ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        หลังออกจากบ้านหลินสวีหว่านหนิงขอให้สวีเม่าถิงพาเธอไปที่โรงงานสาขาอีกครั้ง

        สวีหว่านหนิงเรียกหยวนซินซุนอวี้ และเจี่ยงหานมาพบ

        “ฉันต้องไปปักกิ่งช่วงที่ฉันไม่อยู่คงต้องฝากโรงงานกับพวกเธอสามคนด้วยฉันหวังว่าพวกเธอสามคนจะร่วมใจกันทำงาน มีเรื่องขัดแย้งอะไรไว้ฉันกลับมาแล้วค่อยจัดการ”

        หยวนซินไม่ได้ถามสาเหตุของการเดินทางอย่างกะทันหันของสวีหว่านหนิงเธอแค่กล่าวว่า “เธอไปแล้ว ใครจะเป็นคนรับผิดชอบตรวจสอบคุณภาพด่านสุดท้ายล่ะ”

        สวีหว่านหนิงหยุดคิดแล้วตัดสินใจเลือกผู้รับผิดชอบ

        “หลินเฉวียนแล้วกันรสชาติที่เธอทำคล้ายกับรสชาติที่ฉันทำมากที่สุด เรียกเสิ่นเจาตี้มาช่วยด้วยก็ได้”

        หลังสั่งงานเสร็จสวีหว่านหนิงก็เร่งสวีเม่าถิงให้ออกเดินทาง

        เธออยากถึงปักกิ่งโดยเร็วอยากเจอหน้าหลินอันให้เร็วที่สุด แล้วถึงจะสบายใจ

        หลังรถเคลื่อนที่แล้วสวีเม่าถิงจึงกล่าวว่า“เมื่อครู่พี่เจอผู้อำนวยการซุนเลยบอกเรื่องน้องต้องไปทำงานต่างถิ่นกับเขาวางใจได้ มีเขาช่วยควบคุมสถานการณ์ให้ จะไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติแน่นอน”

        สวีหว่านหนิงนวดขมับที่กำลังปวดตุบๆแล้วถอนหายใจ “ฉันไม่กลัวคนอื่นรู้หรอกค่ะ แต่ฉันกลัวว่าพอฉันเดินทางไกลที่บ้านก็จะเหลือแค่แม่คนเดียวที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวของครอบครัว ถ้าแม่กระวนกระวายที่บ้านจะพากันร้อนใจไปหมด ฉันเลยยังไม่อยากให้แม่รู้”

        หลังถึงปักกิ่งเมื่อได้เจอหลินอันแล้วเธอจะพิจารณาอีกครั้งว่าควรทำอย่างไรต่อไป

        จากหมู่บ้านต้าเจียงขับรถกลับไปที่ปักกิ่งต่อให้ไม่กินไม่นอนก็ต้องใช้เวลาถึงสองวัน ดังนั้นก่อนสวีเม่าถิงจะออกเดินทางเขาจึงพาคนขับรถมาด้วยสองคน พวกเขาสองคนจะได้ผลัดกันขับ ช่วยประหยัดเวลาได้มาก

        “ถ้าน้องเหนื่อยก็นอนพักสักหน่อยเถิด”

        สวีหว่านหนิงส่ายหน้าก่อนจะถามคำถามที่รู้สึกข้องใจ “หลินอันเกิดเรื่องแล้วพี่รองรู้ได้ยังไงคะ”

        สวีเม่าถิงไม่ตอบแค่มองมาด้วยสายตาซับซ้อน

        แต่เขาพบว่าสวีหว่านหนิงทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องจริงๆ

        “น้องไม่รู้จริงหรือว่าที่หลินอันได้ย้ายไปสังกัดกองทหารที่ปักกิ่งเพราะอาสามเป็นคนช่วย”

        พ่อของเธองั้นเหรอ?

