เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        หลังจากที่มู่หว่านอิ๋งจากไป

        หวังเฉินก็พาสัตว์อสูรตัวน้อยทั้งสองมายังหอพักของตัวเอง

        ต้องบอกเลยว่ามหาวิทยาลัยเหยียนหลงนั้นให้การดูแลนักศึกษาได้ดีเยี่ยมแม้จะเป็นเพียงหอพักชั่วคราวแต่ความหรูหราก็ไม่ด้อยไปกว่าห้องสวีทสำหรับประธานาธิบดีในโรงแรมห้าดาวเลยแม้แต่น้อย

        เมื่อวางสัมภาระเรียบร้อยและปล่อยให้สัตว์อสูรตัวน้อยทั้งสองไปเล่นกันหวังเฉินก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อโทรศัพท์หาพ่อแม่เพื่อแจ้งข่าวความปลอดภัย

        หลังจากที่เขาเดินออกไปปิงชิงน้อยก็จ้องมองหมาป่าจันทราที่ตัวสั่นงันงกด้วยนัยน์ตาสีคราม

        ตุบ!

        กรงเล็บมังกรที่แข็งแกร่งพลิกตัวหมาป่าจันทราได้อย่างง่ายดายพี่สาวผู้สงสัยเริ่มสำรวจร่างกายของน้องสาวตัวน้อย

        “กี๊ซ… กี๊ซ…”

        หมาป่าจันทราที่มีรูปร่างคล้ายลูกสุนัขตัวเล็กๆนอนแผ่สี่เท้าอย่างปลงตก เผยหน้าท้องให้เห็นด้วยท่าทีออดอ้อน

        แรงกดดันจากสายเลือดของสัตว์อสูรเทพบรรพกาลทำให้มันไม่กล้าคิดที่จะต่อต้านแม้แต่น้อย

        เมื่อหวังเฉินโทรศัพท์เสร็จและเดินกลับมา

        เขาก็ได้เห็นฉากที่อดขำไม่ได้

        ปิงชิงนั่งอยู่บนเตียงราวกับเป็นหัวหน้าแก๊งในขณะที่หมาป่าจันทราที่อยู่ข้างๆกำลังใช้กรงเล็บถือผลไม้ปรนนิบัติด้วยความระมัดระวัง

        ไม่มีเค้าความดุร้ายที่เคยเห็นในตอนแรกอีกแล้วกลับดูเหมือนสาวใช้อายุน้อยที่ถูกรังแกจนน่าสงสาร

        “อย่าแกล้งน้องสิ!”

        หวังเฉินลูบหัวปิงชิงอย่างไม่พอใจผลักสัตว์อสูรตัวน้อยทั้งสองออกไปด้านข้าง แล้วเปิดหน้าจอโฮโลแกรมของนาฬิกาข้อมือ

        อย่างที่อาจารย์มู่หว่านอิ๋งบอกฟังก์ชันของนาฬิกาข้อมือนั้นมีมากมาย และมีข้อมูลเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยอย่างละเอียด

        โดยเฉพาะในฟอรัมเว็บบอร์ดหวังเฉินได้ศึกษาความรู้พื้นฐานของมหาวิทยาลัยเหยียนหลงมากมาย

        เช่นเรื่องหน่วยกิตและเรื่องการแข่งขันจัดอันดับ...

        หน่วยกิตเป็นสกุลเงินที่แข็งแกร่งที่สุดในมหาวิทยาลัยคำกล่าวนี้ไม่ได้เป็นเพียงคำพูดลอยๆ แต่ได้ถูกนำไปปฏิบัติอย่างลึกซึ้งในทุกๆ ด้าน

        บริการเกือบ99%ของมหาวิทยาลัยทั้งหมดล้วนต้องใช้หน่วยกิตเป็นกุญแจสำคัญ

        หากไม่มีหน่วยกิตถึงแม้จะไม่ถึงขั้นไม่สามารถใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเหยียนหลงได้แต่ก็ไม่สามารถพัฒนาตัวเองได้เลย

        เพราะไม่มีหน่วยกิตก็ไม่สามารถเข้าดันเจี้ยนดินแดนลับได้แม้แต่จะไปฟังบรรยายก็ยังไม่มีเงินซื้อบัตรเข้า

        และเมื่อเทียบกับความสำคัญของหน่วยกิตวิธีการหาเงินกลับมีน้อยมาก

        นอกจากการรับภารกิจที่มหาวิทยาลัยประกาศในโซนภารกิจแล้ววิธีที่สำคัญที่สุดคือการเพิ่มอันดับของตัวเอง

        นักศึกษาปีหนึ่งปีสอง และปีสาม แต่ละชั้นปีจะมีกระดานจัดอันดับของตัวเองและอันดับในกระดานจะได้รับหน่วยกิตและรางวัลทรัพยากรที่สอดคล้องกับอันดับนั้นๆทุกเดือน

        ส่วนนักศึกษาปีสี่พี่ๆ เหล่านี้ได้ออกเดินทางไปยังสนามรบแห่งสรรพโลกเพื่อฝึกฝนแล้วจึงไม่มีกระดานจัดอันดับที่เกี่ยวข้อง

        นอกเหนือจากกระดานจัดอันดับของแต่ละชั้นปีแล้วมหาวิทยาลัยยังได้จัดตั้งกระดานจัดอันดับอัจฉริยะสำหรับนักศึกษาทั้งสามปีอีกด้วย

        กระดานจัดอันดับอัจฉริยะมีนักศึกษาเพียงยี่สิบคนเท่านั้นนักศึกษาที่ติดอันดับไม่เพียงแต่จะได้รับรางวัลที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมแต่ยังมีโอกาสได้รับการสอนโดยตรงจากผู้แข็งแกร่งระดับสูงอีกด้วย

        และเงื่อนไขในการติดอันดับในกระดานเหล่านี้มีเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือ ความแข็งแกร่ง!

        “ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง!”

        “นี่คือการนำกฎแห่งป่ามาวางตรงหน้าทุกคนอย่างโจ่งแจ้ง”

        หลังจากอ่านคำแนะนำเสร็จหวังเฉินก็ถอนหายใจและพลิกไปที่หน้าเว็บไซต์ทางการของนักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง

        แม้ว่ารายชื่อนักศึกษาใหม่ในปีนี้จะยังไม่ประกาศแต่รางวัลสำหรับอันดับหนึ่งถึงอันดับห้าสิบก็ได้ระบุไว้ในเว็บไซต์ทางการแล้ว

        หวังเฉินอ่านผ่านไปอย่างรวดเร็วสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ด้านบนสุด

        อันดับหนึ่ง:รางวัล 10,000หน่วยกิตต่อเดือน โอกาสเข้าดันเจี้ยนระดับทองคำสี่ครั้ง วัสดุระดับ Sหนึ่งชิ้น ‘ไขกระดูกน้ำแข็ง’

        ไขกระดูกน้ำแข็งวัสดุระดับ S ซึ่งเป็นวัสดุหลักในการพัฒนาขั้นต่อไปของปิงชิง!

        “อันดับหนึ่งของนักศึกษาใหม่นี้ ฉันต้องคว้ามาให้ได้!”

        เขากำหมัดแน่นในดวงตาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแรงกล้า

        …

        ช่วงบ่าย

        “หวังเฉิน ทางนี้!”

        เพิ่งเดินออกจากหอพักเสียงของซือถูอวี้ก็ดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น

        สาวน้อยในชุดเดรสลำลองตัวใหม่ยืนเด่นอย่างน่ารักอยู่ในศาลาดึงดูดสายตาของผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมา

        ในตอนนี้ซือถูอวี้ดูเหมือนน้องสาวข้างบ้านทำให้หวังเฉินอดไม่ได้ที่จะตะลึงไปชั่วขณะ

        “แค่ไปเดินตลาดการค้า ทำไมต้องแต่งตัวจริงจังขนาดนี้ด้วย?”

        ไม่นานเขาก็หันสายตาหลบเล็กน้อยพึมพำอย่างพูดไม่ออก

        เป้าหมายของการเดินทางไปตลาดการค้าครั้งนี้ของเขามีสองอย่างหนึ่งคือเพื่อเปิดหูเปิดตา และสองคือเพื่อเติมเต็มช่องว่างของสัตว์อสูรที่เหลือ

        แต่ตอนนี้ดูจากท่าทางของซือถูอวี้แล้วหวังเฉินรู้สึกว่าเป้าหมายในการเปิดหูเปิดตาคงจะต้องยกเลิกไปเสียแล้ว

        ไม่ว่าจะอายุเท่าไรความน่ากลัวของผู้หญิงเวลาซื้อของนั้นถึงขั้นทำลายล้างเลยทีเดียว!

        “เชอะ!”

        เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่หลบเลี่ยงของหวังเฉินซือถูอวี้ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจและกระโดดเข้ามาหา

        “นายจะไปเข้าใจอะไร การช้อปปิ้งมันก็เป็นวิชาชั้นสูงอย่างหนึ่งนะ”

        “เอ๊ะ? นี่คือสัตว์อสูรยักษ์ที่มหาวิทยาลัยให้เป็นรางวัลนายใช่ไหม?น่ารักจังเลย!”

        เธอยืนอยู่ข้างๆอย่างภาคภูมิใจความสนใจของเธอถูกดึงดูดไปที่หมาป่าจันทราที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนของหวังเฉิน

        เจ้าตัวน้อยถูกปิงชิงแกล้งมาครึ่งวันแล้วใบหน้าเต็มไปด้วยความอ้อนวอนน่าสงสาร

        ทำให้ซือถูอวี้รู้สึกเอ็นดูทันที

        “หมาป่าจันทราสัตว์อสูรเทวะระดับตำนาน แต่ฉันไม่คิดจะทำพันธสัญญากับมันเธอเอาไปเล่นสิ!”

        หวังเฉินพยักหน้าเล็กน้อยและยื่นเจ้าตัวน้อยไปให้เธอทันที

        “เอ๊ะ!!!”

        ซือถูอวี้รับเจ้าตัวน้อยมาอย่างงุนงง

        นี่มันสัตว์อสูรเทวะระดับตำนานเลยนะ?

        นายให้ฉันมาเล่นอย่างง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ?

        “เอ่อ... นี่มันแพงเกินไป ฉัน...”

        ใบหน้าของเธอแดงก่ำพูดตะกุกตะกัก

        มันกะทันหันเกินไป!

        ไอ้หมอนี่จะไม่ฉวยโอกาสมอบของขวัญแล้วสารภาพรักกับฉันใช่ไหม?

        ฉันจะตอบรับ...ตอบรับดีไหมนะ?

        ซือถูอวี้เวียนหัวไปหมดสมองของเธอยุ่งเหยิงราวกับปมเชือก

        …

        สิบนาทีต่อมา

        ตามคำแนะนำของระบบนำทางทั้งสองคนก็มาถึงตลาดการค้าที่ตั้งอยู่ทางเหนือของมหาวิทยาลัยเหยียนหลง

        เมื่อมาถึงที่นี่หวังเฉินก็จูงซือถูอวี้ตรงไปยังร้านขายสัตว์อสูรทันที

        “ยินดีต้อนรับค่ะ!”

        “ลูกค้าต้องการสัตว์อสูรประเภทการดำเนินชีวิต หรือสัตว์อสูรสายต่อสู้คะ?”

        เมื่อเข้ามาในร้านพนักงานขายก็เดินเข้ามาต้อนรับ เธอปรายตามองนาฬิกาข้อมือของทั้งสองอย่างไม่เร่งรีบใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มจริงใจ

        “ผมต้องการดูสัตว์อสูรสายต่อสู้ทั้งหมดในร้านของคุณ”

        หวังเฉินไม่รีรอรีบแจ้งความต้องการของตัวเองทันที

        “ได้เลยค่ะคุณลูกค้า เชิญทางนี้เลยค่ะ!”

        พนักงานขายหันหลังเดินนำหน้าพาคนทั้งสองขึ้นไปชั้นสอง

        “โฮก โฮก โฮก!!”

        ทันทีที่เดินเข้ามาในชั้นสองเสียงคำรามของสัตว์อสูรก็ดังขึ้นไม่หยุดสัตว์อสูรหลากหลายชนิดที่ถูกขังอยู่ในกรงต่างจ้องมองมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

        ทว่าเมื่อสายตาของพวกมันมองเห็นเงาร่างสีครามระยิบระยับ

        สัตว์อสูรที่ดื้อรั้นเหล่านี้ก็พลันสงบนิ่งลงราวกับลูกแมวทุกตัวหดตัวซ่อนอยู่ในกรงอย่างหวาดกลัว

        พนักงานขายประหลาดใจกับภาพที่เห็นสายตาของเธอจับจ้องไปที่ปิงชิงครู่หนึ่ง

        สัตว์อสูรที่สามารถทำให้สัตว์อสูรจำนวนมากหวาดกลัวได้สัตว์อสูรของลูกค้าท่านนี้น่าจะมีระดับที่สูงมาก

        หรือว่าจะเป็นสัตว์อสูรต้นกำเนิดระดับสูง?

        เธอคิดในใจและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

        “ลูกค้าคะ สัตว์อสูรทั้งหมดในร้านของเราอยู่ที่นี่แล้วค่ะเชิญคุณลูกค้าดูว่ามีตัวไหนถูกใจบ้างไหมคะ”

        “อืม!”

        หวังเฉินพยักหน้าและเดินตรงไปยังกรงสัตว์อสูรกรงหนึ่ง

        จากนั้น

        เขาก็ใช้ศาสตร์วิเคราะห์สายเลือดทันทีโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!!