เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคปฐมบท (จบแล้ว)

จวนเจ้าเมือง มูนไลท์

“ ท่านพ่อ ลูกกลับมาแล้ว” ทั้งสองพี่น้อมคำนับบิดา

“ ลูกพาผู้ใดกลับมาด้วยล่ะ” ท่านเจ้าเมืองมองเห็นเทียน

“ นี่คือ หมอเทียน ผู้ที่จะมารักษาท่าน พ่อ” ท่านหญิงแสนดีบอก

“ ท่านเจ้าเมือง” เทียนคำนับ

“ ฉันบอกแล้วไม่เป็นอะไรหรอก ถึงผิวของฉันจะผิดปกติ แต่ก็แข็งแรงดี ลูกเป็นห่วงฉันมากไป “ ท่านเจ้าเมืองกล่าว

“ ยังไงก็มาแล้ว ขอผมดูหน่อยเถอะครับ” เทียนรีบเอ่ย

“ ได้ ได้ มาดูเลย” จากนั้นท่านเจ้าเมืองก็ถอดเสื้อออกเทียนสังเกตดูที่บริเวณลำตัว มีเกล็ดขึ้นมาเป็นสีขาว ขึ้นโดยรอบ ทั้งบริเวณหลังและข้างหน้า และแขนทั้ง สองข้าง ดูเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายเลยจึงลองจับชีพจรดู ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เทียนตกใจ ทำไมท่านเจ้าเมืองที่เป็นมนุษย์ธรรมดากลับมีเส้นชีพจร 700 กว่าจุด คล้ายท่านพญานาคราช

“ ร่างกายของท่านเจ้าเมืองแข็งแรงมากนัก ขอถามท่านเจ้าเมือง บิดาและมารดาของท่าน ตอนนี้ยังอยู่หรือไม่” เทียนซักประวัติทันที

“ ฉันเป็นเด็กกำพร้า ท่านเจ้าเมืองคนก่อน เก็บมาเลี้ยง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผิวของฉันหรือ” เจ้าเมืองถาม

“ เป็นการซักถามประวัติธรรมดาครับ ส่วนใหญ่ พ่อเป็น ลูกก็จะมีโอกาสเป็น 1 ใน 3 ส่วน ครับ ” เทียนตอบไปเรื่อย

“ ผมขอจับชีพจร ท่านชายสิงหล และท่านหญิงแสนดีด้วยเพื่อดูว่าพวกท่านมีโอกาสเป็นโรคนี้บ้างหรือเปล่า “ เทียนบอก เทียนได้จับชีพจร แล้ว ทั้งสองล้วนเป็นมนุษย์ธรรมดา

“ปัจจุบันท่านเจ้าเมืองอายุเท่าไรคับ” เทียนถามเพราะจับชีพจร แล้วท่านน่าจะอายุเป็นพันปีแล้ว

“ ท่านพ่อเคยบอกปีที่ข้าเกิด ถ้านับถึงวันนี้ ก็52ปีแล้วล่ะ” ท่านเจ้าเมืองกล่าวด้วยความไม่แน่ใจ

“ แล้วท่านเจ้าเมืองคนก่อนอยู่ที่ไหนครับ “ เทียนเอ่ยถาม

“ ท่านอยู่ทางด้านหลังตำหนักแห่งนี้ ท่านหมอมีอะไรหรือ” เจ้าเมืองถาม

“ ขอไปทำความเคารพท่านด้วย นะครับ “ เทียนตอบ

“ ถ้าอย่างนั้นให้ลูกหญิงพาไปซิ” เจ้าเมืองพูด

“ ท่านเจ้าเมืองมีอาการปกติ นะครับ เกล็ดที่เกิดขึ้นเป็นเกล็ดธรรมชาติไม่มีผลเสียต่อร่างกาย ถ้าอยากจะเอาเกล็ดพวกนี้ออกขอให้ผม เวลาผมภายใน 3 วันค่อยให้คำตอบ" เทียนพูดอย่างมั่นใจ

" จริงหรือ" พูดพร้อมกันทีเดียว 3 คนพ่อ และลูกทั้งสอง

" ถ้าอย่างนั้น ฉันพาไปหาท่านปู่เลยละกัน" ท่านหญิงแสนดีอารมณ์ยินดี ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงบ้าน เงียบสงบ หลังหนึ่ง ข้างๆ มี คล้ายศาลเจ้าจีนโบราณแต่ปิดประตูสนิท

" ที่นี่มีนับถือเทพองค์ใดครับ" เทียนถาม

" ไม่ทราบเหมือนกันท่านปู่ และ ท่านพ่อสั่งห้ามใครเข้าไปข้างใน เป็นเขตหวงห้าม” ท่านหญิงแสนดีกล่าว

" ท่านปู่ ท่านปู่ หลานมาหาท่านปู่” ท่านหญิงเรียกเสียงดัง

มีชายชรา เดินออกมาจากบ้านหลังเล็ก ท่านหญิงแสนดี เห็นแล้วก็วิ่งเข้าไปกอดท่านปู่ของเธอ แล้วเธอแนะนำว่า

" นี่หมอเทียน จะมารักษาท่านพ่อ"

" สวัสดีครับ" เทียนคำนับ

“ ท่านหมอมีอะรไรจะถามใช่ไหม” อดีตเจ้าเมืองกล่าว

“ ใช่ครับ” เทียนบอกตรง

“ แสนดี หลานออกไปก่อน ปู่ขอคุยกับหมอเทียนสักครู่” อดีตท่านเจ้าเมืองสั่ง

หลังจากท่านหญิง ออกไป อดีตเจ้าเมืองพูดต่อ “เชิญถามมาเลยท่านหมอ”

“ผมอยากรู้อดีตของท่านเจ้าเมืองปัจจุบัน ท่านเป็นใคร มีที่มาอย่างไร”เทียนถามตรงตรง

“เฮ้อ เรื่องนี้ฉันพูดไม่ได้จริงจริง อย่าถามเลย” ท่านอดีตเจ้าเมืองกล่าวตั้งแต่เทียนเข้ามาในบริเวณนี้ เทียนได้สัมผัสถึง บางสิ่ง บางอย่างในศาลเจ้า

“ถ้าอย่างนั้น ขอให้ผมคุยกับท่านที่อยู่ข้างในศาลเจ้าได้ไหม “ เทียนถามอีก

“หมอรู้ หมอรู้ได้ยังไง “ อดีตเจ้าเมืองถามด้วยความตกใจ

“ผมรู้อยู่แล้วว่าท่านเจ้าเมืองนั้นไม่ใช่มนุษย์ และผมก็อยากรู้ความจริง” เทียนพูด

“ฉันต้องขออนุญาตท่านก่อน” อดีตเจ้าเมืองกล่าว

“ให้เขาเข้ามาเถอะ” เสียงออกมาจากศาลเจ้าด้านข้าง

“เชิญท่านหมอ” อดีตเจ้าเมืองกล่าว

เปิดประตูเข้า ข้างในมี รูปปั้นงูเขียว มีชื่อเขียนข้างล่าง เสี่ยวชิง ตั้งเด่นอยู่กลางแท่นพิธี และมีภาพงูขาวอยู่ด้านบน เขียนป้ายว่า ไป๋ซู่เจิน มีป้ายวิญญาน สี่เซียน และ สี่ซื่อหลิน ขณะนั้น มีผู้หญิงวัย 20 ปีสวมชุดเขียวแบบจีน เดินเข้ามา

“เจ้าเป็นใคร กันแน่ ทำไมรู้ว่าข้าอาศัยอยู่ที่นี่ “ หญิงชุดเขียวถามเทียนเสียงแข็ง

“ผมเป็นหมอ ชื่อเทียน มารักษาท่านเจ้าเมือง ตรวจชีพจรก็รู้ว่าท่านไม่ใช่มนุษย์จึงอยากจะสอบถาม ความเป็นมา เพื่อจะได้รักษาผิวที่เป็นเกร็ดงูให้หมดไป”

เทียนพูดแต่เนื้อเนื้อ

“เฮอะ จะเอาออก จะเอาออกได้อย่างไร งูที่ไหนไม่มีเกล็ดกัน” หญิงชุดเขียวส่งเสียงดังไม่พอใจ

“ท่านคือเสี่ยวชิงใช่หรือไม่ “ เทียนไม่ยอมให้เสียเวลา

“นี่ นี่ เจ้ารู้ได้ยัง ไง “ หญิงชุดเขียวร้องเสียงหลง

“ผมรู้ว่า ท่านเจ้าเมือง เป็นทายาท ของท่านไป๋ซู่เจิน กับ ท่านสี่เซียน แต่อยากรู้ว่า

ท่านเจ้าเมืองเป็นลูกของท่าน สี่ซื่อหลิน ใช่หรือไม่” เทียนไม่เสียเวลานี่มันทายาทนางพญางงูขาวในตำนาน ชัดชัด

“ นี่ นี่ เจ้ารู้ได้ยังไง “ หญิงชุดเขียวพูดเหมือนเดิมอีก

“ผมเคยรักษาท่านพญานาคราชมาก่อนเวลาจับชีพจร ผมก็รู้ทันทีพวกท่านไม่ใช่มนุษย์แน่นอน และเกล็ดงูสีขาวในตัวท่านเจ้าเมืองนั้นไม่ใช่เกล็ดงูธรรมดาทั่วไป พอเข้ามาผมก็เห็น ทั้งรูปปั้น และป้ายวิญญาน ทำให้คิดได้ว่าตำนานหลายพันปีก่อนนั้นเป็นเรื่องจริง “ เทียนกล่าวโดยสรุป

“เฮ้อ ใช่แล้ว ท่านพูดถูกทุกอย่างตอนท่านพี่ถูกจับ ได้สะกดจิตงูขาวเอาไว้ จึงทำให้ซื่อเหลียน เป็นมนุษย์ จะได้ไม่ถูกหลวงจีนจับได้ แต่พอซื่อเป่าเกิด ไม่สามารถสะกดได้อีก ถ้าหลวงจีนพวกนั้นรู้ต้องจับซื่อเป่าแน่ ข้าเลยพาเขาหนีข้ามน้ำข้ามทะเลมา ณ ที่แห่งนี้ ให้เขาเป็นมนุษย์ธรรมดา

แต่ซื่อเป่า(ท่านเจ้าเมือง)ไม่รู้ความจริงข้ายังไม่ได้บอกเขา ข้าคิดว่ายังไม่ถึงเวลาบอก อยากให้เขาอยู่อย่างเงียบสงบ แต่เจ้าก็รู้จนได้ ใช่แล้วล่ะ ซื่อเป่า มีอายุมาเป็นพันปีแล้ว ใบหน้าของเขาเป็นเพราะข้าใช้อาคมจัดการ “ ในที่สุด หญิงชุดเขียวก็พูดให้เทียนฟังทุกเรื่อง

“ผมแนะนำให้ท่านบอกท่านเจ้าเมืองเสียเถอะ เพราะอย่างไรก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้

และลูกทั้งสอง ของท่านก็เป็นคน กตัญญู ไม่ต้องโกหกอีกต่อไป และ ณ ที่แห่งนี้ล้วนสงบสุข หลวงจีนฝ่าไห่ อะไรนั่น ป่านนี้ไปเกิดเป็นอะไรไปแล้วก็ไม่รู้ ท่านไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว “ เทียนพูด ให้สบายใจ

หลังจากนั้น ท่านเสี่ยวชิง ก็เรียกทุกคนเข้ามา แล้วเล่าความจริงทุกอย่างให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด ทุกคนก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะท่านเจ้าเมืองท่านสงสัยเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว วันนี้ได้รู้ความจริงทำให้เขาเหมือนได้เกิดใหม่ ท่านเสี่ยวชิง ก็จัดการใบหน้า และ สอนวิธีจัดการกับเกล็ดให้ ตอนนี้หน้าของเขาดูเหมือนจะเป็นพี่ชาย ของท่านชายสิงหลได้เลย

“ขอบใจท่านหมอเทียนมากนะ” ท่านหญิงแสนดีกล่าว

“ไม่เป็นไร นี่เป็นหน้าที่หมออยู่แล้ว “ เทียนตอบ

“ฉันเพิ่งรู้ว่า การช่วยปรับความเข้าใจของคนในครอบครัว ก็เป็นหน้าที่หมอด้วย” ท่านหญิงพูดแล้วยิ้ม

“การเป็นหมอนั้น ใช่เพียงรักษาร่างกายคนไข้เท่านั้น แม้แต่จิตใจ หมอก็ต้องรักษาด้วยเช่นกัน” เทียนพูดตามความรู้สึกจริงๆ

ท่านหญิง ฟังจบได้แต่มองหน้าหมอเทียน นึกในใจ โลกใบนี้จะมีหมอที่คิดได้แบบนี้ สักกี่คน จากนั้นเทียนก็ ได้ขอลาท่านเจ้าเมือง และทุกคน กลับ

ณ ที่ภูเขาอันเงียบสงบ แห่งหนึ่ง มีชายชราผมขาวดูจากหน้าตาหน้าจะอายุไม่เกิน 60 ปีกำลังนั่ง สมาธิ อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ อันร่มเย็น ทันใดนั้นก็มีชายชราผมดำสนิท อายุพอๆ กันกับชายชราคนแรก ค่อยปรากฏตัวท่ามกลางกลุ่มควัน

“ สวัสดี ท่านเทพโอสถ “ ชายชราผมดำกล่าวทักทาย

“ สวัสดี ท่านเทพพยากรณ์” ชายชราผมขาวลืมตาขึ้นกล่าวทักทายตอบ

“ ข้าพบชายผู้นั้นแล้ว “ เทพพยากรณ์พูดด้วยความดีใจ

“ จริงหรือ แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด” เทพโอสถถามทันที

“ เขาอยู่ในแดนมนุษย์ ที่เมืองซันชาย ชื่อของเขาคือ ซูเทียน”เทพพยากรณ์รีบบอกทันที

“ ดี ข้าจะไปหาเขา และจะพาเขามาเป็น ลูกศิษย์ ข้าในวันนี้เลย” เทพโอสถรีบพูดอย่างเร็ว

ในขณะที่ผู้ที่โดนกล่าวถึง กำลังนั่งหลับตา ขณะนั่งรถกลับบ้าน ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย...