[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

เพล้ง!

ค่ายกลขนาดใหญ่ถูกตงฟางเจาะเข้าไปจนเป็นรูกว้าง 1 เมตรหลังจากใช้เวลา 1 วันในการทำความเข้าใจ ในหนึ่งวันที่เขาเงียบไปไม่ได้เดินออกไปไหนเลยหรือแม้แต่ติดต่อข้างนอกเขาก็ไม่ได้ทำ

“พี่ซิงเยียน”

“โล่งอกไปที ในที่สุดก็ติดต่อมา” ตงฟางติดต่อกลับไปหาพี่ซิงเยียน เขากำลังจะบอกว่าตัวเองจะเข้าไปในค่ายกลอาจจะทำให้การติดต่อเป็นเรื่องยาก แต่น้ำเสียงของพี่ซิงเยียนที่เอ่ยออกมานั้นทำให้ตงฟางขมวดคิ้วเพราะมันมีความรู้สึกวิตกกังวล

“มีอะไรเกิดขึ้นในระหว่างที่ผมเงียบเหรอครับ”

การเงียบของตงฟางเขาไม่ได้ตรวจสอบด้านบนเมืองลั่วหยางเลยสักนิดเพราะต้องนำคลื่นสมองทั้งหมดมาใช้วิเคราะห์ค่ายกลเพื่อปลดมัน

“ตงฟางเมื่อวานมียาระดับ 5 ของเราหายไป 100 เม็ด”

“เป็นไปได้ยังไงกัน พนักงานเรายืนเฝ้าตู้ตลอดเวลา”

“นั่นแหละที่ทำให้พี่สงสัย แต่พี่ก็สรุปได้ในทันทีเลย”

“พี่สรุปว่ายังไงครับ”

“คนของเมืองหลวงขโมยมันไป เมื่อวานมีคนของเมืองหลวง 5 คนเดินเข้ามาในร้าน บนใบหน้าของพวกเขาไม่มีความรู้สึกใดหลังจากมองเม็ดยาของเรา แต่พี่สังเกตเห็นแววตาหนึ่งในคนที่มาเกิดความโลภ พี่คิดว่ามันน่าจะใช้พลังบางอย่างขโมยยาของเราไป”

“เราเก็บยาเอาไว้ในตู้กระจกมีค่ายกลปิดทับอีกชั้น พี่ซิงเยียนพอจะตรวจสอบความผิดปกติได้ไหมครับ”

“บนตู้เก็บเม็ดยาระดับ 5 ที่หายไป มีรอยค่ายกลถูกเจาะเข้าไป อาวุธชิ้นนี้น่าจะเป็นอาวุธใช้สำหรับลอดผ่านค่ายกล”

“งั้นผมจะตามหาคนทำให้ แต่อาจจะไม่ได้ยาคืนนะครับ”

“จ้ะ”

ตงฟางหลับตาส่งตาทิพย์และหูทิพย์ของเขาขึ้นไปบนเมืองเพื่อสำรวจกลุ่มทหารที่มาจากเมืองหลวง เขาอยากรู้ว่าใครกันที่กล้าขโมยของในร้านเขาไป ภายใต้การสอดส่องมองดูการเคลื่อนไหวของคนนับร้อยที่เป็นระดับราชาวิญญาณ แม้พวกมันจะรู้ว่ามีใครบางคนกำลังสอดส่องพวกมันก็ตาม กลับไม่สามารถสัมผัสถึงตงฟางที่เป็นเจ้าของเพราะเขาอยู่ไกลมาก

“ไอ้หมอนั่น”

ตงฟางล็อกเป้าหมายชายที่น่าสงสัย มันเป็นระดับราชาวิญญาณขั้น 5 การที่เขาสงสัยก็เพราะว่ามันแสดงท่าทางดีใจจนออกนอกหน้าเหมือนได้ครอบครองของบางอย่าง

เม็ดยาระดับ 5 สำหรับเมืองหลวงแม้มันจะเป็นเม็ดยาระดับต่ำเพราะมีเพียงระดับจากรึกที่ใช้งานมัน แต่ด้วยคุณภาพที่หอประมูลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าหลอมขึ้นมา เม็ดยาระดับ 5 กลับยังคงให้ราคาสูงหากขายในเมืองหลวง

“หึหึ ไอ้พวกโง่ ป่านนี้คงวิ่งวุ่น หลังจากนี้อีกหนึ่งอาทิตย์ค่อยไปอีกครั้งน่าจะได้อีกหลายร้อยเม็ด”

ท่าทางดีใจของชายสวมชุดเกราะสีเงินแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งมันเดินทางไปรวมกลุ่มกับเพื่อนที่กำลังนั่งล้อมวงดื่มเหล้าในช่วงเที่ยงมันก็อาสาจะเลี้ยงเหล้าทุกๆคน

“เฮ่ แกไปทำอะไรมาทำไมถึงดูอารมณ์ดีแบบนั้น”

“ฮ่าๆๆ พอดีข้าไปเจอโชคในเมืองเล็กๆนี่ หากนำกลับไปขายที่เมืองหลวงคงได้ราคาดี เอาล่ะเหล้านี้ข้าจะเลี้ยงพวกแกเอง”

“แกแน่ใจนะ”

“แน่สิ ตอนนี้ข้าเป็นหนึ่งในคนรวยของ…..”

