ดวงตางดงามของฮ่องเต้หญิงเป็นประกายระยิบระยับ เมื่อเห็นว่าจ้าวอู่เจียงมีความมุ่งมั่นจะปรุงยาให้ตน หัวใจที่เคยเย็นชาก็เกิดระลอกคลื่นแห่งความปั่นป่วน จนนางเผลอระบายยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว 

จ้าวอู่เจียงรีบตรวจสอบองค์ประกอบที่จำเป็นต้องใช้ในการปรุงยาอย่างรวดเร็ว เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เขาก็แบ่งสมุนไพรแยกออกเป็นสองกองซ้ายขวา ก่อนจะนำสมุนไพรกองทางขวามือเก็บใส่กล่องใบเล็กอีกใบหนึ่ง แล้วชี้สมุนไพรกองซ้ายมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มแจ่มใส 

"ฝ่าบาทสั่งให้คนนำสมุนไพรเหล่านี้ไปบดนะพ่ะย่ะค่ะ จากนั้นก็ให้ใส่ขวดหยกเก็บเอาไว้ กระหม่อมจะหลอมโอสถในคืนนี้"

"เจ้าจะไปที่ใด?" ฮ่องเต้หญิงถามด้วยความสงสัย 

"กระหม่อมกำลังจะไปหาตู๋กูอี้เหอพ่ะย่ะค่ะ การสืบสวนเรื่องกู่พิษแห่งโหลวหลาน กระหม่อมจำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลตู๋กู" จ้าวอู่เจียงเดินตรงไปที่ประตูพร้อมกับกล่องไม้ใบเล็กในมือข้างหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยรากสมุนไพร 

"ฝ่าบาทไม่ต้องรอทานมื้อค่ำพร้อมกับกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเดาว่าตู๋กูอี้เหอน่าจะเลี้ยงอาหารค่ำกระหม่อมเรียบร้อยแล้ว..."

"ทำไมข้าจะต้องรอกินพร้อมกับเจ้าด้วย รีบไสหัวไปซะ..."

ฮ่องเต้หญิงบ่นพึมพำ ก่อนจะจ้องมองขันทีหนุ่มเดินจากไป ในหัวใจเกิดความรู้สึกเศร้าและอบอุ่นขึ้นมาพร้อม ๆ กัน หลังจากผ่านพ้นการทำงานหนักมาหลายปี ในที่สุด นางก็ไม่ต้องเดียวดายอีกต่อไป 

... 

ดวงตะวันฉายแสงสว่างอบอุ่นเริ่มคล้อยไปทางทิศตะวันตก ทำให้เงาของจ้าวอู่เจียงกับเจี๋ยเอ้อร์ซานทอดยาวออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ 

ทั้งสองมาถึงหน้าประตูจวนตระกูลตู๋กูเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้น บรรดาผู้คุ้มกันก็เดินนำพวกเขาเข้าไปยังห้องรับรองในจวนตระกูลตู๋กู

เมื่อเดินเข้าไปถึงภายในห้องรับรอง จ้าวอู่เจียงก็พบว่า มีคนหนุ่มจำนวนมากในชุดเสื้อคลุมหลากสีสันกำลังยืนพูดคุย และส่งเสียงหัวเราะเฮฮากันอย่างไม่ขาดสาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกครื้น 

การปรากฏตัวของจ้าวอู่เจียงกับเจี๋ยเอ้อร์ซานทำให้กลุ่มคุณชายเหล่านั้นหันมามองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกันตามเดิม ในสายตาของพวกเขา ทั้งสองคนก็ไม่ต่างไปจากเจ้านายกับข้ารับใช้คู่หนึ่งเท่านั้น 

จ้าวอู่เจียงเรียกคนรับใช้ในจวนมา แล้วสั่งว่า 

"ไปบอกท่านประมุขตู๋กูว่าจ้าวอู่เจียงต้องการจะขอพบ"

คนรับใช้โค้งตัวคำนับและรีบหมุนตัวเดินจากไป ทันใดเสียงหัวเราะก็ดังก้องห้องรับรอง 

"ฮ่า ๆๆๆ พี่น้องทุกท่านได้ยินหรือไม่? เขาอยากจะเข้าพบท่านประมุขตู๋กูล่ะ..."

"เขาคิดว่าท่านประมุขตู๋กูเป็นบุคคลที่อยากพบก็จะได้พบง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ตอนนี้ท่านประมุขกำลังพูดคุยเรื่องสำคัญอยู่กับบรรดาผู้อาวุโสของพวกเราซะด้วยสิ"

"คนรุ่นเยาว์อย่างพวกเราจะไปเสนอหน้าร่วมกลุ่มกับผู้อาวุโสได้อย่างไร มิฉะนั้น พวกเราจะต้องมารอคอยกันอยู่ที่นี่เพื่อเหตุใด?"

"คนผู้นี้นับว่าไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เขาคิดว่าตนเองเป็นองค์ชายมาจากไหนกัน? ตระกูลตู๋กูต้องรอคอยต้อนรับเขาด้วยหรือ?"

"ฮ่า ๆๆ แคว้นต้าเซี่ยของพวกเราไม่มีองค์ชายสักหน่อย เขาหาได้มีตัวตนไม่!"

"ฮ่า ๆๆ"

กลุ่มคุณชายเหล่านั้นส่งเสียงหัวเราะก้องไปทั่วห้องรับรอง จ้าวอู่เจียงเพียงยิ้มออกมาอย่างเรียบเฉย กวาดสายตามองผู้คนด้วยความเหยียดหยาม 

"แหม ดูสายตาที่เขามองพวกเราสิ..."

"ดูเหมือนคงจะไม่พอใจสินะ..."

"ฮ่า ๆๆๆ แต่พวกเราพูดผิดตรงไหนกัน ไม่ใช่ทุกคนสักหน่อยที่จะได้เข้าพบท่านประมุขตู๋กู..."

การหัวเราะเย้ยยังคงดำเนินต่อไป 

"ใต้เท้าจ้าว ท่านจะมาเหตุใดไม่แจ้งข้าน้อยขอรับ?"

บุคคลผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในห้องรับรอง เมื่อหันไปมองจึงพบว่าเป็นอาฝู หัวหน้าพ่อบ้านประจำตระกูลตู๋กูนั่นเอง 

อาฝูมีความแก่ชรามากแล้ว แต่ก็ยังคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง เขารีบเดินเข้ามาโค้งคำนับให้แก่จ้าวอู่เจียงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับผายมือเชื้อเชิญ

"เวลานี้ ท่านประมุขยังมาต้อนรับใต้เท้าไม่ได้ ดังนั้น ท่านประมุขจึงสั่งให้ข้าน้อยมาเชิญตัวใต้เท้าเข้าไปยังเรือนด้านในก่อน ใต้เท้าจ้าว เชิญทางนี้เลยขอรับ"

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าจากนั้นจึงเดินตามหัวหน้าพ่อบ้านเข้าไปยังห้องรับรองทางด้านใน 

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของบรรดากลุ่มคุณชายเงียบหายไปในทันใด พวกเขาจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อ เหตุใดบุรุษในชุดดำผู้นั้นจึงได้รับการเชิญตัวเข้าไปด้านใน 

ทั้งหัวหน้าพ่อบ้านอย่างอาฝู ผู้มีสถานะสูงส่งในตระกูลตู๋กูก็ยังมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง และจากคำพูดของอาฝูก็ชัดเจนว่า หากท่านประมุขตู๋กูอี้เหอเสร็จสิ้นการประชุมกับเหล่าผู้อาวุโสเมื่อใด เขาก็คงมาหาบุรุษหนุ่มในชุดดำทันทีใช่หรือไม่? 

กลุ่มคุณชายลอบกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ยามนึกถึงว่าเมื่อสักครู่พวกตนเพิ่งหัวเราะเยาะคนผู้นั้นไป ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที อยากจะมุดแผ่นดินหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอด!