ตอนที่6 ไช่อิงดีใจ
ชายชราผู้ดูแลสถานที่ออกกำลังกายลับของหลงปิงเขาเคยถูกไล่ออกจากตระกูลหลงเมื่อนานมาแล้วอย่างไม่รู้สาเหตุทว่าหลังจากนั้นไม่กี่ปี เ้านายหนุ่มตามตัวพบแล้วให้ตนมาทำหน้าที่ดูแลอาคารเก่าหลังนี้จึงทำให้เขายังมีงานทำเพื่อดูแลครอบครัวในชนบทต่อไป
ชายชราเต็มใจกลับมาทำงานให้กับหลงปิงด้วยความอยากรู้สาเหตุการเสียชีวิตของเ้านายเก่าอย่างชายชราหลงลู่ชิงผู้เป็ปู่ของหลงปิง พอรู้ว่าเ้านายหนุ่ม้าสืบหาสาเหตุการตายที่แท้จริงจึงพร้อมให้ความช่วยเหลือและกลับมาเมืองหลวงเพื่อคอยช่วยเหลืออยู่ภายนอกอย่างเงียบเชียบเป็เวลานาน
“คงเพราะร่างกายปรับตัวได้แล้วมังครับปู่”
หลงปิงตอบชายชราผู้คอยรับใช้ตระกูลหลงมานานหลายรุ่นพลางเหล่ตามองจิวหลุนที่กำลังโหนบาร์อยู่ด้านหลังเขารู้สึกได้ว่าองครักษ์ของตนไม่ค่อยมีสมาธิเท่าใดนักจึงถามด้วยความอยากรู้ว่า
“เป็อะไรจิวหลุนวันนี้นายดูไม่มีสมาธิเอาซะเลย”
จิวหลุนปล่อยมือสองข้างจากบาร์แล้วทิ้งตัวลงยืนบนพื้นเขาเอี้ยวตัวมองไปยังทิศทางฝั่งตรงข้ามที่มีเ้านายหนุ่มกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งไฟฟ้าซึ่งหันหน้าเข้าหาผนังห้องพลางรู้สึกแปลกใจต่อคำถามจากเ้านายซึ่งดูเหมือนมีตาหลังสามารถมองเห็นความผิดปกติจากตนได้จึงตอบอย่างไม่แน่ใจว่า
“คุณชายจะไม่ให้ใครตามไปดูเธอหน่อยเหรอครับว่าเธอจะไปทำธุระจริงไหมหรือว่าไปพบใคร”
ชายหนุ่มรู้สึกอยากรู้ข้อมูลเกี่ยวกับไช่อิงมากขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลเขาได้ยินการสนทนาของเธอกับครอบครัวเดิมอย่างชัดเจนพลางตระหนักได้ว่าเธอเร่งรีบหาเงินไปใช้หนี้ให้พ่อโดยอาจต้องเผชิญหน้ากับเ้าหนี้โหดซึ่งพวกมันอาจไม่ได้้าเพียงแค่เงินใช้หนี้จากเธอ เขารู้สึกห่วงใยเธอจากใจจริงจึงถามเ้านายด้วยความอยากรู้
หลงปิงขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวลใจเขากดปุ่มลดระดับความเร็วของลู่วิ่งไฟฟ้าลงแล้วเปลี่ยนเป็วิ่งเหยาะ ๆ แทนก่อนตอบองครักษ์ตามจริงว่า
“งั้นให้นายตามไปดูเธอแล้วกัน”
คุณชายสามแห่งตระกูลหลงไม่ได้คิดอะไรมากเขาสั่งการองครักษ์ที่เหลืออยู่ให้ไปทำหน้าที่สอดส่องพฤติกรรมของหญิงผู้เป็ภรรยาแทนพลางคิดว่าเธอไม่น่าจะสร้างปัญหาอะไรมากนักเพราะเป็คนสุภาพและเชื่อฟังผู้คนมากมากจนเหมือนคนไม่มีความคิดเป็ของตนเอง
ใช่สิ! เธอเหมือนคนไม่มีความคิด!.....คนหัวอ่อน.....ว่านอนสอนง่าย.....หรือจะเป็พวกโง่.....โง่จนไม่รู้เท่าทันคนอื่น
หลงปิงเม้มริมฝีปากแน่นอย่างนึกโมโหและดูแคลนไช่อิงเขากดปุ่มเพิ่มระดับความเร็วของลู่วิ่งไปจนถึงความเร็วระดับสูงสุด แล้ววิ่งอย่างไม่คิดสนใจฟังเสียงรับคำสั่งจากจิวหลุน
เมื่อวิ่งอบอุ่นร่างกายจนมีเหงื่อออกชุ่มตัวแล้วเขาผละไปออกกำลังกายยังอุปกรณ์อื่นอย่างกระตือรือร้นโดยรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าสภาพร่างกายตนแข็งแกร่งขึ้นมาก
รายการสุดท้ายของการออกกำลังกายเป็การฝึกฝนทักษะต่อสู้ในลานกว้างหลังบ้านที่มีการสร้างรั้วปิดทึบล้อมรอบมิดชิดโดยรั้วสูงมากพอจนชั้นสามของคฤหาสน์ตระกูลหลงซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสองร้อยเมตรไม่สามารถมองเห็นได้
หลงปิงฝึกฝนทักษะต่อสู้ร่วมกับจิวหลุนจนถึงเวลาสมควรโดย่ท้ายมีเหลียงเกอกลับมาสมทบพร้อมรายงานสถานการณ์ให้เ้านายรับรู้จากนั้นทั้งสามคนพากันเดินทางกลับเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลหลงด้วยเส้นทางเดิม
..........
ไช่อิงกลับจากออกกำลังกายมาเตรียมอาหารเช้าตามหน้าที่ให้ทุกคนในตระกูลหลงเสร็จเรียบร้อยเธอสั่งการแม่ครัวเกี่ยวกับอาหารกลางวันเผื่อด้วยเพราะอาจกลับมาไม่ทันโดยยังไม่คิดแสดงทักษะการทำอาหารอันเก่งกาจออกไปทว่าทำหน้าที่เหมือนร่างเก่าทุกประการไปก่อน
จากนั้นเธอรีบเข้าห้องอาบน้ำแต่งตัวซึ่งเธอตั้งใจใส่ชุดกีฬาอีกชุดที่มีอยู่เพราะรู้สึกได้ว่าไม่สามารถทนใส่ชุดป้าล้าสมัยได้อีกต่อไปพลางวางแผนที่จะไปซื้อชุดลำลองไว้ใส่ตามสไตล์ตนเองแทนชุดป้าทั้งหมดที่มีอยู่ ขณะชุดกีฬาใส่ออกกำลังกายของเช้านี้เธอทำการซักแล้วตากไว้ในห้องอาบน้ำโดยตรง
จากนั้นหยิบโทรศัพท์บนเตียงนอนแล้วตรวจสอบแอปพลิเคชันของธนาคารพลางพบว่ามีเงินโอนเข้าบัญชีจำนวนหนึ่งหมื่นหยวนตามสัญญาสร้างความยินดีให้กับเธอเป็อย่างยิ่งจนอดที่จะกล่าวขอบคุณสามีเสียงดังไม่ได้ว่า
“ขอบคุณนะคะสามีใครเนี่ย.....น่ารักจังเลย”
หญิงสาวยิ้มกว้างพลางตั้งใจกล่าวขอบคุณเสียงดังเพื่อหวังให้สามีได้ยินคำพูดของตนเองแล้วเก็บข้าวของใส่กระเป๋าสะพาย ก่อนเดินไปเปิดประตูห้องเพื่อออกไปทำธุระส่วนตัวพลันเหลือบเห็นโน้ตแปะติดไว้หน้าห้องระบุถึงวันเวลาจัดส่งเครื่องคอมพิวเตอร์ประเภทแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์ใน่บ่ายซึ่งพอดีกับ่เวลาออกไปทำธุระส่วนตัวภายนอกเสร็จสิ้น
ไช่อิงดึงโน้ตออกจากประตูห้องพลางยิ้มแล้วอดที่จะกล่าวแสดงความรู้สึกไม่ได้ว่า“ความจริงเขาก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย”
เธอพร้อมเอ่ยชมทุกคนที่ทำดีกับตนอย่างไม่ประหยัดถ้อยคำพลางเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กสายเหล็กที่ใช้มานานั้แ่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยพลันตาโตด้วยความกังวลใจเพราะเป็เวลาเกือบเจ็ดนาฬิกาแล้ว
เธอรีบเดินออกไปทางประตูหน้าคฤหาสน์ทันทีเพราะเป็่เวลาเข้าออกปกติซึ่งองครักษ์ตระกูลหลงจะเริ่มเปิดประตูเล็กด้านหน้าั้แ่เวลาหกนาฬิกาจนถึงเวลาสิบเก้านาฬิกา
เธอกังวลว่าจะไปถึงร้านอัญมณีสายเกินไปเหตุเพราะต้องเดินทางด้วยรถเมล์แทนรถแท็กซี่เนื่องจากไม่แน่ใจว่าทางร้านจะให้ราคาทองคำเป็ไปตามการสืบค้นเบื้องต้นผ่านโทรศัพท์หรือไม่ฉะนั้นจึงไม่กล้าเสี่ยงนั่งรถแท็กซี่ราคาแพงในทันที
“แย่ละ! สายแล้ว!เดี๋ยวก็ไปถึงร้านช้าหรอก”
หญิงสาวพึมพำอย่างกังวลใจระหว่างเดินเร็วออกไปทางประตูหน้าคฤหาสน์เธอกวาดตามองสำรวจรอบตัวไปด้วยแล้วพบว่าไม่มีใครสนใจการกระทำของเธอสักนิดบ่งบอกได้ว่าเธอไม่มีความสำคัญต่อผู้คนในตระกูลหลงทั้งที่เธอมีฐานะเป็ถึงสะใภ้สามแห่งตระกูลหลงอันมั่งคั่ง
ไช่อิงยิ้มขมขื่นให้กับร่างเก่าที่ดูเหมือนจะไม่มีตัวตนในสายตาใครต่อใครพลางคิดที่จะแสดงตัวเมื่อถึงเวลาเหมาะสมทว่าตอนนี้เธอต้องจัดการภารกิจเฉพาะหน้าให้ผ่านพ้นไปก่อนโดยยังไม่้าเรียกใช้รถยนต์ของทางตระกูลหลงซึ่งมีอยู่นับสิบคันในโรงรถเพราะไม่้าตอบคำถามหรือชี้แจงเหตุผลใช้รถกับพ่อบ้านผู้เถรตรงอย่างถึงที่สุด
หญิงสาวไม่รู้ตัวสักนิดว่าตนกำลังถูกติดตามจากใครบางคนเธอรู้แค่ว่าจะต้องไปช่วยเหลือพ่อให้ทันการณ์เท่านั้น
ขณะไช่อิงจงใจกล่าวขอบคุณหลงปิงเสียงดังชายหนุ่มอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยพอดีแล้วกำลังหย่อนก้นลงนั่งบนรถเข็นพลันชะงักครู่หนึ่งอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเขานั่งลงแล้วหยิบผ้าคลุมไหมพรมสีแดงเข้มซึ่งเป็ผ้าคลุมประจำตัวของแม่มาวางบนตักพลางเหลือบเห็นสายตาล้อเลียนมาจากสององครักษ์จึงส่งเสียงกระแอมไอแล้วกล่าวเตือนจิวหลุนในทันทีว่า
“ยังไม่ตามไปอีกเหรอ”
จิวหลุนพลันนึกขึ้นได้ว่าเ้านายมอบหมายให้ตนลอบติดตามไช่อิงออกไปข้างนอกจึงกล่าวรับคำแล้วเปิดประตูออกไปทันทีว่า
“อ๊ะ!.....ไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ”
เหลียงเกอไม่กล้ากล่าวล้อเลียนหรือแสดงท่าทางผิดปกติอะไรอีกเพราะเพิ่งพ่ายแพ้ในการประลองทักษะต่อสู้กับเ้านายเมื่อเช้านี้เขาไปรายงานเ้านายก่อนเข้าบ้านเพราะทอดตาเห็นไช่อิงวิ่งกลับเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลหลงแล้ว
ชายหนุ่มรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเ้านายเริ่มใจดีต่อหญิงสาวผู้เป็ภรรยาพลางคิดว่าถ้าเธอเป็คนดีและไม่ใช่เครื่องมือของฝ่ายตรงข้ามเขาอาจหาทางช่วยให้เธอกับเ้านายได้อยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยาบ้าง
องครักษ์เหลียงเกอคาดหวังให้หญิงสาวเป็คนดีเพราะจะเป็ผลดีต่อเ้านายมากที่สุดเนื่องจากเป็เื่ยากที่จะมีผู้หญิงไม่คิดรังเกียจชายพิการอย่างเ้านายถึงแม้เ้านายจะยังคงแสดงเป็คนพิการตบตาคนอื่นก็ตาม
องครักษ์เข็นรถพาหลงปิงไปรับประทานอาหารเช้าในที่ประจำซึ่งเป็มุมโปรดประจำตัวของชายหนุ่มนั่นคือ ใต้ร่มไม้ใหญ่หลังบ้านที่มีชิงช้าห้อยอยู่สถานที่แห่งความทรงจำของเ้านายกับพ่อแม่ก่อนเสียชีวิตนั่นเอง
ที่ดินของตระกูลหลงมีเนื้อที่มากกว่าสิบเอเคอร์เป็ตระกูลเก่าแก่ที่มีพื้นที่บ้านเยอะเป็อันดับสองรองจากตระกูลไป๋แห่งเมืองหลวง ภายในมีอยู่ทั้งหมดสามอาคารได้แก่ คฤหาสน์ที่พักอาศัย โรงเก็บรถและโรงครัวสูงสองชั้นตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกขวางตัวคฤหาสน์และอาคารที่พักขององครักษ์กับคนรับใช้ตั้งอยู่ด้านหลังคฤหาสน์หลังใหญ่โดยมีรั้วต้นไม้ทึบสูงสอง
เมตรกั้นไว้
คฤหาสน์ที่พักมีสามชั้นโดยหลงปิงพักอยู่ชั้นล่างพื้นที่ชั้นล่างมีห้องโถงรับแขกและห้องสะสมวัตถุโบราณอยู่ด้านหน้าตรงกลางเป็ห้องอาหารและห้องนั่งเล่น ด้านหลังเป็ห้องนอนของหลงปิงและไช่อิง ติดกันเป็ห้องทำงานและห้องหนังสือขนาดใหญ่ของคุณชายสามคั่นด้วยเส้นทางสู่ประตูหลังคฤหาสน์ถัดไปเป็ห้องออกกำลังกายของสมาชิกตระกูลหลงซึ่งมีอุปกรณ์ออกกำลังกายอันทันสมัยหลากหลายประเภท
พื้นที่ด้านหลังคฤหาสน์ถูกแบ่งออกเป็สองส่วนส่วนแรกอยู่ทางด้านหลังห้องพักของหลงปิงพอดี เป็สวนดอกไม้และมีต้นไม้ใหญ่อันร่มรื่นทั้งยังมีประตูเล็กเชื่อมระหว่างคฤหาสน์กับบ้านพักคนรับใช้
ส่วนที่สองเป็สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังห้องออกกำลังกายพอดีมีการจัดปาร์ตี้สังสรรค์บ่อยครั้งเมื่อลูกชายของชายชราหลงลู่ชิงยังเป็วัยรุ่น มีบาร์เครื่องดื่มขนาดใหญ่ไว้รองรับการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์แล้วยังมีเตียงอาบแดดหลายหลังพร้อมสวนหย่อมข้างสระน้ำจัดวางอย่างสวยงาม
อนึ่งธรรมเนียมของผู้คนตระกูลหลงจะร่วมรับประทานอาหารเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากันเพียงครั้งเดียวคือเวลาสิบเก้านาฬิกาขณะที่่เวลาอาหารเช้าและอาหารกลางวันจะขึ้นอยู่กับความ้าของแต่ละคน โดยมีหัวหน้าแม่ครัวและแม่ครัวคอยรับใช้อยู่ตลอดเวลาทำงานฉะนั้นจึงสามารถสั่งอาหารหลากหลายชนิดได้ตามใจชอบ
..........
ไช่อิงนำสร้อยทองไปขายส่วนแหวนแต่งงานเธอยังคงเก็บไว้อยู่เพราะไม่้าทำให้สามีเสียใจถึงแม้เขาจะไม่แสดงท่าทางใส่ใจออกมาก็ตาม
หญิงสาวขายทองน้ำหนักรวมทั้งหมดสี่สิบกรัมได้รับเงินจากทางร้านเป็จำนวนเงินทั้งสิ้น หนึ่งหมื่นสี่พันหยวนเธอดีใจเป็อย่างมากเพราะมีเงินเหลือถึงสี่พันหยวน โดยไม่คิดจะบอกแม่เกี่ยวกับเงินเหลือที่มีอยู่เนื่องจากเธอตั้งใจจะนำไปซื้อเสื้อผ้าใหม่เพื่อใส่ให้เหมาะสมกับสไตล์ตนเอง
จากนั้นเธอโบกมือเรียกรถแท็กซี่เพื่อให้พาไปยังจุดนัดพบก่อนเวลาเธออยากรู้ว่าแม่จะมารอก่อนเวลานัดหมายหรือไม่ทั้ง้าตรวจสอบสถานที่ให้กระจ่างเข้าทำนองกระต่ายเ้าเล่ห์มีสามโพรง หากเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้พาทุกคนในครอบครัวหลบหนีได้ทัน
เมื่อมาถึงสวนสาธารณะกลางเมืองซึ่งมีเส้นทางเข้าออกหลายทางทั้งยังมีเส้นทางวิ่งสำหรับรถจักรยาน คนวิ่งออกกำลังกาย และถนนสำหรับรถยนต์แล่นรอบพื้นที่ภายนอกขณะพื้นที่ตรงกลางเป็ทะเลสาบขนาดใหญ่ รายล้อมไปด้วยต้นไม้เล็กใหญ่ร่มรื่นแล้วยังมีสถาปัตยกรรมโบราณอันงดงามอีกมาก
“พวกมันเข้าใจเลือกสถานที่จริงๆ มีเส้นทางหลบหนีเยอะเสียด้วย หวังว่าจะไม่มีเหตุฉุกเฉินกับพ่อหรอกนะไม่งั้นฉันคงช่วยใครไม่ได้ แค่จะเอาตัวเองให้รอดยังลำบากเลย”
88