ยังไม่แม้จะพูดจบพื้นดินใต้เท้านายทหารสวมชุดเกราะสีเงินก็เกิดหลุมขนาดใหญ่กว่า 2 เมตร ระหว่างที่มันกำลังยกแก้วเหล้าเพื่อขอชนกับคนของมันนี้เอง ร่างของมันก็ร่วงลงไปในหลุมจนต้องนำอาวุธบินออกมาใช้งาน แต่แล้วมันกลับไม่สามารถใช้การบินต้านทานพลังงานบางอย่างที่กำลังดึงมันลงไปในหลุมได้

ตึง~!

พื้นดินที่ถูกแยกปิดตัวลงต่อหน้าต่อตาทหารนับร้อย พวกมันทำได้เพียงมองจ้องเพื่อนตัวเองถูกพื้นดินดูดหายไป ขณะที่ทุกคนกำลังอึ้งอยู่กับการที่เพื่อนถูกพื้นดินดูดหาย เหล่าทหารก็เริ่มรู้ตัวว่าต้องระเบิดหน้าดินช่วยเพื่อนกลับมาให้ได้ จึงให้ผู้ที่มีธาตุดินระดับพื้นทันที

ตู้ม~!

“ไม่ มันลงไปลึกกว่านี้”

ตู้ม ตู้ม บรึ้ม~!

การระเบิดดินครั้งแล้วครั้งเล่าเริ่มขึ้น ทว่าพวกมันกลับยังไม่พบร่างของเพื่อนที่ถูกดูดลงไป แต่แล้วการระเบิดหน้าดินของพวกมันกลับพลาดไปโดนตาน้ำจนทำให้เกิดน้ำใต้ดินพุ่งอัดกระแทกร่างของพวกมันกลับขึ้นไปบนพื้น  ไม่สามารถตามต่อได้

“บ้าเอ๊ย ใครกัน มันเป็นใครกัน~!”

เหล่าทหารรีบรายงานเรื่องที่เกิดให้หัวหน้าของพวกมันทราบ เกี่ยวกับการถูกพื้นดินดูดหายไป มันอาจจะเกี่ยวข้องกับปีศาจก็ได้ 

ตงฟางที่ใช้พลังจิตแหวกพื้นดินตรงไปยังจุดที่ทหารหัวขโมยนั่งอยู่ เขาที่รับรู้ว่ามันใกล้มาถึงตำแหน่งที่เขายืนแล้วจึงยกมือขึ้นก่อนที่พื้นดินด้านข้างของเขาจะเปิดกว้างพร้อมกับมีร่างทหารพุ่งเข้ามาอยู่ในมือของเขา

หมับ~!

“แก แกทำบ้าอะไร แกรู้ไหมว่าข้าเป็นใคร ปล่อย ปล่อยข้า~!”

เสียงร้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลังจากมันถูกมือเล็กๆคว้าจับคอ ทว่ามันกลับไม่สามารถดิ้นหลุดจากมือได้จึงใช้ฐานะของมันข่มขู่อีกฝ่ายให้ปล่อยตัว

วิ๊ง~!

ไม่มีการพูดจามีเพียงพลังจิตยิงเข้าใส่ดวงตาจนมันหยุดดิ้นแล้วทำตาเหม่อลอย 

“เอาเม็ดยาที่ขโมยไปออกมา”

แหวนเก็บของเทเม็ดยาออกมาอย่างง่ายดาย ตงฟางจึงใช้พลังจิตจับพวกมันเอาไว้

“มีอะไรอีกไหมที่แกขโมยจากตึกสวรรค์”

“ไม่มี”

“แกใช้อะไรเจาะทะลวงตู้ของพวกฉัน”

“สิ่งนี้”

ตงฟางมองไปยังยันต์แผ่นหนึ่ง ลวดลายบนยันต์เขาไม่เคยเห็นมาก่อน จึงยึดมาเป็นของตัวเองเพื่อศึกษา หลังจากเขาได้ทุกอย่างที่ถูกขโมยตงฟางจึงสร้างอุโมงส่งมันออกจากจากตำแหน่งที่เขายืนจากนั้นก็ปล่อยให้พื้นดินบดขยี้มัน หากเขาลงมือทหารอาจจะมีเครื่องมือบางอย่างส่งภาพคนที่ฆ่ากลับไป ตงฟางจึงให้พื้นดินเป็นตัวฆ่ามัน ส่วนตัวของเขาทำเพียงแค่ดูดเลือดมาปรับแต่งร่างกายให้แข็งแกร่งกว่าเดิม

“พี่ซิงเยียน เม็ดยาผมใส่เอาไว้ในแหวนนะ หากติดต่อผมไม่ได้ผมทำป้ายผ่านเข้าในค่ายกลที่ผมสำรวจ”

“หืม” ซิงเยียนตกใจ เธอติดต่อกับตงฟางไปเพียงแค่ 10 นาทีเท่านั้น ตงฟางกลับติดต่อเธอกลับคืนมาพร้อมกับบอกว่าได้ยาคืนมาแล้ว

“จ้ะ ถ้าอย่างนั้นดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ หากไม่ไหวให้รีบหนี”

“ครับ ไว้เจอกัน”

วิ๊ง~!

ตงฟางก้าวเท้าทะลวงผ่านค่ายกลสีฟ้าตรงหน้า หลังจากเขาเข้าใจกลไกของมัน การที่เขาไม่ทำลายค่ายกลนี้ทิ้งไปเป็นเพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ใช้ค้ำจุนดินไม่ให้ถล่มทับเมืองโบราณที่อยู่ด้านใต้ เขายังคงต้องการสำรวจด้านใต้จึงทำเพียงแค่สร้างรูปแบบแทรกแซงเพื่อเข้ามาข้างในเท่านั้น

“เมืองจริงๆสินะ”

ตงฟางกวาดตามองออกไปรอบๆเมืองใต้ดินลึกมีคริสตัลบางอย่างใจกลางเมืองส่องแสงสว่างให้เขาเห็นด้านใต้ ถึงอย่างนั้นเมืองที่อยู่ใต้ดินก็ได้รับผลกระทบจากความหนาวเย็นเช่นเดียวกัน เพราะตอนนี้บ้านทุกหลังที่เขาเห็นว่ามันสร้างจากดินกลายเป็นน้ำแข็งไปทั้งหมดแล้ว ซึ่งอุณหภูมิที่เขาสัมผัสได้ข้างใต้ นับว่าหนาวเย็นมากจนยากจะอยู่อาศัยแม้ระดับผันแปรวิญญาณยังไม่ง่ายที่จะอยู่ภายในเมืองนี้ได้เกิน 1 ชั่วโมง

“คริสตัลนั่นมันเป็นอะไรกันแน่นะ”

ตงฟางใช้ตาทิตย์สำรวจบ้านเรือนหลายพันหลังปรากฎว่าทุกอย่างเป็นการก่อสร้างธรรมดาเท่านั้น ไม่มีความพิเศษใดๆเลยสักนิด แม้จะเป็นตึกหลังใหญ่ที่สุดราว 10 ตึกที่น่าจะเป็นบ้านของผู้มีอำนาจในเมืองแห่งนี้ เขากลับไม่เจอห้องลับหรือค่ายกลใดๆ ทุกอย่างถูกทิ้งร้างเอาไว้ไม่หลงเหลือของมีค่าเลยสักชิ้นเดียว 

แต่ตงฟางกลับสงสัยคริสตัลขนาดใหญ่โผ่ลออกมาจากพื้นดินตั้งอยู่ใจกลางเมือง เขาอยากรู้ว่ามันเป็นอะไรกันแน่เพราะตำแหน่งนั้นเต็มไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาลแล้วยังเป็นพื้นที่ที่หนาวเย็นเป็นอย่างมาก จนเขาที่มีร่างกายเป็นถึงราชาขั้น 8  เริ่มหนาวสั่นจนเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นธาตุน้ำ จากนั้นก็ใช้ความสามารถพลังจิตลดอุณหภูมิลงไปจนติดลบหลายองศา ร่างที่เคยเหมือนจุ่มอยู่ในน้ำก็มีไอเย็นลอยออกมาจางๆจนตงฟางไม่ได้รับความหนาวเย็นอีกต่อไป

“พี่ซิงเยียน ได้ยินไหม”

“จ้ะ”

“ยังได้ยินสินะ ผมเตือนก่อนนะว่าอย่าเข้ามาในค่ายกล ข้างในนี้พร้อมจะแช่แข็งทุกอย่าง”

“แล้วตงฟางเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ สบายดีไหม”

“ผมยังคงสบายดี หากมันไม่เย็นไปกว่านี้ผมอยู่ได้”

“งั้นก็ระมัดระวังตัวด้วยนะ มีอะไรบอกพี่สาวได้ตลอดเดี๋ยวจะนำไปส่งให้”

“ครับ”

ตงฟางบินช้าๆเข้าไปใกล้ๆคริสตัล หากบินเร็วเกินไปเขากลัวจะพุ่งเข้าไปชนเข้ากับความผันผวนทางพลังวิญญาณจนถูกแช่แข็งกระทันหัน ทันทีที่เขาค่อยๆบินเข้าใกล้คริสตัลขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองใต้ดินนี้เองนั้น ดวงตาของตงฟางต่างเบิกกว้าง เมื่อเขาพบเข้ากับเสาสีดำทั้ง 13 ต้นตั้งล้อมวงคริสตัลเอาไว้ มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่ระบุว่ามารหนึ่งใน 9 ตนถูกขังเอาไว้ในสถานที่แห่งนี้ 

“หมายความว่ายังไง หรือว่าเจ้าเมืองรุ่นที่ 2 กับชายผู้มีสายเมืองมังกรมารบรรพกาลจะช่วยกันผนึกมารตัวนี้เอาไว้”

ตงฟางใช้จิตของเขาส่องเข้าไปในค่ายกลที่สร้างมาจากต้นเสาทั้ง 13 ต้น เขาอยากรู้ว่ามารตนไหนอยู่ข้างในนี้ แต่เขากลับไม่สามารถสัมผัสวิญญาณของมารได้เลยสักตน ดูเหมือนว่าค่ายกลที่เจ้าเมืองรุ่นที่ 2 ใช้ชีวิตสร้างขึ้น มันจะเผาทำลายมารจนตกตายไปจริง

“งี้นี่เอง เจ้าเมืองรุ่นที่ 2 สร้างค่ายกลขึ้นมาก่อน ส่วนค่ายกลจากเสาทั้ง 13 ต้นมาทีหลัง เขาน่าจะผนึกไว้อีกชั้นเพื่อไม่ให้มารหลบหนี”

ภายใต้หน้าผาที่ตงฟางร่วงหล่นลงไปเต็มไปด้วยไอพลังมาร แต่รอบๆค่ายกลผนึกตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยความหนาวเย็นเสียดแทงกระดูก ดูเหมือนว่ามารตนนี้จะมีพลังในการควบคุมน้ำแข็ง ทันใดนั้นเองตงฟางก็พบเข้ากับสิ่งที่ทำให้เขาได้ประโยชน์จากการสำรวจค่ายกลนี้

“ฮ่าๆๆ แม้ว่าวิญญาณจะหายไป แต่มันกลั่นเลือดตัวเองเอาไว้”

หยดเลือดขนาดเท่ากำปั้นถูกแช่แข็งเอาไว้ในคริสตัลตรงหน้า แต่ตงฟางไม่สามารถใช้พลังจิตดึงออกมาได้เพราะถูกค่ายกลจากเสาทั้ง 13 ต้นป้องกันเอาไว้ ทางเดียวที่เขาจะเข้าไปคือต้องปลดค่ายกลทั้ง 13 ต้นออก  

วิ๊ง~!

คลื่นพลังจิตมหาศาลถาโถมเข้าใส่ค่ายกลของเสาทั้ง 13 ต้นเพื่อปลดผนึก ตงฟางเคยปลดมันมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาจึงคิดว่าการปลดอีกครั้งเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา แต่เมื่อพลังจิตของเขาสัมผัสเข้ากับค่ายกล 13 เสา ใบหน้าของเขาถึงกับซีดเพราะค่ายกลตรงหน้ามีรูปแบบที่ต่างจากค่ายกลที่ใช้กักขังมารกลืนวิญญาณ

“ อย่างน้อยก็พัฒนาพลังจิตได้ล่ะนะ”

จากการสำรวจตงฟางต้องกัดฟันทน รูปแบบค่ายกลตรงหน้าเป็นระดับเดียวกันกับที่เขาเคยปลดก่อนหน้า แต่มันกลับมีวิธีการเขียนที่ซับซ้อนและแตกต่าง เขาจึงต้องทำความเข้าใจใหม่อีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าจะเสียเวลาไปอีกนานเท่าไหร่ แต่เวลาที่เสียไปเขาว่ามันคุ้มมาก เนื่องจากการทำความเข้าใจค่ายกล 13 เสาทำให้พลังจิตของเขาพัฒนาขึ้น ไม่เพียงเท่านั้นมันยังกระตุ้นให้จิตยุทธ์ของเขาพัฒนาขึ้นด้วยเช่นกัน

แม้จิตยุทธ์ระดับสีขาวของเขาจะอ่อนแอมากจนเขาไม่คิดจะใช้งาน หากมันกลายเป็นจิตยุทธ์สีเทา จะทำให้เขาเพิ่มพลังวิญญาณได้ถึง 2 ขั้น ดังนั้นเวลาที่เขาเสียไปจึงคิดว่าเหมาะสมกับสิ่งที่ได้มา