        สวีหว่านหนิงส่ายหน้า“หลินอันไม่ได้บอกค่ะ”

        “เขาก็คงไม่รู้เหมือนกัน”

        สวีเม่าถิงอธิบาย“หลังจากที่พี่กลับปักกิ่งช่วงก่อนตรุษจีน พี่เคยพูดถึงหลินอันกับอาสามอาสามไปสืบประวัติของเขา และทราบว่าเขาทำผลงานที่กองทหารประจำมณฑลเฮยได้ไม่เลว ทั้งยังได้รับการชื่นชมจากผู้บังคับบัญชาเป็นอย่างมากหลินอันเองก็อยากใช้ผลงานเป็นข้อแลกเปลี่ยนในการขอย้ายไปสังกัดที่ปักกิ่งอาสามเลยแอบช่วยอย่างลับๆ”

        อย่างนี้นี่เอง

        ถ้าไม่มีคนบอกสวีหว่านหนิงคงเชื่อมโยงเรื่องนี้ไม่ได้

        ร่างเดิมในใจมีแต่กู้จวิ้นแม้จะจดทะเบียนสมรสกับหลินอันและมีลูกกับเขาแล้วถึงสองคนแต่ในใจของเธอกลับไม่เคยมีหลินอันเลยสักนิด

        ดังนั้นเนื้อหาในจดหมายที่ผ่านมา เธอมักจะบอกว่าตนแต่งงานมีลูกแล้ว แต่สามีคือใครเธอแทบไม่เคยกล่าวถึง

        ตระกูลสวีใช่ว่าไม่เป็นห่วงร่างเดิมแต่หลังจากพยายามสืบข่าวแล้วไม่คืบหน้าจึงได้แต่ปล่อยไป

        แต่หลังจากสวีหว่านหนิงทะลุมิติเข้ามาในนิยายเธอรู้สึกหวั่นไหวกับหลินอันดังนั้นหลายครั้งที่คุยกับสวีเม่าถิงจึงมักจะพูดถึงหลินอันและเอ่ยปากชมเขาหลายครั้ง

        สวีเม่าถิงจดจำใส่ใจเมื่อกลับปักกิ่งจึงคุยกับอาสามหรือก็คือพ่อของสวีหว่านหนิงเรื่องของหลินอัน

        เมื่อรู้ชื่อและสังกัดอาสามจึงสืบข่าวได้ง่ายขึ้น

        เขากับพี่ชายแท้ๆของสวีหว่านหนิงจับตาดูหลินอันมาสักระยะ และรู้สึกพึงพอใจในตัวหลินอันมาก

        ประกอบกับหลินอันเองก็อยากย้ายไปสังกัดที่ปักกิ่งยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกดีใจจึงตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วย

        ด้วยเหตุนี้คำสั่งย้ายของหลินอันถึงถูกอนุมัติอย่างรวดเร็ว

        “อาสามกับสวีเม่าเหยียนคิดว่าในเมื่อหลินอันถูกสั่งย้ายไปสังกัดที่ปักกิ่งแล้วน้องก็คงต้องตามมาด้วยแต่นึกไม่ถึงเลยว่า ผ่านไปไม่ถึงสองเดือนดันเกิดเรื่องกับหลินอันเสียก่อนอาสามรู้สึกผิดจนนอนไม่หลับมาสามวันแล้ว”

        นี่คือสิ่งที่เขารู้ก่อนออกเดินทางไม่รู้ตอนนี้อาสามของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง

        สวีหว่านหนิงเข้าใจความรู้สึกของพ่อ

        “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพ่อและพี่ชายฉันไม่มีใครโทษพวกเขาหรอกค่ะ โดยเฉพาะฉัน”

        สวีเม่าถิงถอนหายใจ“ขอให้หลินอันปลอดภัย”

        สองวันต่อมาในที่สุดสวีหว่านหนิงก็เดินทางมาถึงปักกิ่ง

        “พี่รองช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลก่อนได้ไหมคะฉันอยากรู้สถานการณ์ของหลินอันก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน”

        “ได้สิ”

        ในห้องผู้ป่วยส่วนตัวหลินอันนอนนิ่งอยู่บนเตียง

        ดูจากลมหายใจและการขยับตัวขึ้นลงของทรวงอกแล้วเขาเหมือนแค่หลับไป

        แต่พยาบาลที่ดูแลหลินอันบอกว่าเขาอยู่ในสภาวะหมดสติ

        สวีหว่านหนิงไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ดีเธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในอก

        เธอนั่งลงข้างเตียงแล้วจับมือของหลินอัน

        ฝ่ามือของเขายังคงใหญ่และอบอุ่นแต่เขากลับตอบสนองเธอไม่ได้

        สวีเม่าถิงยืนอยู่หน้าห้องเขารู้สึกปวดไปทั้งใจเมื่อเห็นสวีหว่านหนิงไม่พูดไม่จา เอาแต่ร้องไห้เงียบๆ

        “หว่านหนิงกลับบ้านกับพี่ก่อนดีไหม ไปนอนพักสักตื่นหนึ่ง เร่งเดินทางมาสองวันแล้วน้องคงไม่สบายตัวเหมือนกัน”

        “พี่รองพี่ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนหลินอันก่อนเกิดฉันเพิ่งกลับไปแล้วเขาฟื้นขึ้นมาล่ะคะ”

        สวีเม่าถิงเกลี้ยกล่อมน้องสาวไม่สำเร็จอีกทั้งยังมีงานที่ต้องสะสาง เขาจึงต้องขอตัวกลับก่อน

        หลังจากกลับมาถึงห้องทำงานเขาก็โทรไปที่บ้านของอาสาม เพื่อบอกว่าสวีหว่านหนิงมาถึงปักกิ่งอย่างปลอดภัยแล้ว

        มือของสวีหว่านหนิงสัมผัสคิ้วของหลินอันอย่างแผ่วเบา

        ไม่รู้ว่าเขากำลังฝันหรือเปล่าคงฝันเห็นเรื่องไม่ดีนัก คิ้วถึงได้ขมวดมุ่นแบบนี้

        แต่หลังจากเธอลูบคิ้วของเขาไม่ทันไรคิ้วที่ผูกเป็นปมก็คลายตัวออก

        “หลินอัน คุณได้ยินเสียงฉันไหมรีบฟื้นขึ้นมาได้หรือเปล่า ฉันไม่กล้าบอกแม่กับต้าชุนและเยาเม่ยว่าคุณกำลังหมดสติดังนั้นคุณจะต้องให้ความร่วมมือกับฉัน รีบฟื้นเถอะนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกแม่และลูกๆยังไง”

        ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่นิ้วมือของหลินอันขยับเล็กน้อยระหว่างที่เธอกำลังพูด

        เพราะฉะนั้นเธอถึงพยายามพูดกับเขาต่อไป

        แต่แม้จะพูดจนคอแห้งเขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

        ระหว่างเดินทางมากรุงปักกิ่งสวีหว่านหนิงปลอบใจตัวเองตลอดว่า หลินอันเป็นพระเอกของเรื่องเป็นพระเอกของโลกใบนี้ เขาจะต้องไม่เป็นอะไร

        ไม่อย่างนั้นเรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร?

        แต่เมื่อได้เห็นหลินอันนอนหมดสติกับตาตัวเองจู่ๆ เธอก็เริ่มไม่มั่นใจ

        ในเมื่อตอนนี้นางเอกไม่ได้รู้สึกพิเศษกับหลินอันแล้วเขายังจะเป็นพระเอกอยู่หรือเปล่า?

        อีกอย่างเพราะการทะลุมิติเข้ามาในนิยายของเธอ ส่งผลให้หลายต่อหลายเรื่องผิดแปลกไปจากกงล้อของโชคชะตาที่ควรจะเป็น

        โลกในนิยายตอนหลังหลินอันก็ได้ย้ายไปสังกัดกองทหารของปักกิ่งเช่นกันแต่เป็นตอนที่เขาอายุสี่สิบแล้ว ห่างจากตอนนี้ถึงสิบกว่าปี

        อีกอย่างตอนนั้นเขาก็มีตำแหน่งสูงเป็นระดับผู้บัญชาการที่คอยสั่งงานอยู่เบื้องหลัง น้อยครั้งที่จะต้องลงสนามรบเอง

        เหตุการณ์ที่ทำให้เขานอนหมดสติอยู่ในตอนนี้เดิมทีเขาไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมเลยสักนิด

        ในนิยายไม่เคยเขียนบรรยายเหตุการณ์นี้มาก่อนดังนั้นสวีหว่านหนิงก็ไม่รู้ว่า มันคือเหตุการณ์ที่ต้องมีคนสูญเสียชีวิตหรือเปล่า

        ช่วงพลบค่ำจู่ๆ ก็มีคนกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาในห้องผู้ป่วยที่เคยเงียบงัน

        สวีหว่านหนิงมองใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นแล้วทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะเธอได้แต่นิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม