ซ่งหว่านอิงย้อนเวลาเพื่อเป็นแพทย์หญิง ยุค80

บทที่ 6

เมืองหลวงและผลสอบ

ฉันใช้ความทรงจำจากชาติก่อนนำทางตัวเองอย่างมั่นใจ ถนนเส้นนี้ฉันเคยเดินมาก่อน ร้านขายเครื่องเขียนมุมถนนยังคงตั้งอยู่เหมือนในความทรงจำ สายลมที่พัดมากระทบผิวหน้ามีกลิ่นผสมของถ่านหิน ควันรถ และกลิ่นอาหารจากแผงลอยที่เรียงรายอยู่ข้างถนน ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าแตกต่างจากบ้านเกิดอย่างสิ้นเชิง นี่แหละ… เมืองหลวงปักกิ่งในยุค 80

ถนนใหญ่เต็มไปด้วยผู้คนปั่นจักรยาน รถโดยสารประจำทางที่เก่าแต่แน่นขนัด เสียงพ่อค้าแม่ค้า๻ะโ๷๞ขายบะหมี่ เกี๊ยว และขนมปังหมั่นโถวลอยมาไม่ขาดสาย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองได้ก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ 

การหาที่พักคือสิ่งสำคัญที่สุด ฉันเดินวนรอบมหาวิทยาลัย เห็นป้ายประกาศให้เช่าบ้านซึ่งเ๯้าคิดราคาไม่แพงนักฉันจึงตัดสินใจพักที่นี่ระหว่างรอสอบเข้ามหาลัย

ในที่สุด ฉันก็ได้ห้องเช่าหลังเล็ก ๆ มีห้องนอนหนึ่งห้อง ครัวเล็ก และหน้าต่างที่มองออกไปเห็นกำแพงมหาวิทยาลัยพอดี ฉันยืนมองห้องโล่ง ๆ แล้วรู้สึกเหมือนฝัน

“ที่นี่แหละ… จุดเริ่มต้นใหม่ของฉัน” ฉันพึมพำกับตัวเอง

เช้าวันรุ่งที่หน้ามหาวิทยาลัยการแพทย์ป้ายโฆษณารับสมัครนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยแขวนไว้อย่างเด่นชัด วันสอบเข้ามหาวิทยาลัยการแพทย์มาถึง ฉันก้าวเข้าไปในห้องสอบขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้สมัครนับร้อย บางคนอ่านหนังสือทบทวนอย่างรีบเร่ง บางคนเหงื่อแตกพลั่กเพราะความื่นเต้นและกดดัน

ฉันจับปากกาขึ้นมาเขียนคำตอบลงในข้อสอบอย่างมั่นใจ ด้วยความรู้ที่คอยอ่านหนังสือทบทวนอย่างเสมอยังชัดเจนอยู่ในสมอง ไม่ว่าจะเป็๞กายวิภาค เวชศาสตร์เบื้องต้น หรือแม้แต่คำถามแนววิเคราะห์ ฉันตอบได้เกือบทั้งหมด

เวลาสามชั่วโมงผ่านไป ฉันวางปากกาลงด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ “ครั้งนี้… ฉันมั่นใจ”

---

ประกาศผลสอบ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผลสอบถูกติดประกาศที่บอร์ดใหญ่หน้ามหาวิทยาลัย นักเรียนหลายร้อยคนแออัดยืนเบียดกัน ฉันแทรกฝูงชนเข้าไป เมื่อสายตาของฉันจับที่รายชื่อ… หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุด

“อันดับหนึ่ง: ซ่งหว่านอิง”

ฉันยกมือปิดปาก น้ำตาคลอเบ้า ความภาคภูมิใจพุ่งขึ้นเต็มอก 

เสียงผู้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบ “เด็กสาวจากต่างจั

งหวัดสอบได้ที่หนึ่ง? น่าทึ่งจริง ๆ”