ตอนที่ 15: ตำหนักน้ำแข็งและการจองจำ
โซ่พลังงานสีฟ้าใสดึงร่างที่อ่อนล้าและบอบช้ำของเฟิงอี้และเสี่ยวหู่ตามสตรีในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเข้าไปในอาคารที่ดูเหมือนตำหนักน้ำแข็งหลังนั้นอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูหยกขาวอันเย็นเฉียบ ไอเย็นะเืที่บริสุทธิ์และหนาแน่นยิ่งกว่าภายนอกหลายสิบเท่าก็ถาโถมเข้าใส่ร่าง ทำให้เฟิงอี้ต้องเผลอกลั้นหายใจและตัวสั่นสะท้านไปชั่วขณะ
ภายในตำหนักหลักแห่งวังเมฆาเยือกแข็งนั้นกว้างขวางโอ่โถงอย่างน่าทึ่ง เกินกว่าที่จินตนาการไว้มาก ผนัง พื้น และเพดานสูง ดูราวกับสร้างขึ้นจากหยกน้ำแข็งสีฟ้าใสเนื้อดีที่ส่องประกายระยิบระยับในตัวเองราวกับมีดวงดาวนับล้านฝังอยู่ แสงสว่างอ่อนๆ สีนวลตาส่องมาจากโคมระย้าที่ทำจากผลึกน้ำแข็งรูปทรงคล้ายดอกบัวน้ำแข็งซึ่งลอยคว้างอยู่กลางอากาศหลายดวง บรรยากาศโดยรวมเงียบสงัด เย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งลมหายใจ และให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ระคนกดดันอย่างบอกไม่ถูก ทุกย่างก้าวที่นางเหยียบลงไปสะท้อนเสียงก้องเบาๆ บนพื้นหยกน้ำแข็ง สร้างความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวอย่างประหลาด
สตรีชุดฟ้าไม่ได้หยุดพูดคุยทักทายกับผู้ใด นางยังคงพาทั้งสองลึกเข้าไปตามทางเดินที่สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ผ่านห้องโถงอันกว้างใหญ่และลานภายในที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สง่างามด้วยประติมากรรมน้ำแข็งและภาพวาดโบราณ เฟิงอี้พยายามสังเกตการณ์และจดจำเส้นทางให้ได้มากที่สุด เขาเห็นศิษย์ในชุดขาวและฟ้าเดินสวนไปมาบ้าง ทุกคนต่างมีท่าทีสงบนิ่งและเ็า ก้มหน้าเล็กน้อยเมื่อนางเดินผ่านไป ไม่มีใครแสดงความสนใจหรืออยากรู้อยากเห็นต่อ "เชลย" เช่นเขาและเสี่ยวหู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าการมีอยู่ของพวกเขาเป็เพียงอากาศธาตุ
ในที่สุด นางก็เดินมาหยุดลงหน้าประตูบานหนึ่งที่ทำจาก น้ำแข็งสีดำเข้ม และสลักลวดลายเมฆาโบราณอันซับซ้อนไว้ ประตูนั้นดูเก่าแก่และแผ่ไอเย็นออกมาหนาแน่นเป็พิเศษ มันเปิดออกเองอย่างเงียบเชียบเมื่อนางเข้าใกล้ เผยให้เห็นห้องว่างเปล่าห้องหนึ่งด้านใน ซึ่งดูธรรมดาสามัญกว่าส่วนอื่นของตำหนัก
"เข้าไป" นางกล่าวเสียงเรียบ สั้นๆ ได้ใจความ พร้อมกับสะบัดมือเบาๆ โซ่พลังงานสีฟ้าใสที่พันธนาการทั้งสองไว้ก็สลายหายไปในอากาศทันที ไอเย็นที่กดทับพลังปราณของเฟิงอี้จางหายไป ทำให้เขาสามารถขยับตัวได้สะดวกขึ้นเล็กน้อย แต่ความอ่อนเพลียและอาการาเ็ภายในยังคงอยู่ไม่จางหาย
เฟิงอี้ลังเลเล็กน้อย มองเข้าไปในห้องด้วยความระแวง แต่ก็รู้ดีว่าตนเองไม่มีทางเลือกและไม่มีพลังพอจะต่อต้าน เขาประคองร่างที่ยังปวดร้าว ก้าวเข้าไปในห้องนั้นอย่างระมัดระวัง เสี่ยวหู่รีบวิ่งตามเข้าไปติดๆ ดวงตาสีฟ้าใสของมันกวาดมองไปรอบห้องอย่างไม่ไว้วางใจ ขู่ฟ่อๆ ในลำคอเบาๆ
ห้องนี้ไม่ได้หรูหราโอ่อ่า แต่ก็สะอาดสะอ้านและสร้างจากวัสดุเดียวกันกับภายนอกคือหยกน้ำแข็งสีฟ้าจางๆ มีเพียงแท่นนอนหินเรียบๆ ที่มีเบาะรองบางๆ วางอยู่ตัวหนึ่ง กับโต๊ะเล็กๆ เท่านั้น ไม่มีหน้าต่าง หรือช่องทางระบายอากาศอื่นใด มีเพียงประตูทางเข้าบานเดียวที่บัดนี้เลื่อนปิดลงเองอย่างเงียบเชียบ... พร้อมกับที่ อักขระผนึกสีเงินจางๆ วาบขึ้นบนขอบประตูแล้วจางหายไป... บ่งบอกว่าเขาถูกผนึกไว้ในห้องนี้แล้ว!
‘ให้ตายเถอะ! นี่มันคุกชัดๆ!’ เฟิงอี้คิดในใจอย่างหัวเสีย
"พักผ่อนเสีย" เสียงใสดุจระฆังแก้วแต่เ็าของสตรีชุดฟ้าดังลอดเข้ามาจากนอกประตู "ที่นี่... จะปลอดภัยสำหรับเ้าชั่วคราว... ตราบใดที่เ้าไม่คิดทำอะไรโง่ๆ หรือพยายามหลบหนี"
แล้วเสียงฝีเท้าของนางก็ค่อยๆ ห่างออกไป... ทิ้งให้เฟิงอี้และเสี่ยวหู่อยู่ในห้องที่เงียบสงัด เย็นเยียบ และถูกผนึกไว้ตามลำพัง
เฟิงอี้ทรุดตัวลงนั่งบนแท่นนอนหินอย่างอ่อนแรง เขาลองโคจร "ปราณกระบี่" อีกครั้ง พบว่าความรู้สึกถูกกดทับจากไอเย็นของโซ่พลังงานหายไปแล้ว ทำให้โคจรได้ราบรื่นขึ้นเล็กน้อย แต่การโคจรพลังตามเคล็ดวิชา 【สังสารวัฏดับสูญก่อเกิด】 ก็ยังคงยากลำบากอยู่ดี และความรู้สึกว่า "บางสิ่งในตัวถูกสูบกิน" ก็ยังคงปรากฏขึ้นทุกครั้งที่พยายามรวบรวมพลังงานฟ้าดินอันบริสุทธิ์แต่เย็นเยียบในห้องนี้เข้ามาสู่ร่าง
‘พลังงานที่นี่... มันแตกต่างออกไปจริงๆ’ เขารู้สึกได้ ‘มันบริสุทธิ์มาก... แต่มันก็เ็าเกินไป หรือว่าเคล็ดวิชา 【สังสารวัฏดับสูญก่อเกิด】 ของข้า มันไม่เข้ากับพลังงานธาตุเหมันต์นี้?’ เขายังไม่อาจเข้าใจกลไกอันซับซ้อนของมันได้ในตอนนี้
เขาล้มตัวลงนอนบนแท่นหินแข็งๆ พยายามพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูร่างกายตามธรรมชาติให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในห้วงครึ่งหลับครึ่งตื่นนั้นเอง ภาพเลือนรางก็ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกอีกครั้ง... เงาร่างจางๆ ที่ดูสูงส่งและโดดเดี่ยว ยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะอันบ้าคลั่ง... กำลังทำอะไรบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจ... ภาพนั้นปรากฏเพียงชั่วพริบตาที่สั้นกว่าลมหายใจแล้วก็หายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกสงสัย อ้างว้าง และคำถามที่ไร้คำตอบก้องอยู่ในใจ เขาไม่รู้ว่าเงาร่างนั้นคือใคร หรือภาพนั้น้าจะสื่อสารอะไรกับเขา แต่มันก็ติดอยู่ในใจอย่างประหลาด ราวกับเป็ส่วนหนึ่งของตัวตนที่หล่นหายไป
"ฟ่อ..."
เสียงขู่เบาๆ ของเสี่ยวหู่ดังขึ้น ปลุกเฟิงอี้ออกจากภวังค์ครึ่งหลับครึ่งตื่น เขาหันไปมอง เห็นเ้าแมวขาวยืนอยู่หน้า ผนังด้านหนึ่ง ของห้อง ขนที่คอและหลังของมันตั้งชัน! ดวงตาจ้องเขม็งไปยังผนังหินน้ำแข็งนั้น และกำลังส่งเสียงขู่ในลำคออย่างต่อเนื่อง แสดงอาการไม่เป็มิตรอย่างชัดเจน!
เฟิงอี้ขมวดคิ้วแน่น "มีอะไรหรือ เสี่ยวหู่? ผนังนั่นมีอะไรรึ?"
เขาเพ่งมองไปยังผนังด้านที่เสี่ยวหู่จ้องอยู่... มันก็ดูเหมือนผนังน้ำแข็งเรียบๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เมื่อลองเพ่งสมาธิและใช้ประสาทััที่เฉียบคมขึ้นเล็กน้อยหลังจากเริ่มบำเพ็ญเพียร เขาก็สังเกตเห็น... เส้นสายพลังงานสีเงินจางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า วิ่งวนสลับซับซ้อนอยู่ภายใต้พื้นผิวของผนังน้ำแข็งนั้น! มันคือค่ายกลหรือผนึกรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งอย่างแน่นอน! และดูเหมือนจะมีพลังกดดันบางอย่างแผ่ออกมาอย่างแ่เบา! ซึ่งเสี่ยวหู่สามารถััถึงมันได้!
ผนึกนี่... มันกักขังอะไรบางอย่างไว้เื้ังั้นหรือ? หรือมันเป็กลไกป้องกันอะไรบางอย่าง? แล้วทำไมเสี่ยวหู่ถึงแสดงปฏิกิริยาต่อมันรุนแรงและไม่เป็มิตรขนาดนี้? หรือว่ามีสิ่งชั่วร้ายถูกผนึกไว้?
ความลึกลับของวังเมฆาเยือกแข็งแห่งนี้... ดูเหมือนจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และอันตรายก็อาจจะซ่อนอยู่ในทุกซอกทุกมุม... แม้กระทั่งในห้องจองจำที่ควรจะปลอดภัยที่สุดแห่งนี้
*** จบตอนที่ 15 ***
2K
