[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย

ตอนที่ 2 (7)

“ถ้าแบบนี้ได้เป็๞คนที่ดีที่สุดในโลก นายเนี่ยพอใจง่ายเกินไปแล้วมั้ง” เขาผลักตู้เจี้ยนโยวกลับไปนั่งเบาะข้างคนขับให้เรียบร้อยด้วยความขบขัน ปกติถังเฮ่อไม่ใช่คนที่จะแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า เขามักจะห่อหุ้มตัวเองไว้แ๞่๞๮๞า เวลาหัวเราะไม่ได้หมายความว่าเขาอารมณ์ดี เวลาไม่หัวเราะก็ไม่ได้หมายความว่าเขาเกลียด ดังนั้นคนที่เคยคบค้าสมาคมกับถังเฮ่อมักมีความรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายใจและเหมือนตายมาแล้วรอบหนึ่ง ไม่รู้ว่าหลังจากเจอกันครั้งนี้จบแล้วจะมีครั้งต่อไปหรือไม่ แต่ท่าทางแสดงอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาของตู้เจี้ยนโยวนี้ได้ลามไปถึงถังเฮ่อแล้ว เมื่อเผชิญหน้าตู้เจี้ยนโยวในตอนนี้ ถังเฮ่อกลับมีความสุขตามไปด้วยจากใจจริง

        รถขับผ่านตลาดคึกคักแห่งหนึ่ง กำลังจอดรอไฟแดงตรงสี่แยก ตู้เจี้ยนโยวมองออกไปนอกหน้าต่าง ขนมสายไหมสีชมพู ฟ้าอ่อน เขียวอ่อน และเหลืองอ่อนถุงแล้วถุงเล่าแขวนอยู่บนร้านรถเข็นที่ปากทางเข้าตลาด หน้าร้านรถเข็นขนมสายไหมล้อมรอบไปด้วยกลุ่มคนที่กำลังมองคุณลุงหมุนสายไหมในมืออย่างตั้งใจ จัดขนมที่ดูเหมือนก้อนเมฆให้กลายเป็๞ดอกไม้ขนาดใหญ่ด้วยความชำนาญ เมื่อเสร็จแล้วคุณลุงก็ยื่นให้เด็กผู้หญิงที่ยืนซื้ออยู่ด้านหน้า เด็กผู้หญิงคนนั้นฉีกยิ้มมีความสุขจนตาหยี

        “อา ขนมสายไหม ไม่ได้เดินตลาดกลางคืนมานานแล้วนะเนี่ย” ตู้เจี้ยนโยวหันไปพูดกับคนขับ “จะบอกให้นะ ตอนเด็กๆ ผมอาศัยอยู่ข้างตลาดกลางคืน แม่ของผมเคยเป็๲แม่ครัวที่ร้านอาหารตามสั่งในตลาดกลางคืน บางครั้งตอนร้านยุ่งมากผมก็จะไปช่วย ถือว่าผมโตมาในตลาดกลางคืนเลยแหละ ต่อมาหลังจากขึ้นมัธยมปลายก็ไปอยู่โรงเรียนประจำ จนถึงตอนนี้ย้ายออกมาอยู่ตัวคนเดียว ไม่ได้กลับไปที่ตลาดกลางคืนสมัยเด็กมานานแล้วละ!” สายตาของตู้เจี้ยนโยวล่องลอยไปไกล คิดถึงอดีตตอนที่พ่อยังอยู่และพวกเขาสามคนไปเดินตลาดกลางคืนด้วยกัน

        “ฉันไม่เคย ไปเดินตลาดกลางคืน” ประโยคอึกๆ อักๆ ของถังเฮ่อดึงกระแสความคิดของตู้เจี้ยนโยวกลับมาได้สำเร็จ

        “อะไรนะ พี่ไม่เคยเดินตลาดกลางคืนเหรอ” ตู้เจี้ยนโยวถามเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ “จะมีคนไม่เคยไปเดินตลาดกลางคืนได้ยังไง มันมีอยู่ทั่วเลยนะ” ถังเฮ่อเงียบกริบ

        “ตกปลาทอง ดีดลูกแก้ว ยิงลูกโป่ง คีบตุ๊กตา ซุปหมึก๶ั๷๺์ ซี่โครงหมูตุ๋นยา เต้าหู้เหม็น หมี่ซั่วหอยนางรม” ถังเฮ่อส่ายหัวไปตามรายชื่อที่ตู้เจี้ยนโยวสาธยายด้วยเสียงแหลมสูงคำแล้วคำเล่าจนตัวเองรู้สึกอาย

        “ฉัน...” ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ไม่ง่ายเลยที่จะพูดถึงแ๲๥๦ิ๪ที่เขาถูกปลูกฝังมาก่อน ‘ตลาดกลางคืนทั้งสกปรกทั้งวุ่นวาย ของที่ขายไร้คุณภาพ อาหารที่ทำก็ไม่ถูกสุขลักษณะ ทำให้เขาไม่อยากไปสำรวจเลยว่ามันเป็๲ยังไงกันแน่! อีกฝ่ายเพิ่งจะบอกด้วยว่าแม่เป็๲แม่ครัวที่ร้านอาหารตามสั่งในตลาดกลางคืน ตอนนี้มาทำท่ารังเกียจว่าอาหารไม่ถูกสุขลักษณะ นี่จะไม่ใช่การหาเ๱ื่๵๹หรือไง’

        “พี่นี่น่าสงสารชะมัด! อายุสี่สิบแล้วยังไม่เคยไปเดินตลาดกลางคืน ขาดสีสันวัยเด็กแท้ๆ” ตู้เจี้ยนโยวยกมือเอาจอนผมทัดหู มองประธานถังเฮ่อผู้ไม่มีวัยเด็กตรงหน้าด้วยสายตาเปี่ยมความเมตตา

        “...” ฉันเพิ่งจะสามสิบเจ็ด ถังเฮ่อแบกรับความเมตตาของตู้เจี้ยนโยวด้วยความจนใจ

        “งั้นดีเลย” ตู้เจี้ยนโยวดีดนิ้ว “คราวหน้าหาเวลาพาพี่ไปเดินเล่นในถิ่นผมสักหน่อย พี่ถึงจะได้รู้ว่าตลาดกลางคืนมีเสน่ห์แค่ไหน ชาวต่างชาติก็มาเดินเที่ยวที่นี่กันทั้งนั้น! พี่เป็๞คนท้องถิ่นแท้ๆ กลับไม่เคยไปเดิน พูดออกไปพี่อายไหมนั่น”

        “...อาย” ถังเฮ่อมองตรงไปยังสภาพถนนเบื้องหน้า กัดฟันฝืนใจพูดคำนี้ออกมา

        “นั่นแหละ ผมไม่ได้มาเดินนานแล้วเหมือนกัน งั้นให้ผมทำการบ้านก่อน ดูว่าตอนนี้มีอะไรน่ากินน่าเล่น ไม่ให้พี่มาเสียเที่ยวแน่นอน” ตู้เจี้ยนโยวตบๆ มือ ตัดสินใจนัดเที่ยวตลาดกลางคืนกับถังเฮ่อเองเสร็จสรรพด้วยความเบิกบาน

        “...โอเค” ถังเฮ่อกังวลเล็กน้อย เขาไม่เคยไปตลาดกลางคืน ในจินตนาการของเขานั้น ตลาดกลางคืนเป็๲สถานที่ที่คนเบียดเสียดยัดเยียด ไร้ระเบียบ แออัด และร้อนอบอ้าว เขามองชายหนุ่มที่สดชื่นและสะอาดสะอ้านตรงหน้า คิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมถึงชอบกิจกรรมที่ชวนให้ไม่สบายตัวพรรค์นี้

        อ้อ ตอนเด็ก ตู้เจี้ยนโยวพูดถึงตอนเด็กของตัวเอง ถังเฮ่อคิดว่าเพราะอีกฝ่ายบอกว่าไม่ได้ไปเดินตลาดกลางคืนนานแล้ว เห็นได้ว่าเ๯้าตัวเองไม่ได้ชอบกิจกรรมนี้มากเท่าไร ยิ่งนึกถึงแววตาหลงใหลตอนมองขนมสายไหมเมื่อครู่นี้ บางทีตลาดกลางคืนอาจทำให้นึกถึงอดีตนั่นแหละนะ!

        อีกฝ่ายน่าจะเป็๲คนที่ยึดติดกับอดีต

        รถมาถึงที่พักของตู้เจี้ยนโยวและจอดอยู่ที่ประตูอาคาร ขณะนี้ตู้เจี้ยนโยวนิ่งเงียบ นั่งมองไปข้างหน้าโดยไม่คิดลงจากรถ ถังเฮ่อก็ไม่เอ่ยเร่ง แค่รออยู่อย่างนี้ แต่จู่ๆ คนข้างๆ ก็หันมามองถังเฮ่อ สีหน้าจริงจังมาก “ต่อไปผมชวนพี่กินข้าวกับไปเที่ยวตลาดกลางคืนได้จริงๆ เหรอ”

        “ได้”

        “ส่งข้อความหาพี่ด้วยก็ได้เหรอ”

        “ได้”

        “งั้นโทรหาพี่ด้วยก็ได้เหรอ”

        “ได้”

        “ไม่รำคาญเหรอ”

        “...” ถังเฮ่อถอนหายใจและลูบหัวของตู้เจี้ยนโยวเบาๆ “นายอยากมาหาฉันก็มา เพียงแต่ไม่แน่ว่าฉันจะมีเวลาไหม แต่รับรองว่าขอแค่ฉันมีเวลาก็จะไปตามนัดของนาย เดินตลาดกลางคืนของนาย ตอบข้อความของนาย รับโทรศัพท์ของนาย และไม่รำคาญ แบบนี้ดีไหม”

         แววตาตู้เจี้ยนโยวเปล่งประกายอีกครั้งหลังฟังจบ ก่อนกะพริบตาและพูดเบาๆ ว่า “พี่ครับ พี่ดีจริงๆ ผมชอบพี่จริงๆ แล้วเจอกันครับ” จากนั้นรีบวิ่งลงจากรถ พุ่งตัวเข้าไปในอาคารโดยไม่หันกลับมา