ในชนชั้นลมปราณ ที่ได้รับขนานนามว่า ชนชั้นราชันย์ นั่นก็คือ ชนชั้นลมปราณแห่งดารานภาฟ้าคำราม เนื่องจาก ผู้ที่อยู่ในขั้นนี้นั้น มีไม่มาก
ส่วนที่มีอยู่ก็สามารถนับได้ด้วยนิ้วมือ ชนชั้นราชันย์ นี้ หากเจอสัตว์ชนชั้นราชันย์เช่นเดียวกัน เช่น หานหลง มนุษย์ผู้นั้นก็ไม่อาจสู้ได้เนื่องจากหานหลง เป็นสัตว์อสูร ร่างกายแข็งร่างกายกว่ามนุษย์แน่นอน 10 เท่า ผู้ที่ข้าอสูรชนชั้นนี้ได้ก็มีแต่ ชนชั้นลมปราณแห่งดาราจักรเท่านั้นซึ่งตั้งแต่ 10000 ปีก่อน ก็ไม่มีชนชั้นหลงเหลือแล้ว~------------
ข้าเดินเข้ากลับไปยังห้องของตน พลันล็อคกระตูแน่น จนทำให้อิสตรีผู้นั้น สั่นกลัวเล็กน้อย นางนั้งอยู่บนเตียงของข้า"อ๊าา ข้าเก็บอารมณ์ไม่ไหวแล้ว ฮึแต่ข้าจะต้องห้ามใจไว้เกิน การทำให้เชารักต้องไม่ขืนใจ~"
ดังนั้นข้าเลย เดินเข้าไปหานาง นางจึงหันมามองข้าแล้วถามว่า"นายท่าน ท่านกำลังจะทำอะไรหรือ?"
ข้าไม่ตอบ และพลันผลักนางนอนลง บนเตียง ข้าพลันนอนคร่อมน้องเอาไว้ ก่อนจะถามว่า "เจ้าชื่ออะไรหรือ..?"
"ขะ ..ข้ามีนามว่า ฮู๋อี้ เจ้าค่ะนายท่าน"
นางตอบแบบตะกุกตะกักเนื่องจาก นางกลัวการกระทำของข้าข้าถามนางขึ้นมาอีกครั้งว่า " เจ้าอายุเท่าไหร่แล้วหรือ? เจ้าทั้งสวยงามแบบนี้ เหตุใดเจ้าจึง กลายเป็นทาสรึ"
ข้ายังคงคร่อมตัวนางและจ้องตานาง นางกะพริบตาอยู่หลายหน ก่อนจะกล่าวตอบว่า
"ข้านั้น อายุ 19 ปีแล้ว ข้านั้น อยู่ในตระกูลฮู๋ ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลที่สุดในโลกเป็นอันดับ 4 ข้านั้นถูกใส่ร้ายจากแม่เลี้ยง จนถูกทำโทษโดยการนำมาเป็นขาย เป็นทาสอเมื่อไม่กี่วันนี้เอง!! ข้าก็มีพี่ชายอยู่อีกคนนึงซึ่งเขาชื่อว่า ฮู๋ อีเทียน เขาเป็นเหมือนบิดาข้าในคราบพี่ชาย แต่เรื่องในครานี้ ข้าไม่อยากให้พี่ชายข้าต้องมารับเคราะห์แทขด้วย ข้าจึง ห้ามพี่ชาย โปรดอย่าช่วยเหลือข้า ข้ารู้สึกเสียใจและก็ดีใจไปพร้อมกัน แต่ยี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ข้าจะตอบแทนพี่ของข้า"
ข้าฟังเรื่องราวของนาง จนทำให้ข้าสงสารนางยิ่งนัก ข้าเป็นบุรุษ จิตใจแข็งแกร่งดั่งก้อนหิน ย่อมทำอะไรก็ต้อง ข้าจึงกล่าวบอกนางว่า
"ข้าชอบเจ้า ..เจ้าจะมาเป็นภรรยาข้าได้หรือไม่ "ฮู๋อี้ อึ้งไปสักครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว ว่า "นายน้อยยังเด็กอยู่ มันจะดูไม่เหมาะหรอกหรือ?" นางตอบข้าด้วยใบหน้าที่แดงระรื่น ไม่ต่างจากข้าในเวลานี้ ข้าใจสั่นไม่หยุด จนข้าก็ได้ยินเสียงสั่นๆรวดเร็วถี่ๆอยู่ที่กลางอกของแม่นางฮู๋อี้ ทำให้ข้ารู้ว่านางนั้นก็ไม่ต่างจากข้า
"ข้ามิสน !! ไม่มีสิ่งใดมาขัดขวางความรู้สึกข้าได้ !!"ข้ากล่าวด้วยใบหน้าที่จริงจังและแดงระรื่ออยู่พลางจ้องดวงตาอันอ่อนหวานของนางก่อนที่ข้าจะ
ยื่นหน้าเข้าไปไศร้คอ กลิ่นหอมของดอกท้อสวรรค์ ที่ข้าทำให้กับอิสตรีทุกนางที่อาบน้ำอยู่
หลังจากนั้นข้าก็ยื่นหน้าออกและมองหน้าของนางอีกครั้ง จึงทำให้รู้ว่านางก็มีอารมณ์ให้กับข้า ข้าจึงประทับริมฝีปากของข้าและนางพร้อมรับรสชาติของกันและกัน
ในครานี้ทำให้ข้ารู้สึกถึง ความเร่าร้อน ที่รุนแรงเป็นครั้งแรกในชีวิต
ข้าเปลื้องผ้าของนาง นางจึงลืมตาขึ้นโดยใบหน้าสีแดงระรื่อ เหมือนดอกท้อที่ปริแตก และลูกท้อที่สุกงอม
ข้าจึงเปลื้องผ้าของตัวข้าด้วย ซาลาเปาของนางนั้น มีลูกเท่ากับ ส้มโอเลยก็ว่าได้ ข้าพลันกอดนางไป พร้อมลงนอน ลงไปในที่สุดช่างเป็นช่วงเวลาที่ข้ามีความสุขที่สุดเลยหล่ะ..
ผ่านไป 1 ชั่วยาม
หลังจากที่เราสองคนเสียครั้งแรกให้กันและกันจนเสร็จ ข้าจึงพานางลงไปแช่น้ำอุ่นพร้อมกัน
ก่อนที่ข้าจะกล่าวว่า "แล้วเจ้าหล่ะ ถึงเราจะหลับนอนกัน แต่ถ้าหากข้ามิรู้ว่า เจ้ารักข้าหรือไม่ ข้าก็ย่อมเหมือนควาย~"
"ข้า...ข้าก็รักนายน้อย !!" นาวตอบหพลันใบหน้าที่แดงระรื่อ"เจ้าจงเลิกเรียกข้าว่า นายน้อยได้แล้ว หลังจากนี้เราก็เป็น สามี ภรรยากันแล้ว ทำไมเจ้า..ไม่.ลอง.เรียกข้าว่า..ป่ายซือดูหล่ะ" ข้าถามนางด้วยความรู้สึกเปี่ยม และเขินอายจนควบคุมมิได้
"ฮ่า ฮ่า เจ้านี่ดูยังไงๆก็เด็กน้อยอยู่ดีนี่นะ" นางกล่าวว่าข้าจนทำให้ข้าหน้าแดงมากๆ
ข้าจึงขยับ เข้าไปหานางและประทับริมฝีปากแก่นาง นางใบหน้าแดงระรื่อไม่ต่างจากข้านัก ทำให้ข้ารู้สึกสะใจที่ได้แกล้งนางในวันนี้
หลังจากนั้น ข้าจึงลองถามหยั่งเชิง นางเล็กน้อย เกี่ยวกับสิ่งหนึ่งที่ข้าคาติดอยู่ในใจ "แม่นางฮู๋อี้ .. ถ้าหากข้าต้องการ มีอนุภรรยาอีกสักหน่อย เจ้าาจะให้ข้ามีได้หรือไม่หรือ
นางหันหน้ามาทางข้าเหมือนทำหน้าโกรธ แล้วยิ้มออกมาก่อนจะกล่าวว่า "คนเก่งเช่นเจ้า เป็นผู้นำเช่นเจ้า จะมีเมียสัก สิบคนข้าก็ไม่ห้ามหรอก เพียงแต่ว่า ข้าแค่กลัว กลัวเจ้าจะไม่สนใจข้า.." นางพูดจบ ข้าจึง เข้าไปกอดนาง ซาลาเปาเท่าส้มโอของนาง ที่เปลื้องผ้า นั้น กระทบเข้ากับหน้าอกข้า ทำให้ข้านั้น รู้สึกประหม่านิดหน่อย
ก่อนจะกล่าวว่า "ข้านั้นรักเจ้าอย่างแน่นอนถ่องแท้ ไม่มีใครเปรียบได้แน่นอน " ข้ายื่นออกมาก่อนจะประทับริมฝีปากไว้บนหน้าผากของฮู๋อี้
ก่อนจะลุกออกจากบ่อน้ำแล้ว พลันเปลี่ยนชุด ให้กับนางและตัวข้าเอง ก่อนจะกล่าวกับนางว่า " ศรีภรรยาที่ดี ควรจะรู้จักทั้ง การต่อสู้ การทำอาหาร และการแพทย์ เจ้าจงไปฝึกเรียน เดือน ล่ะ 1 ค่ายเรื่อยๆ ไปจนกว่าเจ้าจะสำเร็จจนไม่มีใครเทียบเคียงได้แล้ว เจ้าจะได้เป็นภรรยาที่ไม่เป็นภาระข้าและยังช่วยเหลือข้าได้อีกด้วย !!" ข้าหันไปบอกกล่าวนาง ก่อนจะบอกอีกครั้งว่า "ข้ารักเจ้า นะ ฮู๋อี้ " พลันกอดแน่น ก่อนจะเดินออกจากห้องพร้อมกับนาง เดินไปยังลานกว้างรวมตัว และเรียกรวมพล
ทุกคนไม่ว่าจะแผนกไหนก็มายืนรวมกัน ข้างๆข้าคือฮู๋อี้ ข้าป่าวประกาศไปว่า "ข้านั้น หลงรักแม่นางคนนี้ นางชื่อ ว่า ฮู๋อี้ บางคนก็คงเคยรู้จักนางบ้างเเล้วจากการอยู่ในที่ ที่เดียวกัน และตอนนี้นางคือคนรักของข้า ขอให้ทุกคน เคารพนางเหมือนเคารพข้า และจงสอนสิ่งๆต่างๆให้กับนางหนักกว่าผู้อื่น เพื่อให้นางเป็นประโยชน์แก่ข้า ในอนาคต "
ข้ากล่าวจบพลัน หันไปมองที่รักของข้าแล้วยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ข้าจึงประกาศไปอีกว่า "อีก 9 วันข้านั้น ต้องไปยังต่างทวีป ข้าอยากให้ทุกคน ฝึกฝนกันรอข้ากลับมาอาจจะใช้เวลาถึง 1 ปี ซึ่งข้าจะไม่ได้พา คนรักของข้าไปด้วย แต่ข้าจะให้นางรับหน้าที่เป็นคน จัดแจงรายรับรายจ่าย สำหรับของที่ต้องใช้ หรือต้องการซื้อ ข้าจะให้นาง เป็นคนจัดการ ซึ่ง ข้าจะให้ทุกคนเปิด ทำการ ร้านขายอาหาร ร้านแพทย์ ในที่นี้ด้วย ทั้งสองแผนกค่อยมาเบิกเงินตราข้าง ฮู๋อี้ ได้เพื่อทำการค้าต่างๆ เอาหล่ะขอจบการกระกาศเพียงเท่านี้ "
หลังจากนั้นข้าจึงให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเองดั่งเดิม
ส่วนข้าเข้ากลับมายังคฤหาสน์พร้อมกับฮู๋อี้ ข้าทำการสร้างแหวนมิติออกมาวงนึง ก่อนจะนำเงิน 50000 เหรียญทองขาวออกมาแล้ว นำเข้า แหวนมิติที่เพิ่งสร้างมา ทำให้ ฮู๋อี้ ที่ยืนดูอยู่ตกใจเล็กน้อย หลังจากนั้นข้าจึงยื่น แหวนให้กับนาง "นี่แหวนมิติของเจ้า เงินส่วนนี้อเจ้าจง เก็บไว้ให้ดีหล่ะ และเจ้าไม่ต้องออกจากคฤหาสน์นี้หล่ะ จงอยู่ต่อข้างในนี้ ข้ากลัวเจ้าจะเป็นอันตราย ระวังตัวไว้บ้างหล่ะ!!"
"เจ้าค่ะ ข้าจะดูแลคฤหาสน์และฝึกตนให้แข็งแกร่งรอเจ้ากลับมา !!"
ข้าหันหน้าพลางยิ้มแล้ว กอดนาง ก่อนจะเดินออกไปยังคฤหาสน์แล้ว ตรงไปซื้อข้าวของ ข้าเดินจนไปถึงตลาด ข้ากว้านซื้อของทุกหมดมาราคาก็ไม่แพงมาก ดังนั้น ตอนนี้ ข้าได้ ของมามากมาย
หลังจากนั้นข้าจึง เดินไปยังร้านแลกเงิน เพราะข้านั้นมีเหรียญทองน้อยมาก จำเป็นต้องแลกเงินไว้บ้าง
ข้าเดินเข้าไปถาม เจ้าของร้านว่า "ข้าจะแลกเหรียญทองขาว เป็น เหรียญทอง จำนวน 1000 เหรียญ ช่วยเตรียมเหรียญทองไว้ด้วย!!"
เจ้าของร้านรนรานก่อนจะ รีบวิ่ง เข้าไปยังหลังร้านแล้ว นำแหวน มิติออกมาให้ ข้า
"ในนี้มีเหรียญทอง จำนวน 100,000,000 ขอรับเชิญรับไปได้เลยขอรับ " ข้ารับมาตรวจสอบก่อนจะ นำเหรียญทองขาว 1000 ให้กับ เจ้าของร้าน ข้านำเงิน 100ล้านเหรียญทอง ออกมาแล้ว ในใส่มิติของข้า ทำให้เจ้าขอร้านแสดงหน้าอัปลักษณ์บอกถึงความตกใจ ก่อนที่ข้าจะยื่นแหวนมิติของเจ้าของร้านคืนให้
หลังจากนั้นข้าก็เดินออกจากร้าน ตรงไปยังคฤหาสน์ของข้า ข้าจึงนำขอต่างๆ ออกมาวางไว้ และผ้าชั้นสูง ให้พวกเขาขนกันไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บเสบียง หลังจากนั้นข้าจึง พลันคิดได้ว่า ข้าควร จะสร้างอาวุธไว้ใช้บ้าง แต่ข้าคิดไม่ออกว่า ข้าควรจะสร้างอะไรที่เหมาะกับข้าได้
#เขิลลล ตายเลยยยยย ขอบคุณง้าบบบที่อ่านกัน
57K
