"ท่านม้าเท้ง จะทำเช่นไรกับทหารเชลยกว่าห้าพันนี้หรือท่าน" จูล่งไถ่ถามถึงชะตากรรมอันใกล้จะมาถึงของพวกที่ถูกจับได้
"อันธรรมดาารบกันสองทัพ เมื่อจับได้ต้องฆ่าเสีย แต่ตัวข้ามิใช่คนโหดร้ายแต่นิสัย ครั้นพวกนี้วางดาบยอมแพ้ก็จะมิฆ่า แต่จะให้ปล่อยไปนั้นยังไม่ถึงเวลา ต้องรอให้เสร็จศึกนี้เสียก่อน" ม้าเท้งว่า จูล่งเห็นด้วยตามนั้น
"ท่านพ่อแล้วจะให้ข้าจัดการเช่นไรขอรับ" ม้าต้ายมารอรับคำสั่ง
"เ้าให้ม้าซิวและม้าเถียคุมทหารห้าพันอยู่ที่นี่รักษาการไว้ คอยลำเลียงเสบียงมาจากเสเหลียง แลให้ขึ้นกำแพงซ่อมแซมและรักษาให้จงดี อย่าให้มีข้อผิดพลาด เข้าใจหรือไม่" ม้าเท้งว่า
"เข้าใจขอรับท่านพ่อ ลูกจะจัดการไปตามนี้"
ม้าต้ายนั้นอยู่ในโอวาท เป็เด็กเลี้ยงง่ายมาแต่ไหนแต่ไร ผิดกับม้าเฉียวคนโตที่ออกจะเ้าอารมณ์แลชอบทำตามอำเภอใจ ไม่เชื่อฟังบางครั้งก็นำเื่ปวดหัวมาให้ โดยเฉพาะเื่ต่อยตี ม้าเฉียวมีมาให้ั้แ่เล็กจนเติบใหญ่
ม้าต้ายดำเนินการไปตามคำสั่ง แลจัดทัพแบ่งกองไว้เสร็จสรรพ พวกทหารก็พากันพักผ่อนอยู่ในเมืองหนึ่งวันให้พอหายเหนื่อย อีกกองหนึ่งที่ต้องประจำรักษาการอยู่ที่นครเตียงฮันก็จัดการซากศพที่เกลื่อนกลาดอยู่ เก็บอาวุธที่ตกหล่น รวมทั้งซ่อมประตูเมื่อแลกำแพงป้อมค่าย
ม้าต้ายจัดเวรยามทหารขึ้นบนกำแพงอย่างชำนาญ จนจูล่งเอ่ยปากชื่นชม ไม่คิดมาก่อนเลยว่านักรบทหารม้าจะชำนาญเื่การป้องกันบนกำแพงด้วยเช่นนี้
"ท่านจูล่งกล่าวชมข้าเกินไปแล้วขอรับ" ม้าต้ายผู้น้อยน้อมตัวลงอย่างมีมารยาท
"ข้าพูดไปตามที่ตาเห็น ต่อไปเ้าต้องได้ทำการใหญ่อย่างแน่นอน" จูล่งว่า
ม้าเฉียวแอบหลบงานไปเสียนานก็โผล่หน้าออกมาเข้าสนทนาร่วมด้วย
"ท่านจูล่งคงมิทราบว่าพวกเาาวเสเหลียงนั้นเก่งกาจ ไม่ว่าจะบนหลังม้าหรือบนกำแพง ถ้าหากท่านมิเชื่อจะลองฝีมือดูกับข้าเสียตอนนี้ก็ไม่มีปัญหานะ" ม้าเฉียวว่าเชิงหยอกยั่ว
"ข้าต้องขออภัยท่านม้าเฉียวแล้ว อันที่จริงตัวข้าไม่นิยมการต่อสู้ ที่ทำไปเพียงเพราะหน้าที่บังคับเท่านั้น" จูล่งตอบ สมกับฉายาสุภาพบุรษแห่งเสียงสานโดยแท้
ม้าต้ายเห็นสีหน้าผิดหวังของพี่ชายก็ต้องเบนหน้าออกมากลัวจะอดกลั้นหัวเราะไม่อยู่ "ท่านพี่ก็อย่าไปหาเื่สิ เดี๋ยวท่านพ่อก็ดุเอาอีก"
"เอาเถอะ ข้าก็ไม่คิดรังแกคนไม่มีใจอยากสู้หรอกนะ เพียงแต่นึกเสียดายที่มีโอกาสเจอคนมีฝีมือทั้งที แต่ไม่มีวาสนาได้ประลองกันก็เท่านั้นเอง" ม้าเฉียวว่าอย่างอุเบกขาปลงตก
จูล่งหันมามองม้าต้าย ม้าต้ายอดไม่ไหวก็หัวเราะพี่ชายของตนจนท้องแข็ง จูล่งเองก็พลอยยิ้มหัวเราะตามไปด้วยอีกคน
ในยามค่ำคืนม้าเท้งจัดเลี้ยงแบบเงียบๆ สั่งห้ามมิให้มีการอึกทึก มีเพียงสุราเล็กน้อยและอาหารตามธรรมเนียมเท่านั้น ทั้งนี้เพื่อให้เกียรติดวงิญญาที่ตกตายเพราะเหตุา อีกอย่างการฉลองชัยต้องรั้งรอไว้เมื่อการสำเร็จแล้วเท่านั้น
รุ่งเช้าทิวแถวทหารก็พรั่งพร้อมกันอยู่ที่หน้าเมือง ม้าเท้ง ม้าเฉียว ม้าต้าย จูล่ง บังเต๊ก พากันเคลื่อนขบวนออกทางด่านตงก๋วน มุ่งหน้าเข้าเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเมืองลกเอี๋ยงมีอองลองและเอียวสิ้วรักษาการอยู่ อองลองผู้นี้เป็ชาวตงไห่ ชื่อรองว่า จิ่งซิว แต่เดิมชื่ออองเอี๋ยนแล้วมาเปลี่ยนเป็ชื่ออองลองในภายหลัง อองลองเชี่ยวชาญสรรพตำราโบราณ โดยเฉพาะคัมภีร์อี้จิง สามารถแต่งตำราวิชาการต่าง ๆ จนได้รับแต่งตั้งเป็ขุนนาง
อีกคนคือเอียวสิ้ว ชาวหัวอิน เมืองหงหนง เป็บุตรของเอียวปิวขุนนางตำแหน่งซือถูในราชการพระเ้าเหี้ยนเต้ มารดามีศักดิ์เป็พี่สาวของอ้วนสุด เอียวสิ้วเกิดในตระกูลใหญ่ของราชสำนักผู้คนนับหน้าถือตา การจะเข้ารับตำแหน่งใหญ่ก็สามารถทำได้โดยง่าย แต่เอียวสิ้วเลือกมาทำงานในสำนักราชเลขา ในสังกัดของซุนฮก ลูกน้องโจโฉ
กองทัพเสเหลียงตอนนี้ประชิดอยู่หน้าเมืองลกเอี๋ยง ด่านเล็กและด่านใหญ่ที่ขวางทางอยู่เมื่อเห็นธงทิวของฝ่ายม้าเท้งก็ล้วนเปิดประตูยอมแพ้ให้ผ่านเข้ามาได้โดยง่าย จนม้าเฉียวออกอาการกระฟัดกระเฟียดคันมือ
"ท่านพ่อ เมืองนี้ท่านมิต้องออกโรง ลูกขออาสาบุกตีเอง" ม้าเฉียวแจ้งความประสงค์แก่บิดา
"เ้ายังเด็ก มีใจวู่วาม นานไปจะเสียการใหญ่ จงรู้จักปรับปรุงเสียบ้าง" ม้าเท้งตำหนิ
"อันว่าาหากมิเกิดได้ย่อมดีอย่างที่สุด หากคนในเมืองยอมแพ้และให้พวกเราผ่านไปได้ดังด่านต่าง ๆ ที่ผ่านมาก็จะไม่ต้องเสียเืเสียเนื้อกัน" จูล่งว่าเสริม
ม้าเท้งเองก็มีความเห็นเช่นเดียวกัน เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองก็ตั้งแถวะโเรียกให้อองลองออกมา อองลองได้ยินก็ทำการชักช้าอยู่มิได้ออกมาเจรจาโดยทันที
"เอียวสิ้ว เ้าว่าม้าเท้งเคลื่อนทัพมาถึงแต่มิบุกในทันทีเป็ด้วยสาเหตุใด" อองลองถามขึ้น
"ข้าคิดว่าม้าเท้งบุกตีเตียงฮันจนแตกพ่าย ตัวเองก็ต้องเสียหายอยู่ไม่น้อย"
ขณะนั้นจงฮิวกับโจฮิวก็เข้ามาร่วมหารือด้วย อองลองถามว่าทั้งสองคนเข้ารบกับม้าเท้งด้วยหรือไม่ จงฮิวกลัวว่าอองลองจะกล่าวตำหนิเพราะตนเองนั้นหนีมา อีกทั้งทหารก็ล้มตายเป็อันมากจึงกล่าวแก้ตัวไปว่า
"ข้ากับโจฮิวเข้าสู้กับม้าเท้งเป็สามารถ ฆ่าฟันพวกเสเหลียงล้มตายเป็อันมาก แต่ทหารในเมืองน้อยนิดจึงมิอาจต้านทานเอาไว้ได้ จำต้องถอยหนีมาถึงเมืองลกเอี๋ยงเช่นนี้" จงฮิวพูดจบโจฮิวก็พยักหน้าพร้อมทั้งกล่าวแก้ตัวไปต่างๆ นานา
เอียวสิ้วเห็นท่าทางของสองคนก็รู้ความว่ามิได้มีความจริงใจในคำพูดแต่อย่างใดเป็แต่เอ่ยอ้างเอาตัวรอดไปเสียให้พ้นตัวก็เท่านั้น
"ท่านทั้งสอง ข้าขอถาม ทหารเสเหลียงมีจำนวนมากเท่าใด" ทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก "ยี่สิบหมื่นเห็นจะได้" โจฮิวตอบ
"แล้วพวกท่านสังหารไปเท่าใดแล้ว"
โจฮิวบ่ายมองมาทางจงฮิวเพื่อให้เขาเป็ฝ่ายตอบบ้าง จงฮิวมิรู้จะคำนวณอย่างไร ด้วยตามจริงนั้นทัพเสเหลียงแทบไม่สูญเสียสิ่งใด เป็แต่ฝ่ายตนที่เพลี้ยงพล้ำถูกฆ่าตายกันเป็กองพะเนิน
"ร่วมห้าหกหมื่นได้" จงฮิวว่า "นี่ท่านจะไต่ถามข้าไปทำไมกัน ทำอย่างกับข้าสองคนเป็นักโทษา อย่างน้อยข้าก็ก็เป็ถึงที่ปรึกษาตำแหน่งใหญ่กว่าท่าน แลโจฮิวก็เป็ถึงหลานของท่านอุปราช"
เอียวสิ้วกล่าวขออภัยขึ้นแต่ในใจนั้นมิได้ให้ความเคารพแก่คนทั้งสองเท่าไหร่ "ท่านทั้งสองอย่าพึ่งขุ่นเคือง ข้าเพียง้าประเมินกำลังของฝ่ายม้าเท้งเท่านั้น ถ้าหากเป็ไปตามที่ท่านว่า พวกเราก็พอมีหนทางต้านทานเอาไว้ได้"
อองลองได้ยินเอียวสิ้วว่าเช่นนั้นก็ยินดีขึ้นมาในจิตใจ
"เอียวสิ้วท่านมีแผนหรือ?"
"เดิมทีพวกเรามีทหารเพียงหนึ่งหมื่น รวมกับทหารที่หนีรอดมาจากเตียงฮันอีกสามพัน ปราชญ์ซุนวูว่าถ้าหากมีกำลังมากกว่าถึงสิบเท่า ก็จงล้อมเอาไว้เสีย บัดนี้พวกม้าเท้งมีกำลังมากกว่าพวกเรายิ่งกว่านั้นเสียอีก คงคิดจะล้อมพวกเราไว้อย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ม้าเท้งจึงยังไม่คิดบุกในทันที" เอียวสิ้ววิเคราะห์ อองลองเองก็เชื่อและประจักษ์แจ้งแก่ปัญญาของเอียวสิวมาแต่เดิมก็เชื่อถือ
"เช่นนั้นม้าเท้งก็คิดจะเจรจาเช่นนั้นหรือ เมื่อครู่ม้าเท้งะโเรียก ท่านว่าข้าควรทำเช่นไร"
"ท่านอองลอง ท่านจงแกล้งเจรจาทำทีเป็ยอมแพ้แก่ม้าเท้ง จากนั้นให้พลธนูยิงจดหมายลงไปแจ้งความ ว่าท่านมิมีจิตใจคิดต่อสู้ แต่พวกนายทัพยังมีใจดื้อรั้นอยู่บ้างจึงขอเวลาเกลี้ยกล่อมเสียก่อน พรุ่งนี้เวลาสายจะเปิดประตูเมืองออกต้อนรับ แลให้พวกม้าเท้งผ่านทางไปได้โดยง่าย แต่ขอให้ไว้ชีวิตผู้คนในเมือง เช่นนี้ม้าเท้งก็จะหลงกลได้โดยง่าย" เอียวสิ้วลูบปลายคางอย่างผู้เลิศวิชา
"ข้าเข้าใจแล้ว พอม้าเท้งเข้ามา พวกเราก็ปิดประตูเมือง สังหารพวกมันเสีย"
"ถูกแล้วท่าน"
"ท่านเอียวสิ้วสมแล้วที่ถูกยกย่องว่าเป็ผู้มีปัญญา เช่นนั้นเื่จดหมาย..." อองลองกำลังจะเรียกพวกทหารให้ทำการร่างข้อความ
"ท่านอองลองอย่าเสียเวลาเลยรีบเร่งไปรับหน้าม้าเท้งเสียก่อน รบกวนท่านจงฮิวกับท่านโจฮิวจัดเตรียมการให้พวกทหารได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ พรุ่งนี้จะได้มีแรงออกศึก เื่จดหมายเล็กน้อย ข้าเอียวสิ้วจะจัดการให้เอง"
อองลองเห็นดีด้วยก็สั่งการไปตามนั้น พวกทหารรู้ว่าการศึกยังไม่มีในวันนี้ก็เอนกายพักผ่อน บ้างก็กลดเกราะถอนกำลัง อองลองขึ้นไปยืนอยู่หน้ากำแพงเมืองะโลงมายังม้าเท้งอย่างนอบน้อม แต่แววตานั้นกลับซ่อนเร้นการฆ่าฟันเอาไว้อย่างมากมาย
"ท่านม้าเท้ง ได้โปรดหยุดรอก่อน ข้าจะให้พลธนูยิงจดหมายลงไป ขอให้ท่านจงพิจารณาด้วย"
"เอียวสิ้ว จดหมายเล่า เขียนเสร็จหรือยัง" อองลองหันมาหาผู้ร่างจดหมาย เอียวสิ้วส่งให้อองลองอ่าน อองลองพยักหน้าให้ด้วยลายการเขียนของเอียวสิ้วก็มิได้น้อยหน้านักหนังสือในเมืองหลวงเช่นกัน
เอียวสิ้วม้วนพันจดหมายไว้กับก้านธนู เขาสั่งให้นายทหารยิงลงไปในทันที ลูกดอกปักดิ่งลงไปลานดินหน้าเมือง ทหารม้าเสเหลียงเร่งนำจดหมายที่ติดอยู่ตรงก้านส่งให้ม้าเท้ง ม้าเท้งอ่านข้อความภายในก็แคลงใจอยู่ จึงส่งให้ม้าเฉียว ม้าต้าย และจูล่งอ่านดู ทั้งหมดก็งงงันกันไปใหญ่
"ท่านว่านี่มันหมายความว่าอย่างไร" ม้าเท้งถาม
"ข้าว่ามันน่าจะเป็อุบายมากกว่านะท่าน" จูล่งเองก็นึกสงสัยอยู่ไม่ใช่น้อย
"ข้าว่าพวกเราบุกเข้าไปเลยดีกว่าท่านพ่อ" ม้าเฉียวคันไม้คันมืออยากออกรบ เขาเองไม่เคย
สนใจเื่กลอุบายใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะด้วยฝีมือของเขาแล้ว กลอุบายใดก็ย่อมไร้ผล เพียงแค่กระโจนม้าไปเด็ดหัวของแม่ทัพอีกฝ่าย แม้กลอุบายจะเยี่ยมยอดเพียงใดศัตรูก็แตกถอยอย่างสิ้นเชิง
ในทัพนั้นมีบังเต๊กและเฉินกงอิงร่วมอยู่ด้วย บังเต๊กนั้นก็เฉกเช่นเดียวกับม้าเฉียว มิรู้ความอย่างใดด้วยเป็คนซื่อและเถรตรง จึงปิดปากมิอยากรบกวนความคิดของผู้อื่น
ส่วนเฉินกงอิง ร่วมทัพมาด้วยกับม้าเฉียว เขาเองเป็แม่ทัพของหันซุยมีทั้งฝีมือ การธนูของเขาแม่นยำจัดเจน หากม้าเฉียวคือแม่ทัพไร้ผู้ต้านในเสเหลียง เฉินกงอิงก็เป็จอมธนูไร้คู่เปรียบเช่นเดียวกัน แต่นอกเหนือจากฝีมือแล้ว สติปัญญาของเฉินกงอิงก็เข้าขั้นผู้รู้เช่นเดียวกัน หลายครั้งที่เขาช่วยคิดอ่านกลอุบายต่อต้านและต่อตีพวกชนเผ่าชายแดนและการที่แผ่นดินเสเหลียงสงบร่มเย็นตัวเขาเองก็ถือเป็ส่วนสำคัญไม่น้อย
"ข้าน้อยคิดว่าหนึ่งไม่ได้เชื่อได้และหนึ่งเชื่อได้" เฉินกงอิงว่าขึ้นหลังจากได้อ่านจดหมาย
"แล้วเราควรจะเชื่อหรือไม่เชื่อเล่า" ม้าเฉียวว่าอย่างรำคาญใจ
เฉินกงอิงหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยจดหมายที่ส่งลงมานั้นมีอยู่สองฉบับ
122
