ตำหนักหมื่นขุนเขา

        เวลาผ่านไปหลายชั่วยามหนิงเซียนหยูก็ได้กลับมารับเทียนหลง “เป็นยังไงบ้างหลานรักฆ่าสัตว์อสูรได้ทั้งหมดกี่ตัว”ถึงแม้นางจะรู้อยู่แล้วก็ตามออกไปว่าเทียนหลงไม่ได้ฆ่าสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียว

       เมื่อได้ฟังที่ยายของตนถามเทียนหลงแม้จะยินดีที่สามารถต่อสู้ชนะมาได้ก็ทำหน้าเศร้า“ท่านยายข้าได้ต่อสู้แล้วก็ข้าจัดการพวกมันไปตั้งหลายตัวเลยละ แต่ข้าไม่ได้ฆ่าพวกมันเลยแม้แต่ตัวเดียวก็ข้าอดไม่ได้ที่จะสงสารมันขอรับแค่สู้ชนะก็พอแล้วหนิขอรับไม่เห็นจะต้องฆ่ามันเลยพวกมันน่าสงสารมันอาจจะมีลูกที่พวกมันต้องดูแลก็ได้นะขอรับ ข้าไม่อยากให้ลูกของมันไม่มีพ่อแม่เหมือนกับข้าเลยท่านยาย”เมื่อหนิงเซียนหยูได้ฟังก็อดที่จะเศร้าใจไปด้วยไม่ได้ 

“ไม่เป็นไรหลานยายเก่งมาก ยายว่าเรากลับก่อนดีกว่าแล้วค่อยมาฝึกฝนกับใหม่วันนี้ยายจะทำของชอบให้หลานกินเป็นรางวัลดีหรือไม่”เมื่อเทียนหลงได้ฟังว่ายายจะท่านยายของตนจะทำของชอบให้กินก็หายจากความเศร้าแล้ววิ่งกระโดดดีใจพร้อมกับจูงมือหนิงเซียนหยูของตนให้รีบกลับ

       ในทุกวันเทียนหลงเริ่มที่จะฝึกวิชาเก้าดาบและก้าวไร้เงาพร้อมกันและได้ออกไปต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่ตลอดเพื่อนเก็บเกี่ยวประสบการณ์ แม้ความก้าวหน้าจะช้ามากเพราะพรสวรรค์ของตัวเองนั้นไม่ดีแต่เทียนหลงก็ไม่เคยที่จะบ่นหรือละความพยายาม หนึ่งเดือนจากความมุ่งมันทำให้สามารถฝึกวิชาเก้าดาบขั้นที่สองได้สำเร็จและวิชาก้าวไร้เงาเองก็สำเร็จขั้นที่1แล้วเหมือนกัน

      วิชาเก้าดาบนั้นมีทั้งหมด 9ขั้น ในแต่ละขั้นนั้นจะสร้างปราณดาบขึ้นมา อย่างเช่นขั้นที่1จะสร้างปราณดาบออกมา1สายและเพิ่มความรุนแรงอย่างมาก ขั้นที่2ก็มีปราณดาบเพิ่มขึ้นมาอีกสายเป็น2สายแต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือปราณดาบสายที่2จะไปรวมกับสายแรกทำให้ทวีความรุนแรงเป็นเท่าตัวและขั้นต่อๆไปก็จะเหมือนๆกัน ซึ่งเป็นวิชาที่มีพลังทำลายล้างสูงมากยิ่งระดับการบ่มเพาะสูงก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้น

       ในส่วนของวิชาก้าวไร้เงานั้นมีทั้งหมด3ขั้น ถ้าฝึกสำเร็จขั้นที่1สำเคลื่อนที่ด้วยความเห็นจนมองเห็นแค่ร่างเงาทิ้งเอาไว้ สำหรับขั้นที่2นั้นสามารถข้ามระยะทางนับร้อยลี้ได้ในพริบตา ถ้าสำเร็จขั้นที่3ที่เป็นขั้นสุดท้ายนั้นจะสามารถเคลื่อนที่นับหมื่นลี้โดยไร้เงาและเสียงซึ่งเป็นวิชาที่เรียนได้ว่าเหมาะกับนักฆ่ามากๆ

ตู้ม!

ตู้ม!

ตู้ม!

        เด็กหนุ่มหน้าต่อหล่อเหลากำลังกระหน่ำหมัดใส่กระทิงไฟสัตว์อสูรระดับสอง หลังจากต่อยลงไปสามหมัดกระทิงไฟก็ไม่สามารถขยับตัวลุกขึ้นมาได้อีก มันเป็นการต่อสู้ที่ไม่เท่าเทียมเลยเนื่องจากวิชาก้าวไร้เงาของเทียนหลงทำให้กระทิงไฟไม่สามารถแม้แต่จะทำให้เทียนหลงบาดเจ็บได้เลย หลังจากที่เอาชนะกระทิงไฟเทียนหลงก็หันหลังจากไปทิ้งกระทิงไฟที่เต็มไปด้วยอาการบาดเจ็บเอาไว้ด้านหลัง 

       เทียงหลงกระโดนไปตามต้นไม้ต้องหยุดลงอย่างกะทันหัน ภายในสายตาของเขากำลังมองเห็นวิหคอัสนีกำลังโจมตีเสือขาวที่กำลังปกป้องลูกของมัน มองจากสายตามันคงจะพึ่งคลอดลูกของมันมาทำให้ความแข็งแกร่งของมันลดลง ทำให้ร่างกายของมันเต็มไปด้วยบาดแผล สายตาของมันดูไม่เต็มใจและเศร้าใจอย่างมากเทียนหลงไม่สามารถทนดูได้แต่ขณะที่กำลังจะกระโดดลงไปช่วย ก็มีมือมาจับเขาเอาไว้ทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้

“หลานกำลังจะทำอะไร”เสียงของหนิงเซียนหยูดังขึ้น

“ข้ากำลังจะไปช่วยแม่เสือ มันกำลังปกป้องลูกของมันจากนกตัวใหญ่นะท่านยาย”เทียงหลงตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“นกตัวใหญ่ที่หลานว่าคือวิหคอัสนีสัตว์อสูรระดับ5 หลานไม่สามารถสู้กับมันได้และถ้าหลานลงไปหลานจะตายได้นะแล้วแบบนี้หลานยังจะช่วยไหม” หนิงเซียนหยูตอบพร้อมทั้งถามออกมา

เทียงหลงได้ยินดังนั้นจึงได้แต่มองหน้ายายของตนพร้อมทั้งขอร้องออกมา”ท่านยายไปช่วยมันได้ไหมขอร้องนะขอรับ”

       หนิงเซียนหยูทำได้เพียงถอนหายใจก่อนจะกระโดนเข้าไปหาวิหคอัสนีพร้อมทั้งสร้างรากไม้ขึ้นมาแทงไปที่วิหคอัสนีแต่เหมือนว่ามันจะรู้ตัวทำให้ตัวมันสามารถหลบได้ทันเวลา แต่การโจมตีนี้ทำให้มันหันมามองหนิงเซียนอยูอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนจะใช้สายฟ้าโจมตีเข้าใส่หนิงเซียนอยูแต่นางก็สามารถป้องกันเอาไว้ได้ 

       การต่อสู้เริ่มรุนแรงมากขึ้นก่อนที่หนิงเซียนหยูจะสร้างต้นไม้ขนาดยักษ์ขึ้นมาข้างหลักของนางกิ่งของต้นไม้มากมายเริ่มโจมตีวิหคอัสนีจากทุกทางตามร่างกายของมันเต็มไปด้วยรู้จากการถูกแทงแต่อาการบาดเจ็บที่รุนแรงก่อนที่จะมีกิ่งไม้แทงทะลุหัวของมันทำให้มันตายทันที เทียงหลงที่เห็นว่ายายของตนชนะแล้วก็รีบเข้าไปหา“ท่านยายบาดเจ็บหรือไม่”

หนิงเซียนหยูมีอาการหอบแม่จะใช้พลังปราณไปมากแต่นางก็ยิ้มเพื่อไม่ให้หลานชายกังวล “ยายไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนเลยหลานเห็นไหม” 

       เมื่องมองสำรวจแล้วเห็นว่ายายตัวเองไม่ได้บาดเจ็บก็คลายกังวลลงก่อนจะเดินไปหาเสือขาว แม่เสือขาวที่บาดเจ็บจนไม่สามารถลุกขึ้นได้เห็นเทียนหลงเดินเข้ามาก็ขู่คำรามออกมาปกป้องลูกของมัน

“เจ้าไม่ต้องกลัวข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก เห็นไหมนั้นไงท่านยายของข้าช่วยจัดการนกตัวนั้นที่ทำร้ายเจ้า”เทียนหลงรีบอธิบายให้แม่เสือฟังแม่จะไม่รู้ว่ามันเข้าใจหรือไม่ก็ตาม แต่เทียนหลงก็ไม่ได้หยุดเดินเข้าไปหามันพร้อมทั้งมองสำรวจร่างกายของมันและลูกว่าสามารถช่วยมันได้ไหม

“ท่านยายสามารถช่วยมันได้ไหม” เห็นเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากยายของตน

       หนิงเซียนหยูเห็นว่าเนื่องจากการคลอดลูกทำให้เสียแก่นต้นกำเนิดโลหิต(อยู่ในหัวใจ) ไปมากและอาการบาดเจ็บที่รุนแรงจึงไม่สามารถช่วยเหลือแม่เสือได้ จึงสายหัวให้กับหลานตัวเองอย่างจนใจ “ยายไม่สามารถช่วยมันได้มันได้เสียแก่นต้นกำเนิดโลหิตและอาการบาดเจ็บที่รุนแรง แต่หลานสามารถช่วยมันเอาลูกของมันไปดูแลแทนมันได้”

       เทียนหลงที่ได้ยินแบบนั้นก็อดที่จะร้องไห้เพราะความสงสารไม่ได้ แม่เสือขาวไม่สามารถทนได้อีกแล้วจึงใช้ปากคาบลูกส่งให้เทียนหลงพร้อมกับมองด้วยสายตาอ้อนวอนหวังว่าเทียนหลงจะไม่ทำร้ายและดูแลลูกของมัน เทียนหลงรับลูกเสือขาวมาไว้ในอ้อมกอดพร้อมกับลูกตัวมันเบาๆ ลูกเสือขาวที่โดนกอดมันร้องขู่และพยายามจะสลัดให้หลุดจากตัวของเทียนหลงและกลับไปหาแม่ของมัน ด้วยตัวที่เล็กและไม่มีแรงมันไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากร้องขู่

       หลังจากแม่เสือขาวตายแล้วหนิงเซียนอยูจึงพาเทียนหลงและเสือขาวแม่ลูกกลับมาที่บ้านด้วยก่อนที่นางจะเริ่มขุดหลุมเพื่อที่จะฝั่งแม่เสือขาว ส่วนลูกเสือขาวไม่รู้ว่ามันรู้หรือไม่ว่าแม่มันตายแล้วมันไม่ส่งเสียงร้องเอาแต่นั่งอยู่ใกล้หลุมที่ฝั่งศพของแม่มันไม่ขยับไปไหน

                                                     จบ.

                 ***ที่เรียกว่าเสือขาวแทนพยัคฆ์ขาวนั้นเพราะว่าตอนนี้เทียนหลงยังเด็กและไร้เดียงสา***